คำพูดที่เกินใจจะปิดกั้น

"สวัสดีครับคุณธามัน... เอ๊ะ หรือว่าผมมาขัดจังหวะอะไรสำคัญรึเปล่าครับเนี่ย?" น้ำเสียงยียวนกวนประสาทของ 'กรณ์' ดังแทรกผ่านความเงียบงันในสตูดิโอวาดภาพ รวินท์สะดุ้งเล็กน้อย ขยับถอยหลังออกห่างจากวงแขนของคนที่ยืนค้ำร่างเขาอยู่บนเก้าอี้สตูลทันที ระยะห่างระหว่างพวกเขากลับมาปลอดภัย แต่ไอร้อนที่แผ่ซ่านมาจากอกเสื้อของธามันเมื่อครู่ยังคงหลงเหลือให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ธามันกรามกระตุก ดวงตาคมกริบที่ปกติเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก บัดนี้ฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจน เขากลืนก้อนคำที่จุกอยู่บริเวณลำคอกลับลงไปอย่างฝืนทน ประโยคยาวเหยียดที่เกือบจะหลุดจากริมฝีปากเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนถูกกระชากเก็บเข้าลิ้นชักแห่งความยับยั้งชั่งใจอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มร่างสูงปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เยชา และเต็มไปด้วยมาดของผู้บริหารมูลนิธิศิลปะผู้ทรงอิทธิพลภายในเสี้ยววินาที เขาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายอารมณ์ "ถ้าคุณรู้ตัวว่ามาขัดจังหวะ ทำไมไม่รอให้เสร็จธุระข้างนอกก่อนล่ะครับ คุณกรณ์" ธามันสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่แฝงด้วยความเฉียบคมที่บาดลึกพอจะทำให้คนฟังหุบยิ้มได้ กรณ์หัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องโดยไม่รอการอนุญาต สายตาดุดันพราวระยับกวาดมองแผ่นเฟรมผ้าใบตรงหน้าสลับกับรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่รวินท์พยายามปั้นแต่งขึ้นกลบเกลื่อนความอึดอัด "แหม ผมก็แค่นำเอกสารสัญญาจัดแสดงงานศิลปะชุดใหม่มาให้คุณรวินท์ตรวจสอบตามกำหนดครับ ไม่คิดว่าท่านประธานผู้แสนยุ่งเหยิงจะลงทุนมาตรวจงาน 'ด้วยตัวเอง' ถึงสตูดิโอเล็กๆ นี่... แถมยังใกล้ชิดสนิทสนมกันเสียจนผมเกือบจะเข้าใจผิดคิดว่ามาผิดเวลาซะอีก" รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว สมกับที่เป็นคนปากเก่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ เขาหยิบปากกาบนโต๊ะมาหมุนเล่นแก้เก้อ ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบด้วยความประชดประชันไปให้ผู้มาเยือน "ขอบคุณสำหรับเอกสารนะครับคุณกรณ์ พอดีคุณธามันเขาผ่านมา 'ตรวจความเรียบร้อย' ตามหน้าที่ผู้สนับสนุนหลักน่ะครับ ไม่มีอะไรในกอไผ่... ว่าแต่คุณกรณ์มีธุระแค่นี้ใช่ไหมครับ หรืออยากจะอยู่ช่วยผมผสมสีต่ออีกสักรอบ?" คำพูดประชดประชันแบบเจ็บๆ คันๆ นั้นทำให้ธามันเหลือบมองศิลปินตัวแสบด้วยหางตาแวบหนึ่ง รวินท์เก่งกาจเรื่องการใช้คำพูดเอาคืนเสมอ ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองเสียเปรียบใคร แม้กระทั่งในสถานการณ์ที่หัวใจตัวเองยังเต้นไม่เป็นส่ำจากเหตุการณ์เมื่อครู่ กรณ์ไหวไหล่เบาๆ "ผมคงไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณสองคนหรอกครับ พอดีผมแค่วานให้เลขาเอาเอกสารมาส่ง แต่บังเอิญผ่านมาเลยแวะดูให้แน่ใจ... งั้นผมไม่กวนแล้วเชิญพวกคุณ 'คุยงาน' กันต่อตามสบายนะครับ" รอยยิ้มของกรณ์เต็มไปด้วยความหมายแฝง ก่อนที่เจ้าตัวจะหันหลังเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูกระจกที่ดังเบาๆ ทว่ากลับทิ้งความอึดอัดระลอกใหม่ไว้เบื้องหลัง ความเงียบโรยตัวลงมาครอบ ในสตูดิโอแคบๆ ตอนนี้เหลือเพียงพวกเขาสองคนอีกครั้ง รวินท์วางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังกว่าปกตินิดหน่อย เขารู้สึกได้ถึงพลังงานรอบตัวของธามันที่เปลี่ยนไป ความผ่อนคลายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศตึงเครียดและอึมครึม ธามันยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสีเข้มทอดมองรวินท์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความเย็นชาแบบที่ใช้กับคนทั่วไป แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น คำพูดที่ติดอยู่ริมฝีปากของธามันก่อนที่กรณ์จะเข้ามา... คืออะไรกันแน่? รวินท์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน