ประธานนักเรียนผู้มองเห็นทะลุปรุโปร่ง

"ความเงียบในห้องนี้... มีค่าความถี่ต่ำกว่าปกติถึง 15 เฮิรตซ์ ซึ่งนั่นหมายความว่าเธอกำลังพยายามกดดันฉันด้วยคลื่นเสียงที่ไม่สามารถได้ยินด้วยหูมนุษย์ปกติใช่ไหมคะ ประธานนักเรียน?" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ บรรยากาศภายในห้องสภานักเรียนชั้นบนสุดของอาคารหอสมุดไม่ได้อบอุ่นเหมือนชื่อเรียก มันถูกตกแต่งด้วยโทนสีน้ำเงินเข้มและเงินยวบ ประหนึ่งห้องควบคุมยานอวกาศที่ไร้หัวใจ รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้อง สองเท้าหยั่งรากลึกบนพรมขนสัตว์หนานุ่ม มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นใต้โต๊ะเพื่อซ่อนอาการสั่นไหวของปลายนิ้ว เซนญ่าในชุดเครื่องแบบประธานนักเรียนที่รีดจนเรียบกริบไม่ไหวติง เธอวางปากกาสีเงินลงบนโต๊ะไม้โอ๊คช้าๆ ราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ถูกคำนวณมาอย่างดี ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งใสจ้องมองทะลุผ่านกรอบแว่นไร้ขอบของอีกฝ่ายมายังรินรดา "ฉลาดสมคำร่ำลือ รินรดา" เสียงของเซนญ่าเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังอำนาจ "แต่การที่เธอรู้ว่าฉันทำอะไร ไม่ได้แปลว่าเธอมีสิทธิ์จะโต้แย้งในสิ่งที่ระบบตรวจพบหรอกนะคะ" เซนญ่าสะบัดมือเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันแสดงเส้นกราฟที่บิดเบี้ยวและรหัสโค้ดชุดหนึ่งที่รินรดาคุ้นตาเป็นอย่างดี มันคืออัลกอริทึมที่เธอเขียนขึ้นเพื่อปรับแก้ค่าความสมดุลในระบบจัดการหอพัก... ซึ่งจริงๆ แล้วมันคือช่องโหว่ที่เธอสร้างไว้เพื่อหนีการตรวจจับของหอพักอัจฉริยะ "เธอใช้ความสามารถในการเขียนโค้ดแทรกแซงฐานข้อมูลของสถาบัน เพื่ออำนวยความสะดวกให้ตัวเอง... เรื่องนี้ผิดกฎระเบียบข้อที่ 402 ว่าด้วยการบุกรุกระบบส่วนกลาง" เซนญ่าขยับเก้าอี้ก้าวเข้ามาใกล้ระยะประชิด ความหอมเย็นจางๆ ของกลิ่นไม้สนหิมะจากตัวรุ่นพี่สาวทำให้รินรดาต้องกลั้นหายใจ "เธอทำไปเพื่ออะไรคะ? หรือแค่ต้องการพิสูจน์ว่าระบบที่สมบูรณ์แบบนี้... มีช่องโหว่ให้เด็กปีหนึ่งอย่างเธอเข้ามาเหยียบเล่นได้?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจให้เป็นเส้นตรงที่สุดตามหลักตรรกะที่เธอเชื่อถือ "ถ้าฉันบอกว่ามันคือการทดลองล่ะคะ? ในโลกที่ทุกอย่างถูกจัดสรรด้วยตัวเลข ฉันแค่สงสัยว่า 'ข้อผิดพลาด' ที่ยอมรับได้มีค่าเท่าไหร่" "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน" เซนญ่าโน้มตัวลงมา ใบหน้าสวยคมห่างจากรินรดาไม่ถึงคืบ "ในสถาบันแห่งนี้ ไม่มีคำว่าบังเอิญ และไม่มีคำว่าการทดลองที่ไร้จุดประสงค์ เธอไม่ได้ทำเพื่อความสนุก เธอทำเพราะเธอต้องการ 'อิสระ' จากการถูกควบคุม... ใช่ไหม?" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาสีเข้มของประธานนักเรียนคนนี้ไม่ได้เพียงแค่จ้องมอง แต่เหมือนกำลังอ่านไฟล์ข้อมูลดิบในหัวของเธอจริงๆ เซนญ่าไม่ได้มองเธอเป็นแค่นักเรียน แต่เป็น 'ตัวแปร' ที่ต้องถูกกำจัดหรือควบคุมให้เบ็ดเสร็จ "เธอคิดว่าเธอหลบซ่อนตัวในอัลกอริทึมได้ แต่สิ่งที่เธอหลงลืมไปคือ..." เซนญ่าเว้นจังหวะ นิ้วเรียวยาวของเธอแตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรม แล้วปัดเบาๆ ให้กราฟทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "ทุกบรรทัดที่เธอเขียน ทุกคำสั่งที่เธอส่ง... มันทิ้งร่องรอยไว้ในตัวฉัน ระบบไม่ได้ตรวจเจอ แต่ 'ฉัน' ตรวจเจอด้วยตัวเองค่ะ" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังบีบตัวแคบลง พลังงานในห้องเริ่มสั่นไหว ระบบตรวจสอบของหอพักเริ่มตอบสนองต่ออารมณ์ที่พุ่งพล่านของทั้งสองฝ่าย ไฟในห้องกระพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนเตือนภัย รินรดาตระหนักได้ทันทีว่าเธอไม่ได้เผชิญหน้ากับมนุษย์ธรรมดา แต่กำลังเผชิญกับคนที่เป็น 'ส่วนหนึ่ง' ของระบบนี้โดยสมบูรณ์ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนระบบส่วนตัวของรินรดาก็ดังลั่นในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันเป็นเสียงโทนต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง [คำเตือน! ตรวจพบการเข้าถึงระดับสูงสุด (Administrator Access) จากบุคคลภายนอก] [กำลังทำลายความปลอดภัยของชั้นข้อมูลส่วนตัว... 3... 2... 1...] "ดูเหมือนเกมของเธอจะจบลงแล้วนะคะ" เซนญ่ากระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบแต่ทว่าแฝงด้วยความพึงพอใจบางอย่าง ขณะที่รินรดาเห็นหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ค่าสถานะหรือข้อมูลนักเรียน แต่มันคือผังโครงสร้างจิตวิญญาณของเธอเองที่ถูกดึงออกมาแสดงผลแบบเรียลไทม์ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นตัวเลขสีทองวิ่งพล่านอยู่บนหน้าจอ—มันคือพลังงานพิเศษที่เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี และดูเหมือนเซนญ่าเองก็ไม่ได้คาดคิดเช่นกัน เมื่อระบบทั้งหมดของห้องสภานักเรียนดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากร่างของรินรดาเอง "นั่น... รหัสพันธุกรรมดิจิทัลที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนงั้นเหรอ?" เซนญ่าพึมพำ ดวงตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้สั่นไหวด้วยความตกตะลึง ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ!