เมืองแห่งความยากจนและปีศาจ

เสียงทุบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนเศษขี้เลื่อยปลิวว่อน ประสานกับเสียงหัวBาะเยาะเย้ยของเหล่าขุนนางเมืองชายแดนที่ดังระงมไปทั่วห้องโถงสีเทามอมแมม "พวกเจ้าไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายภาษีรายหัว แล้วยังกล้าเสนอหน้ามาขอเจรจาเรื่องค้างชำระงบประมาณป้องกันเมืองอีกอย่างนั้นหรือ? ออกไปให้พ้นหน้าข้าซะ! กรณ์!" แววตาสีแดงกึ่งสมเพชของหัวหน้าเขตปกครอง "บารอนแวน" จ้องมองตรงมายังร่างของชายหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องล่าง ชุดเกราะหนังเก่าๆ ที่ผ่านการซ่อมแซมมานับครั้งไม่ถ้วนกับรอยแผลเป็นบนใบหน้าไม่ได้ทำให้กรณ์ดูน่าเกรงขرامในสายตาของพวกมันเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเย้ยหยันจากกลุ่มกิลด์ 'เพลิงทมิฬ' ของคุณชายเจตน์ที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่มุมห้อง คอยส่งเสียงฮึดฮัดด้วยความรังเกียจ "ไสหัวไปซะเถอะวะ ไอ้ผู้กล้าตกอับ เกมนี้ไม่ใช่ที่สำหรับคนจนตรอกแบบแกหรอกนะ" เสียงหัวเราะเยาะของสมาชิกกิลด์เพลิงทมิฬดังแทรกขึ้นมา "ขนาดเมืองเริ่มต้นกากๆ แห่งนี้ แกยังไม่มีปัญญาเช่าโรงเตี๊ยมพักแรมเลยไม่ใช่รึไง มินา... เมียรักของแกยอมทนลำบากด้วยได้ยังไงวะ หรือว่าลีลาบนเตียงมันเด็ดกว่าเงินในกระเป๋า?" คำพูดส่อเสียดเหล่านั้นทำให้มินาที่ยืนกุมมือกรณ์อยู่ข้างกายสะดุ้งเล็กน้อย ร่างบางสั่นเทาด้วยความโกรธ เธอกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวออกไปตอกกลับด้วยวาจาเฉียบคม กรณ์กลับยกมือขึ้นแตะไหล่ของเธอเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นดึงสติของหญิงสาวให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว กรณ์ไม่ได้โกรธเกรี้ยว เขากลับคลี่ยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่เย็นชา ไร้ความรู้สึก และเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่ทำเอาบารอนแวนถึงกับขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ "พวกท่านหัวเราะกันเสียงดังดีนี่ครับ..." กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กังวานก้องไปทั่วห้องโถง "แต่ก่อนจะไล่ใครออกไป ช่วยดูตัวเลขในเอกสารฉบับนี้ให้ดีเสียก่อน... ว่าท้ายที่สุดแล้ว ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของแผ่นดินใต้เท้าพวกท่านอยู่ตอนนี้" นิ้วเรียวยาวหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้ เสียงกระดาษกระทบเนื้อไม้เบาหวิว แต่มันกลับทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบกริบลงทันที บารอนแวนก้มลงมองด้วยสายตารังเกียจ แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ดวงตาสีฟ้าฝ้าฟางของมันก็เบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า สีหน้าเปลี่ยนจากความเย้ยหยันกลายเป็นความซีดเผือดราวกับกระดาษ "นะ... นี่มัน... ตราประทับหลวงระดับสูงสุุด! เป็นไปไม่ได้! หนี้สินทั้งหมดของเมืองเริ่มต้นแห่งนี้ถูกซื้อขาดไปแล้วอย่างนั้นรึ?!" บารอนแวนอุทานเสียงหลง ร่างอ้วนท้วนสั่นเทาจนเก้าอี้ไม้ล้มคว่ำลงกับพื้น คุณชายเจตน์ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่มุมห้องถึงกับหุบยิ้มฉับพลัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ เขารีบก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะเพื่อดูเอกสารแผ่นนั้นด้วยตาตนเอง "เป็นไปไม่ได้! แกมันก็แค่ขยะที่ถังแตกในโลกจริง! แกเอาเงินจากไหนมาซื้อเมืองทั้งเมือง! หนี้ก้อนนี้มันมูลค่าหลายร้อยล้านเครดิตเชียวนะเว้ย!" กรณ์หันไปมองศัตรูตัวฉกาจด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความสมเพชเวทนา เขาก้าวเข้าไปใกล้คุณชายเจตน์ทีละก้าว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายกดดันระดับมหาอำนาจแผ่พุ่งออกมาจากตัวของอดีตเกมเมอร์ผู้ล้มละลาย จนกิลด์มาสเตอร์ผู้หยิ่งผยองต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "เงินน่ะเหรอครับคุณชายเจตน์..." กรณ์เอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนในโสตประสาทของทุกคน "สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นภาระ... แต่สำหรับผม มันเป็นแค่เศษกระดาษที่เอาไว้ใช้ซื้อหัวของพวกสุนัขรับใช้แถวนี้ก็เท่านั้นเอง" ในจังหวะนั้นเอง กรณ์สะบัดมือขวาเบาๆ อากาศตรงหน้าก็ปรากฏหน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิท—หน้าจอระบบบัตรดำทลายโลก (Black Card System) ที่ปลดล็อกขีดจำกัดสูงสุด **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการทำธุรกรรมขนาดใหญ่ 'ซื้อกิจการและสิทธิ์การปกครองเมืองเริ่มต้น' ทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว]** **[ยอดเงินหักจากบัญชี: 999,999,999 เครดิต]** **[สถานะปัจจุบัน: ท่านได้กลายเป็น 'เจ้าเมืองผู้ทรงสิทธิ์' แต่เพียงผู้เดียวของดินแดนแห่งนี้]** เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังชัดเจนในโสตประสาทของทุกคน บารอนแวนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าแนบชิดพื้นหินเย็นเฉียบ ขณะที่เหล่าทหารยามรอบห้องต่างทิ้งอาวุธในมือลงเสียงดังสนั่นและคุกเข่าตามอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาชีวิตรอด มินามองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันจนพูดไม่ออก ดวงตาคู่สวยคลหน่วยด้วยหยาดน้ำ ใส เธอมองแผ่นหลังของสามีผู้ชายที่เคยถูกเหยียดยามว่าไร้ค่า แต่วินาทีนี้เขากลับยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในต่างโลก กรณ์หันกลับมาโอบไหล่ภรรยาคู่ชีวิตเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าสบตาเขาแม้แต่คนเดียว ก่อนที่เขาจะหันไปสบตากับคุณชายเจตน์ที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความแค้นและหวาดกลัว "เอาล่ะครับคุณชายเจตน์..." กรณ์แย้มยิ้มอย่างสุภาพ แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ในเมื่อตอนนี้ผมเป็นเจ้าของเมืองนี้ทั้งเมืองแล้ว... ค่าเช่าอากาศที่พวกคุณหายใจอยู่ในอาณาเขตของผม นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ขอคิดเป็น 'ชีวิต' ของพวกคุณก็แล้วกันนะครับ" ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศิตนั้น ประตูเหล็กบานยักษ์ของห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงคำรามก้องของกอง ทัพอสูรรับจ้างนับร้อยนายที่เดินเรียงแถวเข้ามาปิดล้อมทุกเส้นทางหนีจนหมดสิ้น และท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ร่างของบุคคลลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ก้าวเท้าพ้นเงาดำออกมา พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของกรณ์และมินาต้องเย็นเฉียบลงทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!