ความลับในป่าลึก

"โสมป่าอายุร้อยปีเช่นนี้ หากนำออกขายในตลาดมืดเมืองหลวง ย่อมเพียงพอต่อการซื้อที่ดินทำกินทั้งอำเภอ... แต่ท่านกลับคิดจะนำมันไปต้มกินกับรากบัวเพื่อบำรุงเลือดเนี่ยนะ?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นจากเงาไม้เบื้องหลัง ทำเอาปลายนิ้วเรียวชะงักกึก หลินฟางเซียนมิได้สะดุ้งตกใจอย่างที่ควรจะเป็น นางค่อยๆ ใช้จอบเหล็กขนาดเล็กขุดดินร่วนสีดำสนิทออกอย่างไร้เร่งรีบ กลีบเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีครามเข้มเปรอะเปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อย แต่กลับมิอาจลดทอนความสง่างามเยือกเย็นที่ติดตัวนางมาแต่กระดูกดำ นางปัดมือเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปสบตาร่างสูงสง่าที่ก้าวออกมาจากพุ่มแมกไม้หนาทึบ ฉินจวินอวี้ ในชุดคลุมนักเดินทางสีดำปักลายพยัคฆ์ซ่อนเล็บด้วยด้ายสีเงินยวดยิ่งขับเน้นให้รูปร่างสูงใหญ่ดูน่าเกรงขามดุจเทพแห่งสงคราม แววตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองพืชสมุนไพรล้ำค่าในตะกร้าสานไม้ไผ่ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าเนียนใสที่ขับให้โดดเด่นด้วยแสงตะวันที่ลอดผ่านเรือนยอดไม้ลงมา "ความรู้ย่อมคู่ควรกับผู้ใช้ ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ติดตามข้ามาถึงชายป่าลึกเขตชายแดนเช่นนี้ คงมิได้มาเพื่อสนทนากลอนพร่ำเพ้อเรื่องสมุนไพรกับหมอชาวบ้านกระมัง?" หลินฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากแฝงความหยันเยาะไว้อย่างแนบเนียน สตรีผู้นี้... ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจใดในแผ่นดินเลยสักครั้ง ฉินจวินอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยและอันตรายตีวนอยู่ในอก ดั่งเสือร้ายที่พบเหยื่ออันชาญฉลาด บรรยากาศรอบกายพลันเงียบงัน มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีและเสียงสายลมพัดผ่าน ผืนป่าลึกในยุคเปลี่ยนผ่านนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ความอุดมสมบูรณ์ หากแต่ซ่อนเร้นขุมทรัพย์มหาศาลที่ราชสำนักและกลุ่มอิทธิพลต่างหมายตา และพวกเขาทั้งสองต่างก็รู้ดีว่า การพบกัน ณ ที่แห่งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "เจ้าฉลาดเกินไป หลินฟางเซียน" ฉินจวินอวี้ก้าวเข้ามาประชิดทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ จากสนามรบโชยปะทะนาสิก "ความฉลาดมักนำพาภัยมาสู่ตัวเร็วกว่าที่คิด ข้าเตือนเจ้าด้วยความหวังดี" "ขอบพระทัยในความกรุณาของท่านอ๋อง" นางเชิดหน้าขึ้นสบตาโดยไม่หลบเลี่ยง แม้ส่วนสูงจะด้อยกว่า แต่วิญญาณและทัศนคติของกุนซือหญิงหาได้ก้มหัวให้ผู้ใดไม่ "แต่ภัยพิบัติที่แท้จริงหาใช่ความฉลาด หากแต่เป็นการยอมจำนนต่อโชคชะตาต่างหาก ข้าเลือกเส้นทางนี้แล้ว ย่อมรู้ว่าใต้หล้าไม่มีมื้อเที่ยงใดที่ได้มาฟรีๆ" ฉินจวินอวี้ชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมกริบวับวาวด้วยประกายความสนเท่ห์ สตรีในห้องหอหรือแม้แต่นายหญิงตระกูลใหญ่ล้วนสั่นเทาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา มีเพียงนางที่ยืนหยัดอย่างมั่นคงดั่งหินผา ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้ต่อรองอันใด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังแหวกพงหญ้ามาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ พร้อมกับประกายเหล็กกระทบแสงแดดวับวาม—กลุ่มมือสังหารจากกองกำลังนิรนามปรากฏตัวขึ้นปิดล้อมพื้นที่โดยรอบทันที! "ระวัง!" ฉินจวินอวี้ขยับตัวรวดเร็วดั่งสายฟ้า คว้าเอวบางของหลินฟางเซียนเข้าสู่อ้อมแขนแล้วหมุนตัวหลบคมกระบี่ที่พุ่งเข้าใส่จากด้านหลังอย่างเฉียดฉิว ปลายกระบี่คมกริบปักลงบนพื้นดินที่นางยืนอยู่เมื่อครู่เศษดินกระจายฟุ้ง เลือดสีแดงสดหยดลงบนใบไม้แห้ง ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วอณูอากาศ ทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง นิ้วเรียวของหลินฟางเซียนกลับสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมอย่างเงียบงัน นางหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีชาขนาดเล็กออกมา แววตาคู่นั้นฉายแสงอำมหิตวับวาวที่แม้แต่ฉินจวินอวี้ยังต้องเหลียวมอง นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนเรียวปากสวย "ท่านอ๋อง... อยากลองเดิมพันดูสักคราหรือไม่ ว่าผงสมุนไพรในมือข้า จะทำให้คนกลุ่มนี้ล้มลงก่อน หรือกระบี่ในมือท่านจะกวาดล้างได้เร็วกว่ากัน?" ฉินจวินอวี้กระตุกยิ้มมุมปาก ความดุร้ายในแววตาสว่างวาบขึ้นมาทันที "น่าสนใจ... งั้นมาดูกันว่ากุนซือเช่นเจ้า จะเป็นภาระหรือเป็นดาบเล่มที่สองของข้ากันแน่" สิ้นเสียงคำรามต่ำในลำคอ ฉินจวินอวี้ก็ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยมือเดียว ประกายแสงเย็นยะเยือกสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามบ่าย ท่ามกลางวงล้อมของศัตรูที่พุ่งเข้ามาประชิด ทว่า ในจังหวะที่คมกระบี่กำลังจะปะทะกัน เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และธนูปักธงกองทัพหลวงก็ดังสนั่นมาจากยอดเนินเขาเบื้องบน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ทุกลมหายใจต้องสะดุด "องค์ชายใหญ่ทรงมีรับสั่ง! จับกุมกบฏนอกรีตและผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมดทันที!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากรรมไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เฉินเว่ยสายลุย