เปิดประตูสู่ดินแดนต่างโลก

หน้าจอสีดำสนิทภายในห้องเช่าแคบๆ สั่นสะท้อนด้วยแสงวาบสีครามเข้ม มันไม่ใช่แสงจากจอคอมพิวเตอร์ราคาถูกที่กรณ์เคยนั่งหลังขดหลังแข็งเพื่อหาเงินประทังชีวิต แต่มันคือแสงแห่งอำนาจที่ไร้ขีดจำกัดจากระบบบัตรดำทลายโลก เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท *“ติ๊ง! ตรวจพบยอดชำระเงินมูลค่าห้าร้อยล้านบาทเพื่อปลดล็อกฟังก์ชัน ‘ประตูมิติเชื่อมต่อโลกจริง-ต่างโลก’ สำเร็จ... สถานะ: เบิกถอนสิทธิ์ขาดโดยสมบูรณ์”* กรณ์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ที่ฉีกกระชากมิติอากาศในห้องแคบๆ จนเกิดเป็นรอยแยกสีทองระยิบระยับ ลมพายุหมุนวนเบาๆ แต่ทรงพลังพัดเอาเอกสารเก่าๆ และเศษฝุ่นละอองปลิวว่อน เขาไม่ได้หันกลับไปมองสภาพแวดล้อมที่เคยเหยียบย่ำเขาและครอบครัวให้จมดินอีกต่อไป เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตยืนอยู่เคียงข้างเขาแล้วในเวลานี้ มือเรียวบางที่สวมถุงมือหนังราคาแพงเอื้อมมาแตะที่แขนเสื้อของกรณ์เบาๆ มินะช้อนสายตาขึ้นมองสามีของเธอ ดวงคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเชื่อมั่นและความเด็ดเดี่ยวที่หล่อหลอมขึ้นมาจากวันเวลาอันแร้นแค้นที่พวกเขาต้องกัดก้อนเกลือกินด้วยกัน "เราพร้อมแล้วใช่ไหมครับ, กรณ์?" น้ำเสียงของมินะนุ่มนวลแต่มั่นคง เธอจัดปกเสื้อคลุมกันหนาวเนื้อดีที่เพิ่งซื้อด้วยบัตรดำให้เขาอย่างใส่ใจ กรณ์หันมาสบตาภรรยา รอยยิ้มมุมปากที่มักจะเยียบเย็นเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าศัตรู ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนล้ำลึกเมื่อมองนางเอกในชีวิตจริงของเขา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวนั้นไว้แน่น "ต่อให้เบื้องหลังประตูบานนั้นคือขุมนรก หรือกองทัพของพวกคุณชายเจตน์ที่คอยตามรังควานเรา... ผมก็จะใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ในระบบนี้ ซื้อทั้งดินแดนนั้นมาปูให้คุณเดินครับ" คำพูดของเขาไม่ใช่คำคุยโว แต่มันคือความจริงที่ถูกพิสูจน์มาแล้วด้วยยอดเงินในบัญชีที่สามารถถล่มตลาดหุ้นและซื้อกิจการของศัตรูได้ภายในพริบตาเดียว ทันใดนั้น รอยแยกมิติสีทองก็ขยายตัวกว้างขึ้นจนกลายเป็นซุ้มประตูขนาดใหญ่ กลิ่นอายของป่าโบราณ กลิ่นอายของเวทมนตร์ และกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยทะลักผ่านรอยต่อของมิติเข้ามาเตะจมูก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนเล็กน้อยราวกับโลกกำลังต้อนรับผู้มาเยือนที่ทรงอำนาจที่สุด ในโลกอีกฝั่งหนึ่ง ห่างออกไปไม่ไกลนัก ภายในห้องโถงกิลด์หรูหราใจกลางเมืองหลวงแห่งต่างโลก คุณชายเจตน์ ทายาทตระกูลดังผู้หยิ่งผยอง กำลังนั่งไขว่ห้างจิบไวน์ราคาแพงด้วยรอยยิ้มเยาะ บนโต๊ะเบื้องหน้าของเขามีหน้าจอแสดงผลสถานะของผู้เล่นที่ถูกขับไล่และกำลังจะกลายเป็นเบี้ยล่างในดินแดนแห่งนี้ "ไอ้กรณ์... แกคิดว่ามีเงินแค่ไม่กี่บาทแล้วจะพลิกเกมได้งั้นเหรอ?" เจตน์หัวเราะในลำคออย่างดูแคลน ขณะสั่งการให้ลูกน้องเตรียมกำลังพลนับร้อยเพื่อต้อนรับ "ผู้กล้าตกอับ" ที่กำลังจะก้าวข้ามมาราวกับหมูเข้าเขียง "เตรียมตัวให้พร้อม เมื่อมันโผล่หัวมา... จงหักขาพวกมันแล้วเอามาให้ฉันเหยียบหน้าซะ!" แต่ทว่า ในวินาทีที่เจตน์ออกคำสั่งนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงของต่างโลกก็เกิดปรากฏการณ์ประหลาด เมฆหมอกสีดำทะมึนก่อตัวหมุนวนเป็นรูปวงแหวนขนาดมหึมา ใจกลางวงแหวนนั้นส่องประกายแสงสีดำสนิทตัดกับทองคำวาววับ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของ "บัตรดำทลายโลก" กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาบีบมือมินะเบื้องหน้าประตูมิติเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่น "ไปกันเถอะครับ... ไปทวงทุกอย่างที่เป็นของเราคืนมา" ก้าวแรกที่รองเท้าหนังราคาแพงของกรณ์เหยียบลงบนพื้นดินของต่างโลก แรงกระแทกมหาศาลก็แผ่ขยายออกไปเป็นคลื่นกระแสพลังงานสีทองอร่าม ทั่วทั้งอาณาจักรต่างโลกสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนดังลั่นสนั่นฟ้า *“ยินดีต้อนรับผู้ถือบัตรดำระดับพระกาฬ... ทำการซื้อกิจการและอาณาเขตทั้งหมดในรัศมีพันกิโลเมตรเรียบร้อยแล้ว!”* ร่างของยามเฝ้าประตูและทหารรับจ้างระดับสูงนับสิบคนที่เจตน์ส่งมาดักรอ ต่างทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นโดยไม่รู้ตัว แรงกดดันระดับมหาศาลบดขยี้จนพวกมันหายใจไม่ออก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเงาร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวพ้นประตูมิติออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างข้อความสีดำทมิฬขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือหัวของเจตน์และพรรคพวกในระยะไกล พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่กังวานไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์และโลกจริงอย่างชัดเจน— *“ประกาศจากระบบ: ผู้ถือบัตรดำได้ทำการ ‘ซื้อขาด’ ชีวิตของทุกคนในเขตปกครองนี้แล้ว... คุณต้องการชำระเงินเพื่อซื้อลมหายใจต่อ หรือจะเลือกให้พวกมันกราบเท้าขอชีวิต ณ บัดนี้?”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!