สถาปนาเป็นเจ้าเมืองคนใหม่

เสียงเหล็กกระทบพื้นหินดังสนั่น ก้องกังวานไปทั่วจัตุรัสกลางเมืองโอเรียนท์ ป้ายไม้เก่าคร่ำครึที่ถูกประทับตรารูปกางليبดาบไขว้ของตระกูลเจตน์มานานนับทศวรรษ ถูกกระชากลงมากองแทบเท้าของผู้คนนับพันในพริบตาเดียว เศษฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายขึ้นมาไม่ระคายเคืองสายตาของใครเลยแม้แต่คนเดียว เพราะสายตาทุกคู่ในขณะนี้ต่างจับจ้องไปยังร่างสองร่างที่ยืนโดดเด่นอยู่เบื้องหน้าเสาศิลาศักดิ์สิทธิ์ กรณ์ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ไร้ซึ่งรอยยับ ประดับด้วยเข็มกลัดอัญมณีมูลค่ามหาศาล เขากวาดสายตาคมกริบมองเหล่าขุนนางและทหารยามที่เคยเชิดหน้าชูตาอยู่ใต้ร่มเงาของกิลด์อัสนีคำราม ข้างกายเขาคือมินา หญิงสาวผู้เคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านคืนวันอันเหน็บหนาวมาด้วยกัน บัดนี้เธองดงามสง่าในอาภรณ์หรูหราสะท้อนแสงอาทิตย์ มือเรียวบางของเธอยังคงกุมมือเขาไว้แน่น เป็นเครื่องยืนยันว่าไม่ว่าโลกใบนี้จะผันเปลี่ยนไปเช่นไร ความผูกพันของทั้งคู่ไม่มีวันสั่นคลอน "เงยหน้าขึ้นเถิดครับทุกท่าน" สุ้มเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังกังวานไปทั่วบริเวณ กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ทว่า ในสายตาของเหล่าอดีตขุนนางผู้เคยเหยียดหยามเขา รอยยิ้มนั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าคมดาบจ่อคอหอย ชั่วพริบตาต่อมา แผ่นป้ายศิลาเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่สลักรายนามผู้ครอบครองเมืองคนใหม่ก็สطางค์สว่างวาบขึ้นด้วยอักษรสีทองอร่าม *‘ลอร์ดกรณ์ แห่งตระกูลผู้ไร้พ่าย’* ไม่มีเสียงโห่ร้องประท้วง ไม่มีเสียงกระซิบกระซาบแสดงความไม่พอใจ มีเพียงความเงียบงันชั่วอึดใจ ก่อนที่หัวหน้าอัศวินประจำเมืองจะทรุดเข่าลงกระแทกกับพื้นหินดัง *ตุบ* ตามด้วยเสียงเกราะเหล็กของทหารนับร้อยนายที่คุกเข่าคำนับพร้อมเพรียงกันราวกับนัดหมาย "คารวะ... ท่านลอร์ดผู้ใจบุญ" เสียงทุ้มต่ำของหัวหน้าอัศวินสั่นเครือเล็กน้อย ยามที่เขาก้มหน้าลงจนหน้าผากเกือบชิดพื้น ตามมาด้วยเสียงฮือฮาของชาวเมืองนับหมื่นที่เริ่มคุกเข่าตามทีละคน จนกระทั่งกลายเป็นคลื่นมหาชนที่ยอมสยบแทบเท้าชายหนุ่มผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "ผู้กล้าตกอับ" ในโลกความเป็นจริง มินาหันมามองสามีด้วยแววตาที่เอ่อ 1 ด้วยความตื้นตัน เธอบีบมือเขาแน่นขึ้น ราจะบอกว่าพวกเราทำสำเร็จแล้ว "ลุกขึ้นเถิดครับ" กรณ์ผายมือเบื้องหน้าอย่างสุภาพ "เงินตราที่ผมใช้ซื้อเมืองนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อกดขี่ แต่มีไว้เพื่อสร้างชีวิตใหม่ให้พวกคุณทุกคน โรงพยาบาลเวทมนตร์ โรงเรียนฝึกทักษะ และคลังเสบียงจะถูกเปิดใช้งานโดยไม่มีเงื่อนไขตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" เสียงเฮลั่นด้วยความดีใจดังสนั่นหวั่นไหว ชาวเมืองต่างหลั่งน้ำตาแห่งความปีติ หลายคนพนมมือไหว้ด้วยความซาบซึ้ง เพราะในยุคสมัยของคุณชายเจตน์ พวกเขาต้องจ่ายภาษีจนแทบไม่เหลือแม้แต่เศษขนมปัง แต่ในวันนี้ ชายผู้มาพร้อมกับพลังเงินสดกลับมอบอนาคตที่พวกเขาไม่เคยกล้าฝันถึงให้ฟรีๆ ทว่า ในมุมมืดของตรอกแคบหลังจัตุรัส ดวงตาคู่หนึ่งกำลังเบิกกว้างด้วยความแค้นเคืองจนเส้นเลือดปูดโปน คุณชายเจตน์ ในสภาพชุดเกราะยับเยินและเนื้อตัวมอมแมม กำลังกัดฟันกรอดจนกรามแทบแตก กำหมันแน่นจนเล็บจิกเข้า 1 เนื้อจนเลือดซึม เขาจ้องมองภาพความสำเร็จของกรณ์ด้วยความอิจฉาริษยาที่แผดเผาร่างกาย "ไอ้...ไอ้สวะกรณ์ มึงแย่งทุกอย่างไปจากกู..." เจตน์พึมพำด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาสอดมือเข้าไปในเสื้อเกราะหยิบ "ศิลาต้องห้ามระดับตำนาน" ขึ้นมา สิ่งนี้คือไพ่ตายใบสุดท้ายที่กิลด์แม่ข่ายโลกจริงส่งผ่านมาให้ หากทำลายมัน เมืองโอเรียนท์ทั้งเมืองจะต้องพินาศกลายเป็นทะเลเพลิงไปพร้อมกับความภาคภูมิใจของกรณ์ เจตน์ยกศิลาสีดำขึ้นหมายจะบดขยี้มันด้วยแรงทั้งหมดที่มี มุมปากกระຍิ้มเหี้ยมเกรียมด้วยความสะใจล่วงหน้า ทว่า... ก่อนที่นิ้วมือของเขาจะออกแรงบีบ เสียงแจ้งเตือนระบบที่เย็นเยียบและคุ้นเคยก็ดังขึ้นตรงข้างหูของเขาอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! ตรวจพบการพยายามใช้ไอเทมนอกรีตในเขตปกครองของลอร์ดกรณ์] [ระบบได้ทำการหักเงินสดในบัญชีของท่านลอร์ดกรณ์ จำนวน 10,000,000,000 G เพื่อซื้อกิจการและสิทธิ์ขาดเหนือไอเทมชิ้นดังกล่าวเรียบร้อยแล้ว] [สถานะไอเทมในมือของเป้าหมาย: กลายเป็น "ลูกอมรสสตรอว์เบอร์รี" มูลค่า 5 G] เจตน์ก้มลงมองมือของตัวเองด้วยความช็อกตาค้าง ศิลาต้องห้ามที่ควรจะทำลายล้างเมือง กลับกลายเป็นลูกอมสีชมพูหวานแหววที่กำลังละลายติดมือเขาอย่างน่าสมเพช "อะ... เป็นไปได้ยังไง..." เจตน์อุทานเสียงหลง หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ในวินาทีนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทของกรณ์ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาอย่างเงียบเชียบ ราวกับภูตผีที่ก้าวออกมาจากความมืด กรณ์โน้มตัวลงมาใช้ปลายนิ้วเชยคางอดีตกูรูผู้หยิ่งยโสขึ้นสบตา รอยยิ้มอบอุ่นที่เคยใช้มอบให้ชาวเมืองมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแววตานิ่งSงันที่เยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ยินดีต้อนรับสู่เมืองของผมนะครับ... คุณเจตน์ หวังว่าลูกอมชิ้นนั้นจะถูกปากคุณนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!