เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลงจอด

เสียงซุบซิบนินทาภายในห้องโถงกิลด์อัคคีสวรรค์ดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกตรัง แสงไฟจากโคมระย้าคริスタルส่องกระทบใบหน้าบิดเบี้ยวของเหล่าสมาชิกกิลด์ชั้นนำ ที่ต่างพากันมองมายังร่างระหงของหญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มพนักงานต้อนรับชั้นต่ำ ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้มีอิทธิพล "ช่วยไม่ได้นะมินะ เธอมันก็แค่ผู้หญิงตกอับที่เกาะไอปอนด์อดีตคนงานถังแตกกินไปวันๆ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ "คุณชายเจตน์" กิลด์มาสเตอร์ผู้เย่อหยิ่งดังขึ้น เขากวาดสายตามองมินะด้วยแววตาดดูถูกเหยียดหยาม พร้อมกับโยนสัญญาจ้างงานฉบับใหม่ลงกับพื้นตรงหน้าเธอ "ถ้าไม่อยากอดตายในเกมนี้ ก็ก้มลงไปเก็บมันซะ แล้วมาเลียรองเท้าให้ฉัน เผื่อฉันจะเมตตาโยนเศษเงินให้พวกเธอใช้ประทังชีวิตสักสองสามเหรียญ" มินะกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตฉายแววเจ็บใจแต่ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เธอยังคงจำวันที่เธอและกรณ์ต้องอดมื้อกินมื้อ จำสายตาดูแคลนของคนพวกนี้ในโลกความเป็นจริงได้ดี และต่อให้ในโลกเกมออนไลน์นี้พวกมันจะมีอำนาจล้นฟ้า เธอก็ไม่มีวันก้มหัวให้สุนัขรับใช้เงินตราพวกนี้เด็ดขาด "เก็บคำพูดโสโครกของพวกคุณไว้ใช้ตอนที่ยังหายใจเถอะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุกดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ประตูบานใหญ่หน้าห้องโถงเปิดผางออกด้วยแรงลมกรรโชก ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดีปรากฏขึ้นที่กรอบประตู แสงไฟด้านหลังขับให้เงาร่างนั้นดูราวกับมัจจุราชผู้ถือครองความเป็นความตาย กรณ์ก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะมั่นคง สายตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่ขวางทางราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผง "กรณ์..." มินะครางชื่อสามีแผ่วเบา ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้แทบจะทะลักออกมาในวินาทีที่กรณ์เดินเข้ามาโอบไหล่เธอไว้ด้วยความทะนุถนอม สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนี้คือเครื่องยืนยันว่าเธอไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว คุณชายเจตน์หรี่ตามองผู้มาใหม่ รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่จำหน้าอดีตคู่แข่งทางธุรกิจที่เพิ่งล้มละลายไปได้ "อ้าว! นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอปอนด์หมาจนตรอกนี่เอง หูว์... แต่งตัวดูดีขึ้นนี่ ไปขโมยชุดใครมาใส่ล่ะ หรือว่าเอาเงินก้อนสุดท้ายไปละลายกับเสื้อผ้าปลอมๆ พวกนี้เพื่อมาเดินอวดเบ่งในเขตกิลด์ฉัน?" เสียงหัวเราะดังลั่นห้องจากเหล่าสมุนของเจตน์ กรณ์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขายกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เจตน์รู้สึกสะท้านสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "เสื้อผ้าปลอมๆ งั้นหรือครับ..." กรณ์ปัดเศษฝุ่นที่ไหล่เสื้อของตัวเองเบาๆ ก่อนจะควักสมาร์ทโฟนหรูหราฝังเพชรออกมาจากกระเป๋า "น่าเสียดายจังนะครับที่คุณชายเจตน์สายตาสั้นเกินกว่าจะมองออกว่า นี่คือชุดสั่งตัดพิเศษจากดีไซเนอร์ระดับโลกที่ใช้เงินซื้อไม่ได้... ถ้าไม่มีเส้นสายและเงินสดระดับสيفล้านเครดิตขึ้นไป" "เหอะ! โม้พ่นน้ำลายไปเถอะ แกก็แค่ไอ้ขยะที่เพิ่งโดนถีบออกจากตลาดหุ้นไม่ใช่หรือไงวะ!" เจตน์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเมื่อถูกหักหน้าต่อหน้าลูกน้อง กรณ์ไม่สนใจคำเห่าหอนของสุนัขข้างถนน เขาหันมามองหน้าภรรยาผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุข สายตาที่มองมินะเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งในพริบตา "ไปกันเถอะครับมินะ อาหารค่ำของเราพร้อมแล้ว ปล่อยให้พวกกบในกะลาเขาเห่ากันไปตามประสาเถอะ" "จะไปไหน! ใครอนุญาตให้แกเดินออกจากเขตของกิลด์ฉัน!" เจตน์ตบโต๊ะเสียงดังลั่นพร้อมกับส่งสัญญาณให้การ์ดระดับสูงนับสิบคนพุ่งเข้ามาปิดล้อมทั้งคู่ไว้ "คิดจะมาเหยียบจมูกฉันแล้วหนีไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ คุกเข่าขอโทษฉันซะ ไม่เช่นนั้นศพพวกแกจะไม่สวยแน่!" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้น... เสียงคำรามต่ำที่คุ้นเคยก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากฟากฟ้าด้านนอกหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนกระจกเกือบแตกละเอียด แรงกดดันอากาศที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้ทุกคนในห้องต้องยกมือขึ้นปิดหูและเซถอยหลังด้วยความตกใจ *บรื้นนนนนนนนน—!* เงาดำมหึมาเคลื่อนตัวลงมาจอดสงบนิ่งอยู่บนลานจอดดาดฟ้าส่วนตัวของตึกกิลด์อัคคีสวรรค์ ลมพายุหมุนที่เกิดจากใบพัดขนาดใหญ่พัดเอาเอกสารและข้าวของในห้องโถงปลิวว่อน เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหรูหราล้ำอนาคตลำตัวสีดำสนิทประดับตราสัญลักษณ์บัตรดำปริศนา สะท้อนแสงไฟระยิบระยับจนแสบตา ทุกคนต่างอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง มือที่ชี้จะเอาเรื่องกรณ์เมื่อครู่ลดลงโดยอัตโนมัติ เจตน์เบิกตากว้างมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่แม้แต่ประธานบริษัทข้ามชาติยังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง เหตุใดจึงมาจอดอยู่ที่นี่ และใครคือเจ้าของมัน? กรณ์จูงมือมินะเดินเลี่ยงผ่านกลุ่มการ์ดที่ยืนแข็งทื่อเป็นหินราวกับพวกมันไม่มีตัวตน เขาหันกลับมามองคุณชายเจตน์ที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความตื่นกลัว ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ไร้ซึ่งความมั่นใจนั้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ก้องกังวานไปทั่วห้อง "อ้อ... ลืมบอกไปครับ พอดีผมจองโต๊ะดินเนอร์ไว้ที่ภัตตาคารลอยฟ้าใจกลางเมือง และบังเอิญว่าไม่อยากเสียเวลาฝ่ารถติดกับพวกสุนัขแถวนี้..." กรณ์ยกบัตรสีดำสนิทที่ปรากฏประกายแสงระยิบระยับขึ้นมาเคาะเบาๆ ที่ฝ่ามือ "เฮลิคอปเตอร์ลำนี้... คือยานพาหนะส่วนตัวที่ผมสั่งซื้อไว้เมื่อสิบนาทีที่แล้วเองครับ" สิ้นเสียงคำพูดนั้น ร่างของกรณ์และมินะก็ก้าวขึ้นสู่บันไดเลื่อนแสงที่ทอดลงมาจากตัวเฮลิคอปเตอร์ ท่ามกลางความเงียบงันสนิทของทุกคนในห้องโถงที่ได้แต่ยืนมองตาค้างอย่างหมดสภาพ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!