พันธมิตรการค้าผู้ภักดี

"เอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของสมาคมการค้าเซาท์เทิร์น ครบถ้วนและไม่มีเงื่อนไขผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้นครับท่านกรณ์... ขอเพียงท่านโปรดเมตตาประทับรอยตราสัญลักษณ์แห่งสลากการค้านี้ลงไป อำนาจการบริหารครึ่งหนึ่งจะตกเป็นของท่านทันทีโดยสมบูรณ์แบบ" เสียงคุกเข่ากระแทกพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องห้องรับรองพิเศษ ชั้นสูงสุดของหอคอยการค้าใจกลางมหานครเซเลสเทียล ผู้ที่กำลังหมอบกราบอยู่เบื้องหน้าของกรณ์ หาใช่ NPC ชั้นต่ำทั่วไป แต่คือ "บารอนแอน드รีย์" ประธานสมาคมการค้าผู้กุมเศรษฐกิจกว่าครึ่งอาณาจักร ชายผู้เคยเชิดหน้าชูตาและไม่เคยเห็นหัวใครหน้าไหน บัดนี้กลับตัวสั่นเทา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายไหลอาบใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด กรณ์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้บุลายทองอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือแก้วไวน์แดงหมักบ่มอายุนับร้อยปี สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารสิทธิ์มูลค่าหลายแสนล้านเหรียญทองในอากาศ ที่ถูกระบบแปลงเป็นสัญญาดิจิทัลสีดำทมิฬลอยเด่นอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้แสดงความตื่นเต้นหรือดีใจออกมาแม้แต่น้อย ความนิ่งงันและเย็นชาของชายหนุ่ม ยิ่งสร้างความกดดันมหาศาลจนแอนดรีย์ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา ความเงียบงันภายในห้องปกคลุมด้วยบรรยากาศตึงเครียด ชั่วขณะนั้นเอง มือเรียวบางนุ่มนวลของ "มินา" ภรรยาคู่ชีวิตที่ยืนเคียงข้างมาตลอดเส้นทางอันแสนยากลำบาก ก็เอื้อมมาสัมผัสไหล่กว้างของกรณ์เบาๆ นางส่งรอยยิ้มอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความภูมิใจมาให้ พร้อมทั้งรินไวน์เติมลงในแก้วให้เขาอย่างรู้ใจ "คุณคะ... ดูท่าทางท่านประธานแอนดรีย์จะสำนึกผิดอย่างสุดซึ้งแล้วนะคะ การให้โอกาสคนหลงผิดสักครั้ง เผื่อจะทำให้ระบบเศรษฐกิจของเราคล่องตัวขึ้น ไม่ดีหรอกหรือคะ" มินากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ไพเราะ แต่ทรงพลังพอที่จะทำลายกำแพงความอึดอัดลงได้ กรณ์เหลือบมองภรรยาอันเป็นที่รัก รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความอบอุ่นผุดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะหันกลับมาตีสีหน้าเรียบเฉยใส่ประธานสมาคมการค้าที่กำลังคุกเข่ารอคำพิพากษา "จำได้ไหมแอนดรีย์... เมื่อสัปดาห์ก่อน ลูกน้องของแกเพิ่งจะไล่ตะردพวกฉันออกจากร้านประมูลสินค้า พร้อมกับคำดูถูกดูหมิ่นว่าฉันเป็นแค่ 'ผู้กล้าตกอับ' ไร้ค่าที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษขนมปัง" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักอึ้งราวน100ตันกดทับลงบนแผ่นหลังของประธานสมาคม แอนดรีย์สะดุ้งสุดตัว รีบโขกศีรษะลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ทะ...ท่านกรณ์! ข้าพเจ้าตาบอดมืดบอดเอง! ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าเป็นท่านผู้ทรงเกียรติ... คนพวกนั้นถูกข้าพเจ้าสั่งปลดออกและเนรเทศออกจากเมืองไปแล้วครับ! ได้โปรด... เมตตาให้สมาคมการค้าของเราได้มีโอกาสรับใช้ใต้เบื้องบาทของท่านด้วยเถิด!" ในโลกภายนอก ข่าวลือเรื่องการล่มสลายของกิลด์ตระกูลเจตน์ยังคงสั่นสะเทือนไปทั่วทุกสารทิศ คุณชายเจตน์ ศัตรูตัวฉกาจผู้หยิ่งผยอง บัดนี้ล้มละลายกลายเป็นขอทานข้างถนนหลังจากถูกพลังเงินสดของกรณ์ถล่มจนไม่เหลือชิ้นดี และนั่นคือบทเรียนราคาแพงที่ทำให้แอนดรีย์รู้ซึ้งว่า