เมื่อทนกับสายตาคู่นั้นไม่ไหว "ถ้าไม่มีอะไรจะตรวจงานต่อแล้ว เชิญท่านประธานกลับไปบริหารมูลนิธิของตัวเองเถอะครับ งานผมจะเสร็จทันกำหนดอยู่แล้ว ไม่ต้องมาคอย... เอ Freakin' คุมความประพฤติผมหรอก" รวินท์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะประท้วงว่าอย่าไปท้าทายคนตรงหน้าเลยก็ตาม ธามันก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนรวินท์เผลอถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน แผ่นอกกว้างหยุดยืนห่างจากตัวเขาเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นสีน้ำมันจางๆ บนตัวธามันโชยเข้าจมูก ยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัว "คุณปากเก่งขึ้นนะ... รวินท์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกดดันบางอย่าง "ผมก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วครับ คุณเพิ่งรู้รึไง?" รวินท์สวนกลับทันควัน แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเมื่อปลายนิ้วเรียวของธามันเอื้อมมาแตะที่ปรกผมหน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนน่ากลัว... อ่อนโยนจนขัดกับบุคลิกปากร้ายโดยสิ้นเชิง ธามันไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองลึกเข้าไปในดวงตาของรวินท์ นิ้วที่เกลี่ยปอยผมออกให้เคลื่อนลงมาสัมผัสเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียน ผิวสัมผัสอุ่นจัดทำให้รวินท์นิ่งค้างไป สมองประมวลผลช้าลงอย่างน่าประหลาด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดให้แคบลง โลกทั้งใบเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่สอดประสานกัน ธามันขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับใบหูของคนตัวเล็ก "ถ้าฉัน... ไม่ได้แค่วิตกกังวลเรื่องงานล่ะ..." เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับอากาศ แต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของรวินท์ หัวใจของศิลปินหนุ่มกระตุกวาบ ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ธามันกำลังจะพูดอะไร? ประโยคที่ถูกกลืนหายไปเมื่อครู่... คือสิ่งนี้ใช่ไหม? รวินท์อ้าปากจะเอ่ยถามเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก แต่ธามันกลับผละถอยออกไปเล็กน้อยพอให้มองเห็นใบหน้าแดงก่ำที่ปิดไม่มิดของอีกฝ่าย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนซึน เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและทรงพลังทำลายล้างความตั้งใจทั้งหมดของรวินท์ในพริบตา "ไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันใหม่..." ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังประตูสตูดิโอ รวินท์ยืนแข็งทื่อ สติหลุดลอยไปชั่วขณะ สมองปั่นป่วนจนคิดอะไรไม่ออก มือเรียวยกขึ้นแตะแก้มข้างที่ถูกสัมผัสซึ่งยังคงร้อนผ่าว เขาจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังจะก้าวพ้นประตูห้องด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งสับสน หงุดหงิด และ... หัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก แต่ก่อนที่ธามันจะเอื้อมมือไปเปิดประตูกระจก เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงหอบหายใจของเลขาหน้าห้องก็ดังแทรกเข้ามาเสียก่อน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของธามันที่สั่นระรัวติดต่อกันหลายครั้ง ธามันก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าที่เคยสุขุมนุ่มลึกและเต็มไปด้วยความลังเลเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุดันในเสี้ยววินาที เขาชะงักฝีเท้า หันกลับมามองรวินท์ด้วยสายตาที่ทำให้รวินท์รู้สึกถึงลางสังหรณ์ประหลาด "เกิดอะไรขึ้นครับ?" รวินท์ขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย ธามันเม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศทั้งหมดในห้องดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง "งานแสดงศิลปะเดี่ยวของคุณ... ถูกยกเลิกโดยคำสั่งฉุกเฉินจากบอร์ดบริหารใหญ่แล้ว" ... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "จอมยุทธ์เสื้อแพร" มาโดยตลอดนะครับ!