ช่วงเวลาพักผ่อนที่ไร้กฎเกณฑ์

"ถ้าคุณยังทำหน้าบึ้งเป็นตูดหม้อทาสีแบบนั้น ผมจะถือว่าโปรเจกต์นี้เป็นการเดินทางมาทรมานสัตว์ ไม่ใช่การพักผ่อนนะครับ ท่านประธานธามัน" เสียงใสๆ ที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้น พร้อมกับก้อนกระดาษทิชชูที่ถูกปั้นเป็นก้อนกลม โยนข้ามโต๊ะกาแฟไม้สักตัวเตี้ยมาแปะเข้าที่กลางหน้าผากกว้างพอดิบพอดี ธามันชะงักมือที่กำลังถือแท็บเล็ตตรวจงบประมาณมูลนิธิ เขาหรี่ตามองคนตรงข้ามด้วยแววตาดุๆ ที่ใช้ขู่คนมาครึ่งค่อนชีวิต แต่กับรวินท์แล้ว... มันให้ความรู้สึกเหมือนแมวขู่มากกว่าเสือคำราม "รวินท์ คุณนี่มัน..." ธามันถอนหายใจยาว วางแท็บเล็ต L-shaped ลงบนโต๊ะแรงๆ จนแก้วกาแฟดริปส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง "ผมอุตส่าห์ขับรถพาคุณหนีความวุ่นวายจากเมืองกรุงมาถึงรีสอร์ทติดริมผานี่ เพื่อให้เรามีสมาธิกับการร่างคอนเซปต์งานศิลปะชิ้นใหม่ ไม่ใช่ให้มานั่งปาขยะใส่กันเล่นเหมือนเด็กอนุบาล" "เด็กอนุบาลที่ไหนเขาปาแม่นขนาดนี้กันครับคุณธามัน" รวินท์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความซุกซน วันนี้ศิลปินหนุ่มสวมเพียงเสื้อเชิ้ตลินินสีครีมตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสบายๆ ปล่อยให้เรือนผมหยักศกยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะลมทะเลสาบที่พัดโชยมาจากหน้าต่างบานกว้าง บรรยากาศในบ้านพักตากอากาศสไตล์มินิมอลหลังนี้เงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง ด้านนอกคือทัศนียภาพของผืนน้ำกว้างใหญ่ที่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็นประกายระยิบระยับ ไร้ซึ่งเสียงแตรรถและความวุ่นวายของเมืองกรุง มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงคลื่นเบาๆ ที่ซัดเข้าฝั่ง นี่คือ "ช่วงเวลาพักผ่อนที่ไร้กฎเกณฑ์" อย่างแท้จริง... ตามที่ธามันเคยประกาศกร้าวไว้ก่อนออกเดินทาง แต่ดูเหมือนว่ากฎข้อเดียวที่ชายหนุ่มเคร่งครัดที่สุดในตอนนี้ กลับไม่ใช่เรื่องงานโปรเจกต์ศิลปะ หากแต่เป็น "ระยะห่าง" ระหว่างเขากับคนตรงหน้าต่างหาก "เลิกทำงานแล้วมานี่หน่อยสิครับ" รวินท์ตบเบาะโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มข้างตัวสองครั้ง ชวนด้วยน้ำเสียงออดอเซาะที่อีกฝ่ายรู้ทั้งรู้ว่าจงใจปั่นป่วนหัวใจ ธามันขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาไหววูบ เขาปรายตามองที่ว่างข้างกายนั้นก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามฟอร์มคนซึน "ผมเป็นประธานมูลนิธิ งานในมือผมคือมูลค่าหลายหลัก ไม่ใช่ภาพสเก็ตช์เด็กเล่นแบบที่คุณขีดๆ เขียนๆ ลงไปในสมุดเล่มนั้นหรอกนะ" "อ้าว ดูถูกกันซะแล้ว" รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวชายหนุ่มร่างสูงที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา กลิ่นกายหอมสะอาดอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าลอยแตะจมูกธามันจนจังหวะการเต้นของหัวใจใต้เสื้อเชิ้ตทำงานผิดปกติไปชั่วขณะ รวินท์โน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบ ดวงตากลมโตมองลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของอีกฝ่าย "ภาพสเก็ตช์เด็กเล่นที่ว่าเนี่ย กำลังจะทำกำไรให้มูลนิธิของคุณเป็นสิบล้านเลยนะครับคุณธามัน... หรือว่าที่นั่งทำหน้าเครียดอยู่เนี่ย กลัวผมขโมยซีนความหล่อของคุณไปหมดกันแน่" ปากเก่ง... รวินท์เป็นแบบนี้เสมอ ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เว้นแม้กระทั่งผู้มีพระคุณหรือผู้สนับสนุนโปรเจกต์รายใหญ่อย่างเขา แต่แปลก... แทนที่ธามันจะรู้สึกหงุดหงิดเหมือนทุกที กลับมีเพียงความรู้สึกร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "คุณนี่มัน... ปากดีไม่เคยเปลี่ยน" ธามันเอ่ยเสียงลอดไรฟัน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวเล็กของอีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติ ออกแรงดึงเบาๆ เพียงนิดเดียว รวินท์ก็เสียหลักล้มลงมาทับอยู่บนตักของเขาพอดิบพอดี หวอ... เสียงเตือนภัยในหัวของธามันดังขึ้นลั่น รวินท์อุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ มือทั้งสองข้างรีบวางทบลงบนลาดไหล่กว้างของคนตัวโตเพื่อพยุงตัวไม่ให้แนบชิดจนเกินไป แต่ทว่า... ระยะห่างในตอนนี้มันแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนรวินท์สามารถมองเห็นแพขนงตาดำขลับและเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายได้ชัดเจน ห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางพลiskลดขนาดลงเหลือเพียงโลกใบเล็กที่มีแค่คนสองคน "ปล่อยเลยนะครับ ประธานธามัน... ไหนบอกว่ามาชาร์จแบตทำงานไง ทำไมชาร์จไปชาร์จมาถึงกลายมาเป็นปล้นตัวผมแบบนี้ล่ะ" แม้ปากจะต่อoคำ แต่พวงแก้มใสกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ธามันก้มมองคนบนตัก แววตาที่เคยเย็นชาและฉาบด้วยความถือตัวบัดนี้กลับละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนลึกล้ำที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งมาตลอด มือใหญ่ที่เคยจับแต่ปากกาเซ็นเช็ค ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของรวินท์ออกอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนรวินท์เผลอกลั้นหายใจ "เพราะคุณน่ารำคาญ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหít ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนรวินท์รู้สึกวابหวามไปหมด "พูดมาก ปากเก่ง และชอบทำให้ผมต้องเสียสมาธิอยู่เรื่อย..." "งั้นก็ไล่ผมกลับกรุงเทพฯ สิครับ..." รวินท์กระซิบตอบเสียงแผ่ว ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทาย ทั้งๆ ที่หัวใจกำลังเต้นโครมครามราวกับกลองเพล "กล้าไหมล่ะ" ธามันไม่ตอบคำพูดท้าทายนั้น สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงมามองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่ขยับเจรจาเจื้อยแจ้วมาทั้งวัน ความอดทนที่สะสมมานานนับเดือนพังทลายลงในพริบตา นิ้วโป้งหนาเลื่อนมาแตะสัมผัสริมฝีปากนั้นเบาๆ คล้ายจะคาดโทษ "ปากแบบนี้... น่าจะลองล็อกด้วยวิธีอื่นดูสักครั้งนะ" รวินท์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตื่นเต้นและประหม่าในคราเดียวกัน ความซูซนที่เคยมีหายวับไปกับตาเมื่อเจอสายตาคลั่งรักที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้การป้องกันของคนตรงหน้า ทว่า... ในจังหวะที่ใบหน้าของธามันกำลังโน้มต่ำลงมา ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่หน้าบ้านพักดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายคุ้นหูของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณธามันครับ! คุณรวินท์! แย่แล้วครับ! เอกสารสัญญาจากฝั่งสปอนเซอร์เกิดปัญหาใหญ่แล้วครับ!" ธามันชะงักกึก ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดระAขึ้นมาทันทีอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมตวัดมองไปทางประตูด้วยความกรุ่นโกรธ ขณะที่รวินท์รีบผลักอกอีกฝ่ายแล้วดีดตัวลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่อย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ธามันสูดหายใจเข้าลึกระงับอารมณ์กรุ่นโกรธ ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนหลบมุมยิ้มขำอยู่ข้างโซฟาด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." ชายหนุ่มกระซิบคาดโทษเสียงต่ำ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับสีหน้ากลับมาเป็นท่านประธานผู้เยือกเย็นดังเดิม "ไม่ว่าแกจะเป็นใคร... วันนี้แกตายแน่" ธามันก้าวเท้าฉับๆ ไปกระชากประตูบ้านเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึงหมายจะเอาเรื่องคนที่มาขัดจังหวะสำคัญ แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ฝ่าเท้าของเขาต้องหยุดชะงัก และความโกรธเมื่อครู่ก็ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงพรึงเพิด เมื่อร่างที่ยืนหอบแฮกอยู่หน้าประตู ไม่ใช่เลขาหนุ่มคนสนิท... แต่กลับเป็นร่างระหงของหญิงสาวไฮโซตระกูลดัง อดีตคู่หมั้นของเขาที่หายตัวไปจากชีวิตนานนับปี พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาให้รวินท์ซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมฟินและลุ้นไปกับความซึนของท่านประธานและน้องรวินท์ด้วยกันเสมอนะครับ