กลยุทธ์สยบผู้แข็งแกร่ง

กลิ่นอายของกำยานจันทร์สว่างลอยวนอยู่ในห้องรับรองส่วนตัวของจวนสกุลฉิน ทว่ามันมิอาจกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ติดมากับชายเสื้อคลุมปักลายเมฆาห้าสีของบุรุษผู้ประทับนั่งอยู่เบื้องบนได้เลย ฉินจวินอวี้มิได้ชายตาแลถ้วยชาอุ่นร้อนที่ส่งควันกรุ่นตรงหน้า ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสตรีในชุดผ้าไหมปักลายดอกเหมยสีขาวนวลที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างระหงนั้นหาได้มีความหวาดกลัวต่อรัศมิกลิ่นอายฆ่าฟันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแม้แต่น้อย "เจ้ากล้าดียังไง ถึงกล้าเดินเข้ามาในเขตอาณัติของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬโดยไม่มีหมายเรียก" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งกระทบกันดังขึ้น ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัด ฉินจวินอวี้เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ปลายเรียวนิ้วแกร่งเคาะโต๊ะไม้จันทน์หอมเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่บ่าวไพร่ที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง หลินฟางเซียนมิได้สะทกสะท้าน นางแย้มยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตคู่นั้นพินิจพิเคราะห์บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็น "อิศรานุภาพแห่งแดนเหนือ" ผู้นี้อย่างลึกซึ้ง ชุดฮั่นฟู่สีขาวปักดิ้นเงินของนางทิ้งชายยาวกวาดพื้นอย่างสง่างาม ทุกย่างก้าวที่นางขยับเข้าใกล้โต๊ะประธานเต็มไปด้วยความเยื้องกรายอันประณีตตามแบบฉบับกุลสตรีผู้สูงศักดิ์ มิใช่หญิงชาวบ้านในยุคเปลี่ยนผ่านที่ตื่นตระหนกต่ออำนาจมืด "ท่านอ๋องกวาดสายตาดุดลไพรีมาทั่วสารทิศ เหตุใดจึงมองไม่เห็น 'ทางออก' ที่ข้าวนำมาวางไว้ให้เล่าเพคะ" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเฉียบคมไว้ทุกพยางค์ นางหยิบตลับหยกขาวลายสลักวิจิตรขึ้นมาจากแขนเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าเขาอย่างถือวิสาสะ ฉินจวินอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตพุ่งวาบผ่านนัยน์ตาคู่นั้น มือหนาหยุดเคาะโต๊ะทันที เขายื่นมือออกไปเปิดตลับหยกด้วยความระแวดระวัง ภายในนั้นบรรจุผงยาสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่งกลิ่นหอมเย็นชื่นใจ ทว่าเมื่อสัมผัสกับปลายเล็บ กลับรู้ทันทีว่ามันคือยาสมานแผลชั้นยอดที่แม้แต่หมอหลวงในวังหลวงก็ยังปรุงขึ้นมาไม่ได้ "ยาถอนพิษธนูเหล็กกล้าแห่งแคว้นเป่ยโหย่ว... เจ้าไปเอามาจากไหน" น้ำเสียงของฉินจวินอวี้เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม ความสงสัยระคนระแวงฉายชัดในแววตา เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าดั่งจะทะลุปรุโปร่งถึงก้นบึ้งหัวใจ "ท่านอ๋องทรงปรีชาสามารถ แต่เรื่องการค้าในยุคผลัดเปลี่ยนแผ่นดินเช่นนี้ หากไม่มี 'กุนซือ' คอยชี้ช่องทางเดินหมากให้ เกรงว่ากองกำลังชายแดนของท่านคงอดตายก่อนจะได้ยกทัพกลับเมืองหลวงเสียกระมังเพคะ" ฟางเซียนโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้างามล้ำขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาว นางลดเสียงลงกระซิบแผ่วเบา "ข้าไม่ได้มาในฐานะศัตรู และไม่ได้มาขอความเมตตา แต่ข้ามาเพื่อยื่นข้อเสนอที่ท่านไม่มีทางปฏิเสธ... แลกกับการที่ท่านต้องคุ้มครองตระกูลหลินของข้าให้พ้นจากเงื้อมมือของพวกขุนนางกังฉิน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ฉินจวินอวี้ไม่ขยับเขยื้อน ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาคมกราบกรานสำรวจสตรีตรงหน้าตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ความฉลาดเฉลียวที่ฉายผ่านแววตาคู่สวยนั้น ทำให้หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของแม่ทัพหนุ่มเกิดระลอกคลื่นไหว "เจ้ากล้าต่อรองกับพญายมเช่นข้า ช่างไม่กลัวตายเอาเสียเลย หลินฟางเซียน" มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่มิได้ไปถึงดวงตา แต่มันคือการยอมรับในความอาจหาญของนางอย่างเงียบๆ ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของนางดังกังวานใสราวดนตรี "คนเราย่อมมีความกลัวเพคะท่านอ๋อง แต่การใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าในยุคสมัยที่บ้านเมืองกำลังลุกเป็นไฟต่างหาก... คือสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า" บรรยากาศในห้องรับรองตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุดเมื่อฉินจวินอวี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ชุดคลุมทหารกดดันให้ฟางเซียนต้องแหงนหน้ามอง เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะเชยคางมนขึ้นมาพิจารณาให้ถ้วนถี่ แต่นางกลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างนุ่มนวลพร้อมกับรอยยิ้มเย้ายวนใจ ทว่า ในวินาทีที่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองกำลังจะก้าวข้ามผ่านเส้นแบ่งความไว้วางใจ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จากนอกประตูห้อง พร้อมกับเสียงรายงานร้อนรนขององครักษ์เงาที่ตะโกนแทรกเข้ามา "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มีราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... สั่งให้ท่านส่งมอบกองกำลังชายแดนทั้งหมดให้แก่แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินภายในสามวัน มิฉะนั้น... จะถือเป็นกบฏ!" ฉินจวินอวี้ชะงัก รังสีอำมหิตพุ่งทะยานออกจากร่างจนแก้วชาบนโต๊ะสั่นสะเทือน เขาหันกลับมามองหน้าหลินฟางเซียนทันที ทว่าสตรีงามเบื้องหน้ากลับมิได้ตกใจตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงแต่ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความเหนือชั้น ราวกับนางล่วงรู้เหตุการณ์นี้ล่วงหน้าอยู่แล้ว... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากรรมไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เฉินเว่ยสายลุย