งานประมูลที่ไม่จบแค่การเคาะราคา

กลิ่นอายความหรูหราของแชมเปญชั้นเลิศและเสียงหัวเราะเคลือบทองคำเปลือกนอกไม่ได้ทำให้รวินท์รู้สึกระคายเคืองเท่ากับกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชيرที่ถูกรั้งไว้จนแน่นหนา เช่นเดียวกับสายตาของไฮโซระดับวีไอพีร่วมสิบชีวิตที่กำลังจับจ้องมายังร่างของเขาเหมือนแมวป่าจ้องมองเหยื่อ "ถ้าคุณยังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้น ผมเกรงว่าภาพลักษณ์ของมูลนิธิเราจะพังพินาศตั้งแต่ยังไม่เริ่มประมูลนะครับ คุณรวินท์" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับฝ่ามืออุ่นจัดที่แตะลงบนข้อศอกอย่างแนบเนียน ทว่าออกแรงบีบเตือนเบาๆ พอให้รู้ตัว ธามันในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทตัดเย็บเนี๊ยบกริบยืนอยู่เคียงข้าง ร่างสูงสง่าแผ่รังสีความเย็นชาและทรงอำนาจออกมาจนแขกผู้มีเกียรติรอบกายต้องเว้นระยะห่าง แต่มืออีกข้างของท่านประธานหนุ่มกลับขยับเข้ามาโอบเอวเขาไว้ด้วยองศาที่สนิทสนมเกินกว่าเพื่อนร่วมงานจะทำกัน รวินท์เหลือบมองคนปากร้ายที่ตีหน้าตายอยู่ข้างๆ ส่งยิ้มหวานหยดให้เซเลบสาวเจ้าของแบรนด์เครื่องประดับพันล้านที่เดินเข้ามาทักทาย ก่อนจะกระซิบตอบลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงที่เจือความประชดประชันไม่แพ้กัน "ถ้าคุณช่วยปล่อยมือออกจากเอวผม แล้วเลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเหมือนหมาหวงก้าง ภาพลักษณ์มูลนิธิของคุณอาจจะดูแพงขึ้นอีกสิบเปอร์เซ็นต์นะครับ คุณธามัน" ธามันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ก่อนที่เขาจะโน้มใบลงไปกระซิบชิดใบหูจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อ ทำให้รวินท์ต้องเกร็งคอหนีโดยอัตโนมัติ "หมาตัวนี้จะเห่าเฉพาะเวลาที่มีคนคิดจะมาแย่งกระดูกชิ้นโปรด... และบังเอิญว่าผลงานที่ถูกกรีดไปเมื่อตอนบ่าย ทำให้ผมหงุดหงิดมากพอที่จะพาลใส่ทุกคนในงานนี้ รวมถึงคุณด้วย เพราะฉะนั้น อยู่ใกล้ผมไว้ จะปลอดภัยที่สุด" คำพูดนั้นทำเอารวินท์ชะงัก ประกายไฟในนัยน์ตาสีเข้มวาววับขึ้นมาทันที ภาพพู่กันด้ามที่ตกอยู่ในห้องเก็บผลงานเมื่อบ่ายลอยวนเข้ามาในหัว ปมปริศนานั้นยังไม่ทันคลี่คลาย เขาก็ต้องถูกลากมาเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่อาจจะเป็น "งูพิษ" ที่ซ่อนตัวอยู่ในคราบผู้ดีเหล่านี้แล้ว งานประมูลการกุศลคืนนี้จัดขึ้นเพื่อระดมทุนสนับสนุนศิลปินรุ่นใหม่ แต่เบื้องหลังแสงไฟระยิบระยับของแชนเดอเลียร์คริสตัล มันคือสนามรบย่อมๆ ของชนชั้นนำที่ใช้เสียงหัวเราะและการเคาะราคาประมูลเพื่อประชันอำนาจ "อ้าว, คุณธามัน... พาใครมาด้วยล่ะครับเนี่ย หน้าตาไม่คุ้นเลย หรือว่าเป็นเด็กฝึกงานคนใหม่ของมูลนิธิ?" เสียงทุ้มกังวานและกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'กิตติภัทร' ทายาทนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ รอยยิ้มเคลือบยาพิษประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบคุณชายสำอาง สายตาที่มองรวินท์เต็มไปด้วยการประเมินค่าและดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง รวินท์แค่นยิ้มในใจทันที ท่าทางแบบนี้มันเข้าข่าย "พวกปากปราศัยน้ำใจเชือดคอ" ชัดๆ "ถ้าหมายถึงคนที่สร้างมูลค่าให้งานประมูลคืนนี้พุ่งสูงเป็นประวัติการณ์ล่ะก็ ใช่ครับ... เขาคือคนสำคัญของผม" ธามันตอบเสียงเรียบ แต่คำว่า *'คนสำคัญ'* กลับทำให้หัวใจของรวินท์กระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว นัยน์ตาคมกริบของธามันตวัดมองกิตติภัทรด้วยแววตาที่กดดันจนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว "ส่วนคุณกิตติภัทร... วันนี้ว่างมากเหรอครับ ถึงได้เดินมาทักทายคนอื่นก่อนที่การประมูลจะเริ่ม หรือว่ากลัวไม่มีปัญญาชนะประมูลภาพวาดชิ้นเอกของที่นี่?" กิตติภัทรหน้าตึงขึ้นมาทันที หัวเราะกลบเกลื่อนความไม่พอใจ "พูดจาคมคายเหมือนเดิมนะครับคุณธามัน... ผมก็แค่อยرู้จักศิลปินหน้าใหม่ที่อาจารย์ใหญ่ให้ความสนใจเป็นพิเศษก็เท่านั้นเอง ได้ข่าวว่าภาพวาดเซ็ตล่าสุดมีปัญหาไม่ใช่หรือครับ น่าเสียดายแทนคุณรวินท์จริงๆ ที่ผลงานอุตส่าห์วาดมาตั้งนาน กลับต้องมาพังเพราะความสะินของใครก็ไม่รู้" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลดฮวบลงทันที รวินท์หรี่ตามองกิตติภัทร ชายคนนี้รู้เรื่องภาพวาดที่ถูกกรีดได้อย่างไร ในเมื่อข่าวนี้ถูกปิดเป็นความลับภายในเฉพาะคณะกรรมการบริหารเท่านั้น! ก่อนที่รวินท์จะได้สวนกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์คนปากเก่ง ธามันก็ขยับตัวก้าวเข้ามาบังร่างของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง ฝ่ามือหนาเอื้อมไปจัดปกเสื้อสูทให้รวินท์อย่างถือวิสาสะ แต่สายตาที่ส่งให้กิตติภัทรกลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "เรื่องของมูลนิธิเรา ผมจัดการเองได้... แต่ถ้าคุณกิตติภัทรว่างมากจนมีเวลามายุ่งเรื่องของคนอื่น ระวังว่าเอกสารตรวจสอบภาษีบริษัทของคุณ อาจจะมีรอยขีดข่วนยิ่งกว่าภาพวาดของผมเสียอีกนะครับ" รอยยิ้มของกิตติภัทรแข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว "คุณธามันนี่ก็พูดเล่นเกินไปแล้ว... งั้นผมขอตัวไปทักทายแขกทางโน้นก่อนนะครับ" ร่างสูงในชุดสูทรีบเดินเลี่ยงหายเข้าไปในกลุ่มฝูงชนทันที รวินท์มองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันมามองคนข้างกายที่ยังคงตีหน้านิ่ง "คุณนี่มัน... ปากร้ายเป็นไฟเลยนะธามัน" รวินท์กระซิบเสียงลอดไรฟัน แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มอย่างอดไม่ได้ "แต่ก็... สะใจดีเหมือนกัน" ธามันก้มลงมองคนตัวเล็กกว่าที่เงยหน้าขึ้นสบตา ประกายความพึงพอใจฉายชัดในนัยน์ตาคู่คมที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้ใต้ความเยชาเสมอ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของรวินท์แผ่วเบา สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนน่าตกใจ "ผมเตือนคุณแล้วว่าให้อยู่ใกล้ผม..." ธามันกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ "เพราะถ้าคุณห่างจากผมเมื่อไหร่... คุณอาจจะไม่ได้แค่โดนกรีดภาพ แต่หัวใจคุณอาจจะถูกขโมยไปโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ" รวินท์รู้สึกเหมือนอุณหภูมิบนใบหน้าพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เขาเบือนหน้าหนีความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ปากก็ยังไม่วายสวนกลับทันควันเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย "หลงตัวเองชะมัด ใครจะไปยอมให้คนปากร้ายอย่างคุณขโมย... อุ๊บ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ ไฟทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ก็ดับลงพรึบ เหลือเพียงแสงสปอตไลท์ดวงเดียวที่สาดส่องลงมายังเวทีกลางห้อง เสียงพิธีกรประกาศเริ่มต้นการประมูลรอบพิเศษดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดปกคลุมรอบตัว ร่างของรวินท์ก็ถูกดึงเข้าไปชิดกับแผงอกกว้างของธามันอย่างรวดเร็ว มือหนาโอบกระชับเอวเขาแน่นขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชิดริมหูในความมืดมิด "อย่าขยับ..." เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย และสิ่งแปลกปลอมที่เย็นเฉียบก็ถูกสอดเข้ามาในอุ้งมือของรวินท์ มันคือกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่พับไว้ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ทำให้ลมหายใจของธามันสะดุดกึกลงไปทันที รวินท์ก้มมองกระดาษในมือด้วยความงุนงง ทว่าก่อนที่เขาจะได้เปิดมันออกเพื่ออ่านข้อความ เสียงกระซิบที่กดต่ำจนน่ากลัวของธามันก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง *"คนที่เราตามหากำลังยืนมองเราอยู่จากระเบียงชั้นสอง... และในมือของมัน กำลังถือพู่กันด้ามที่หายไปของคุณอยู่"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครทุกตัวนะครับ