การประลองไหวพริบ

เสียงตบโต๊ะไม้จันทน์หอมดังสนั่นกังวานไปทั่วตำหนักรับรอง กลิ่นอายสงครามและควันธูปผสมผสานกันจนน่าอึดอัด ฉินจวินอวี้มิได้ใช้กำลังทหารบีบบังคับ แต่วิธีการของเขานั้นเฉียบคมและเลือดเย็นยิ่งกว่าคมดาบ "หากคุณหนูหลินคิดว่ากองทัพชายแดนพยัคฆ์อุดรเป็นเพียงตลาดค้าเกลือในยุคเปลี่ยนผ่านที่ท่านคุ้นเคย ท่านคงต้องคิดใหม่แล้วครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มในฤดูหนาวแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายจ้องมองร่างระหงเบื้องหน้า ซึ่งยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักหยกขาว หลินฟางเซียนมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางอยู่ในชุดคลุมผ้าแพรต่วนสีครามเข้ม ปักลายเมฆมงคลด้วยดิ้นเงินประณีตตามแบบแผนราชสำนักโบราณ เส้นผมสีดำสนิทถูกเกล้าขึ้นด้วยปิ่นหยกมันแพะสลักลายดอกเหมือง ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ ท่วงท่าการยืนสง่างามและเยือกเย็นตัดกับความดุดันของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพนับแสนอย่างสิ้นเชิง "ท่านอ๋องฉินเข้าใจคลาดเคลื่อนแล้วเจ้าค่ะ" ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดเจนทุกถ้อยคำ "ตลาดค้าเกลือหรือคลังเสบียงทหาร ล้วนใช้หลักการเดียวกัน... นั่นคือ 'ความสมดุลและความอยู่รอด' ท่านกุมกำลังทหารเหนือฟ้า แต่ท่านกลับมองข้าม 'ท้อง' ของพลทหารนับหมื่นที่กำลังส่งเสียงร้องประท้วงในยามวิกาล แผนการจัดการกองทัพที่ท่านภาคภูมิใจนักหนานั้น แท้จริงแล้วมีรอยรั่วใหญ่เท่าปากแม่น้ำแยงซีเกียง" คำพูดของนางราวกับเข็มพิษที่ปักลงกลางใจ ฉินจวินอวี้หรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนเหล่าองครักษ์ด้านนอกต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "บังaani! เจ้ากล้าดียังไงมาวิจารณ์ยุทธศาสตร์การส่งกำลังบำรุงของเปิ่นหวาง?" ฉินจวินอวี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมสีดำสนิทก้าวเข้าประชิดตัวนางทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงอำนาจและอันตรายแผ่คลุมร่างนางไว้จนแทบไร้ช่องว่าง ทว่าฟางเซียนไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นฉายแววประกายปัญญาที่เฉียบคมจนน่าหลงใหล "ความกล้าหาญนี้ ข้ามอบให้ตัวเองเพราะเห็นแก่ชีวิตของทหารหาญนับหมื่นที่ต้องล้มตายไม่ใช่เพราะคมดาบศัตรู แต่เพราะความบกพร่องในการบริหารจัดการของท่านเอง ท่านอ๋องผู้ปรีชา" นางยิ้มเยาะเล็กน้อยที่มุมปาก "ท่านจัดสรรเบี้ยหวัดและเสบียงโดยยึดตาม 'ธรรมเนียมปฏิบัติเก่า' ของกองทัพในอดีต แต่นี่คือยุคเปลี่ยนผ่าน ข้าวสารหนึ่งถังในยามศึกมีค่ามากกว่าทองคำ หากท่านยังกระจายเสบียงผ่านนายกองคดโกงเหล่านั้น ไม่เกินสามเดือน กองทัพพยัคฆ์อุดรจะพังทลายลงจากภายในโดยที่ข้าศึกไม่ต้องยกพลมาแม้แต่คนเดียว" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงทันที เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด ฉินจวินอวี้จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งชังน้ำหน้าในความอวดดีของนาง และทั้งทึ่งในความเฉียบแหลมที่มองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของปัญหาที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด "ปากกล้านักนะหลินฟางเซียน..." เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของนาง จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นระอุ "ในเมื่อเจ้ามั่นใจในสติปัญญาของตนเองนัก งั้นเรามาเดิมพันกันดีกว่า หากแผนการจัดการกองทัพฉบับปรับปรุงของเจ้าสามารถพลิกสถานการณ์และลดการสูญเสียได้ภายในหนึ่งเดือน เปิ่นหวางจะยอมทำตามข้อเสนอของตระกูลหลินทุกประการ... แต่ถ้าเจ้าแพ้..." ฉินจวินอวี้เว้นจังหวะ เลื่อนสายตาลงมองเรียวปากอิ่มเอิบสีชาด ก่อนจะยิ้มเยือกเย็น "เจ้าจะต้องตบแต่งเข้าจวนอ๋องในฐานะ 'ชายาเอก' และอยู่ภายใต้การควบคุมของเปิ่นหวางไปตลอดกาล" ฟางเซียนชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะประกายความท้าทายในแววตาของพยัคฆ์ร้ายผู้นี้ นางสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติทั้งหมดแล้วยกยิ้มอย่างมั่นใจ "ตกลงเจ้าค่ะท่านอ๋อง แต่ข้าขอเพิ่มเงื่อนไขอีกข้อ... หากท่านแพ้ ท่านจะต้องมอบตราประทับบัญชาการกองทัพแนวหน้าให้ข้าเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียวอย่างไร้เงื่อนไข" ฉินจวินอวี้หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ "เจ้าช่างเป็นสตรีที่โลภมากและน่าสนใจเสียจริง... ดี! เปิ่นหวางรับคำท้า" ว่าแล้ว ฉินจวินอวี้ก็สะบัดแขนเสื้อหันหลังกลับ พร้อมกับที่องครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามาโค้งคำนับรายงานเสียงเครียด "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! มีม้าเร็วส่งข่าวลับจากเมืองหลวง... พระราชโองการด่วนที่สุดถูกส่งมาถึงหน้าประตูเมืองแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" นิ้วมือหนาที่กำลังจะหยิบจอกสุราบดบังรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่สายตาคมกริบเหลือบมองกลับมาที่ฟางเซียนซึ่งยืนนิ่งค้างไปกับข่าวกรองกะทันหัน... ทว่า ในวินาทีที่ขันทีหลวงก้าวเข้ามาพร้อมราชโองการสีเหลืองทองอร่ามในมือ ชื่อที่ถูกประกาศออกมาจากปากของขันทีเฒ่ากลับทำให้ทั้งตำหนักต้องหยุดหายใจ... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ตอนนี้ และโปรดติดตามตอนต่อไปด้วยความตื่นเต้นนะครับ