การเป็นศัตรูกับชายผู้ถือครอง "บัตรดำทลายโลก" มีจุดจบที่น่าอนาถเพียงใด การยกหุ้นครึ่งหนึ่งให้ฟรีๆ จึงไม่ใช่แค่การประจบสอพลอ แต่เป็น "ค่าไถ่ชีวิต" ที่ถูกที่สุดที่เขาหาได้ในเวลานี้ กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "หุ้นครึ่งหนึ่ง... กับการแลกเปลี่ยนความภักดีและความเงียบของแก น่าสนใจดีนี่" นิ้วเรียวยาวของกรณ์แตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า บัตรเครดิตสีดำไร้ขีดจำกัดสะท้อนประกายแสงลึกลับ ระบบเสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นในโสตประสาท [ติ๊ง! ตรวจพบการทำธุรกรรมพิเศษ: รับมอบสิทธิ์การถือครองหุ้น 50% ของสมาคมการค้าเซาท์เทิร์น (มูลค่าประเมิน: อนันต์)] [สถานะ: สำเร็จ] [ท่านได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากระบบเศรษฐกิจต่างโลก เลื่อนขั้นอำนาจการเงินสู่ระดับ "เจ้าสัวทลายอาณาจักร"] ทันทีที่เสียงระบบเงียบลง ออร่าสีทองอร่ามก็พวยพุ่งออกจากตัวของกรณ์แผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งหอคอยการค้า แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับจนแอนดรีย์แทบหมอบราบคาดพื้น ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะสงบลง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากชั้นล่างสุดของอาคารแรงสะเทือนทำให้กระจกแก้วคริสตัลแตกละเอียดเป็นจุล! ปัง! เสียงประตูห้องรับรองถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบ ฝุ่นควันตลบอบอวลเผยให้เห็นเงาร่างของชายสวมชุดเกราะสีเงินยวง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและดวงตาแดงก่ำราวกับคนเสียสติ "กรณ์! แกไอ้สารเลว! แย่งทุกอย่างไปจากฉันยังไม่พอ แกยังกล้าส่งคนมาฮุบกิจการของตระกูลฉันอีกเรอะ!" มินาอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ รีบก้าวเข้ามาขวางหน้ากรณ์ไว้ทันที ทว่ากรณ์กลับใช้มือจับไหล่ภรรยาเบาๆ แล้วดึงเธอกลับมาอยู่ด้านหลังอย่างใจเย็น ร่างที่ยืนหอบหายใจอย่างบ้าคลั่งอยู่หน้าประตูหาใช่ใครอื่น... แต่คือ "คุณชายเจตน์" ที่ควรจะกลายเป็นขอทานไร้ค่าไปแล้ว เขาหลบหนีการตามล่าและใช้พลังเฮือกสุดท้ายพังประตูเข้ามาพร้อมกับระเบิดเวทมนตร์ในมือหมายจะลากกรณ์ลงนรกไป101 "แกเข้ามาได้ยังไงกัน..." แอนดรีย์หน้าถอดสี ร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก คุณชายเจตน์หัวเราะลั่นอย่างคนเสียสติ ดวงตาจ้องมองกรณ์ด้วยจิตสังหารรุนแรง "ฮ่าๆๆๆ! ตกใจล่ะสิไอ้กรณ์! แกคิดว่าเงินสดของแกจะซื้อได้ทุกอย่างจริงๆ งั้นเหรอ? วันนี้แหละคือวันตายของแก!" นิ้วเปื้อนเลือดของคุณชายเจตน์กระชากสลัก "คริสตัลระเบิดมหาภัย" ในมือออกทันที แสงสีแดงฉานพวยพุ่งพร้อมกับเสียงนับถอยหลังที่ดังระรัวจนหยุดไม่อยู่ แรงระเบิดระดับทำลายล้างนี้สามารถกวาดล้างหอคอยทั้งหลังให้ราบเป็นหน้ากลองได้ภายในสามวินาที! มินาสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตระหนก ทว่ากรณ์กลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเยือกเย็นและเหนือกว่า กรณ์ยกบัตรเครดิตสีดำในมือขึ้นช้าๆ ท่ามกลางกระแสลมบ้าคลั่งจากแรงระเบิดที่กำลังพุ่งเข้าใส่ แล้วเอמהเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดังก้องไปทั่วโสตประสาทของทุกคนในห้อง "แกคิดว่า... เงินของฉันซื้อได้แค่บริษัทงั้นเหรอ... เจตน์?" [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบภัยคุกคามระดับสูง ทำการเปิดใช้งานฟังก์ชัน "โล่เงินสดนิรันดร์" วงเงินหักล้าง: 999,999,999,999 เหรียญทอง... หักเงินสำเร็จ!] *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!*