คฤหาสน์หรูในโลกความเป็นจริง

เสียงประกาศจากระบบปฏิบัติการในหูของผมยังคงดังก้อง แต่สติทั้งหมดกลับถูกดึงดูดด้วยคำถามที่ทิ้งค้างไว้ในใจ—*ในเมื่อบัตรดำมีเพียงใบเดียวในโลก แล้วใครกัน... คือเจ้าของวงเงินลึกลับที่กล้าท้าทายอำนาจของเขาในค่ำคืนนี้?* ตึกระฟ้าใจกลางมหานครสะท้อนแสงไฟนีออนระยิบระยับเป็นระลอกคลื่นบนผิวกระจกนิรภัยหนาเตอะของห้องพักราคาแพงลิบลิ่ว แต่มินะ... ภรรยาผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขของผม กลับกำลังยืนกุมมือตัวเองแน่นอยู่ริมหน้าต่างบานเก่าในห้องเช่ารูหนูขนาดสิบตารางเมตร ความแตกต่างระหว่างโลกสองใบนี้มันช่างชัดเจนจนน่าขัน... และมันคือความอยุติธรรมที่ผม, อดีตเกมเมอร์ที่เคยถูกเหยียบยละยosทิ้งให้อยู่ในกองโคลน จะไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด "กรณ์คะ... เอ่อ คุณกรณ์ มองอะไรอยู่หรือคะ หน้าตาดูเครียดจัง..." น้ำเสียงของมินะสั่นเครือเล็กน้อย เธอพยายามฝืนยิ้มส่งมาให้ผม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักสิบสองชั่วโมงติดต่อกันในร้านสะดวกซื้อ ดวงตาคู่นั้นเคยสดใส แต่บัดนี้กลับหม่นหมองเพราะภาระหนี้สินที่พวกเศษสวะอย่างคุณชายเจตน์และพวกพ้องจงใจยัดเยียดให้เรา ผมสาวเท้าเข้าไปใกล้ภรรยาอย่างเงียบเชียบ มือหนายื่นออกไปโอบไหล่บางที่สั่นเทาเล็กน้อย ความอบอุ่นจากร่างของเธอทำให้หัวใจที่ด้านชาของผมกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง "ไม่มีอะไรต้องเครียดแล้วครับมินะ ต่อไปนี้... ความลำบากทั้งหมดจะกลายเป็นแค่เรื่องตลกที่เราจะเอาไว้เล่าให้ลูกหลานฟัง" ผมกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยถามอะไร เสียงทุ้มต่ำและเป็นทางการก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องเช่าโทรมๆ ที่ใกล้จะพังมิพังแหล *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "เรียนเชิญท่านประธานกรณ์ และคุณมินะครับ รถของท่านมารอรับแล้วครับ" มินะสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดผวาเพราะนึกว่าเป็นเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบที่ชอบมาตามราวีตอนดึกๆ แต่ทว่า เมื่อผมเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูแล้วผลักออก ภาพที่ปรากฏเบื้องสายตากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ชายชุดสูทสีดำสนิทสามคนยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่าทางองอาจและแฝงไปด้วยรัศมีของนักสู้มืออาชีพ พวกเขาโค้งคำนับลงพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียงราวกับกษัตริย์กำลังต้อนรับราชวงศ์ ด้านหลังของชายชุดสูทเหล่านั้น คือทางเดินแคบๆ ที่ตอนนี้ถูกปูด้วยพรมแดงเนื้อดีทอดยาวจากลิฟต์ส่วนตัวตรงมาถึงหน้าห้อง และที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าตึก... ใบพัดของอากาศยานส่วนตัวรุ่นใหม่ล่าสุดกำลังหมุนวนสร้างกระแสลมกรรโชกเบาๆ "นี่มัน... อะไรกันคะคุณกรณ์?" มินะหันมามองผม ดวงตาเอ่อ 5คลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสน เธอกำชายเสื้อของผมแน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นแค่ความฝันที่ตื่นขึ้นมาแล้วจะหายวับไป "ของขวัญต้อนรับชีวิตใหม่ของเราครับ" ผมยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะจูงมือภรรยาเดินผ่านกลุ่มบอดี้การ์ดระดับพระกาฬออกไปอย่างไร้ความเกรงกลัวต่อโลกใบเดิมที่เคยเหยียบย่ำเรา เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ตัดผ่านหมู่เมฆและแสงไฟของเมืองใหญ่ มุ่งหน้าสู่เขตคฤหาสน์ภูเขาอันเงียบสงบและหรูหราที่สุดของประเทศ ที่ซึ่งที่ดินราคาตารางวาละหลายล้านถูกโอบล้อมด้วยธรรมชาติและระบบรักษาความปลอดภัยระดับทหาร ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ยานพาหนะเหล็กกล้าก็ร่อนลงจอดอย่างนุ่มนวลบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของ "คฤหาสน์วรากร"—อสังหาริมทรัพย์มูลค่าพันล้านที่เพิ่งถูกกว้านซื้อด้วยปลายนิ้วผ่านระบบบัตรดำในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ประตูคฤหาสน์สไตล์ยุโรปโบราณผสมผสานความโมเดิร์นเปิดออกอัตโนมัติด้วยระบบสแกนใบหน้า ไฟส่องสว่างนับร้อยดวงค่อยๆ สว่างขึ้นทีละดวงเผยให้เห็นโถงรับแขกขนาดมหึมา เพดานสูงโปร่งประดับด้วยแชนเดอเลียร์คริสตัลแท้จากอิตาลี พื้นหินอ่อนขัดมันวาวสะท้อนเงาร่างของเราทั้งสองคน เหล่าแม่บ้านและพ่อบ้านนับสิบชีวิตยืนเข้าแถวต้อนรับยาวเหยียด พวกเขาโค้งคำนับลงเกือบเก้าสิบองศาพร้อมเพรียงกัน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ ท่านประธานกรณ์ ยินดีต้อนรับครับคุณมินะ" เสียงประสานกันอย่างนอบน้อมดังขึ้นก้องโถงใหญ่ มินะอ้าปากค้าง เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงันจนพูดไม่ออก ขาเรียวเล็กก้าวถอยหลังไปชนแผ่นอกของผมโดยไม่รู้ตัว ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกตะลึงและตื้นตันจนเกินกว่าจะรับไหว คฤหาสน์หลังนี้... ใหญ่โตและงดงามยิ่งกว่าความฝันที่เธอเคยมีเสียอีก ผมสวมกอดเธอจากด้านหลัง วางคางเกยไว้บนไหล่บาง พร้อมกับกระซิบเบาๆ ข้างใบหูที่แดงก่ำ "ชอบไหมครับที่นี่? จากนี้ไป... จะไม่มีใครหน้าไหนกล้ามาดูถูกเธออีกแล้ว" มินะซบหน้าลงกับท่อนแขนของผม ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นในอดีตไหลรินชะล้างความเจ็บปวดทั้งหมดออกไปจนหมดสิ้น ทว่า ในขณะที่เรากำลังดื่มด่ำกับความหอมหวานแห่งชัยชนะครั้งแรก เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงในกระเป๋าเสื้อของผมก็สั่นสะเทือนขึ้นมาขัดจังหวะ *ติ๊ง!* ผมหยิบมันขึ้นมาเหลือบมอง หน้าจอแสดงข้อความจากระบบเกมออนไลน์ต่างโลกที่เชื่อมต่อกับโลกจริง พร้อมกับภาพโปรไฟล์ของผู้เล่นอันดับหนึ่งของกิลด์คู่ปรับที่เพิ่งถูกเปิดเผยตัวตนผ่านระบบบล็อกเชนระดับโลก... ดวงตาของผมหรี่ลงทันที รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นชื่อของเจ้าของวงเงินลึกลับที่บังارกล้าท้าทายบัตรดำของผมในค่ำคืนนี้ ที่แท้ก็คือ... มันผู้นั้นเอง... ศัตรูเก่าที่คิดว่าตายไปแล้วในเกม แต่กลับตามมาหลอกหลอนถึงโลกจริง! ...โปรดติดตามตอนต่อไปครับ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!