บั๊กปริศนากับการสอบที่ล่มไม่เป็นท่า

"รหัสผ่านไม่ได้อยู่ที่การเดาค่ะ แต่มันอยู่ที่จังหวะการเว้นวรรคของสัญญาณนาฬิกาในโพรเซสเซอร์ต่างหาก" รินรดากระซิบกับตัวเองขณะที่ปลายนิ้วเรียวเล็กเคาะลงบนโต๊ะสอบด้วยจังหวะที่แม่นยำราวกับกำลังดีดเปียโน จอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ—สิ่งที่ไม่มีใครในห้องสอบเห็นนอกจากตัวเธอเอง—กำลังแสดงบรรทัดคำสั่งสีเขียวมรกตที่ไหลผ่านราวกับสายน้ำตกที่ไม่มีวันสิ้นสุด นี่ไม่ใช่ข้อสอบวัดความรู้ระดับประเทศทั่วไป แต่มันคือโครงข่ายอัลกอริทึมที่ควบคุมระบบการคัดกรองอัจฉริยภาพของสถาบันเซนต์ฟลอเรียน่า สถาบันที่ขึ้นชื่อว่า 'ล้มเหลวไม่ได้' "คุณรินรดาคะ... ทำไมคุณยังไม่เขียนคำตอบข้อสาม?" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาชะงัก นิ้วของเธอค้างอยู่เหนืออากาศห่างจากจอโฮโลแกรมเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ให้ความรู้สึกเหมือนไอเย็นในห้องสมุดเก่าลอยมาแตะจมูก เธอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเจ้าของเสียงคือใคร—เซนญ่า ประธานนักเรียนผู้ได้รับฉายาว่า 'เครื่องจักรมนุษย์' ที่ไม่เคยปล่อยให้ความผิดพลาดใดๆ หลุดรอดสายตาไปได้ "พอดีกำลังพิจารณาว่า... โจทย์ข้อนี้มันมีบั๊กอยู่นิดหน่อยน่ะค่ะ ประธานเซนญ่า" รินรดาตอบโดยไม่ละสายตาจากจอที่คนอื่นมองเห็นเป็นเพียงกระดาษคำตอบเปล่าๆ "บั๊กงั้นหรือคะ?" เซนญ่าก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากอีกฝ่าย ประธานนักเรียนโน้มตัวลงมา ใบหน้าสวยคมคายที่ไร้อารมณ์อยู่ห่างจากแก้มของเธอเพียงคืบ "การสอบของสถาบันถูกรันผ่านระบบคลาวด์ควอนตัมชั้นยอด ถ้าคุณบอกว่ามันมีบั๊ก แปลว่าคุณกำลังบอกว่าระบบของฉัน... ห่วยแตก?" รินรดาแค่นยิ้มบางๆ เธอตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิต นิ้วชี้ของเธอเคาะลงบน 'โหนด' สีแดงที่กระพริบถี่ผิดปกติในโค้ดต้นทางก่อนจะลากผ่านเพื่อรื้อโครงสร้างอัลกอริทึมใหม่ *Enter.* ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมก็เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำดังขึ้นเบาๆ ในโสตประสาทของรินรดาเพียงคนเดียว ข้อสอบตรงหน้าเธอบิดเบี้ยว ตัวอักษรดิจิทัลพุ่งพล่านราวกับพายุทอร์นาโด ข้อมูลคะแนนสอบของทั้งหอประชุมถูกดึงมารวมกันในหน้าต่างบานเดียว ก่อนที่ตัวเลขทั้งหมดจะถูกคำนวณใหม่ด้วยสูตรที่เธอเพิ่ง 'แทรกแซง' เข้าไป "นั่นคุณทำอะไร..." เสียงของเซนญ่าเริ่มเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความระแวดระวัง สายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่ว่างเปล่าตรงหน้ารินรดา ราวกับว่าเธอกำลังพยายามมองเห็นสิ่งที่รินรดาเห็น วินาทีนั้นเอง หน้าจอหลักของหอประชุมที่ใช้แสดงคะแนนเรียลไทม์ก็เกิดการรวนอย่างหนัก ผลคะแนนของนักเรียนทุกคนพุ่งทะลุขีดจำกัดจากเต็มหนึ่งร้อยกลายเป็นสี่พันเก้าร้อยห้าสิบหกคะแนน ทุกอย่างกลายเป็นเลขฐานสองที่วิ่งวนจนตาลาย เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งห้อง "บั๊ก... นี่ไม่ใช่แค่บั๊กธรรมดา" เซนญ่าพึมพำ มือเรียวคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น ผิวสัมผัสของประธานนักเรียนเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ทำให้รินรดาใจสั่น "คุณเป็นใครกันแน่ รินรดา? แล้วเมื่อกี้... คุณเพิ่งทำอะไรลงไปกับระบบควบคุมของสถาบัน?" รินรดากลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามสะบัดข้อมือออกแต่กลับพบว่าอีกฝ่ายล็อคเธอไว้แน่นหนาราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น หัวใจของเธอเต้นรัวเมื่อเห็นหน้าต่างสีดำสนิทเด้งขึ้นมาตรงหน้า—มันไม่ใช่ระบบของโรงเรียน แต่มันคือระบบที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน [ตรวจพบการเข้าถึงหน่วยความจำส่วนกลาง: ระดับความลับ SSS] [คำเตือน: ผู้บุกรุกถูกระบุตำแหน่งแล้ว] [กำลังเริ่มกระบวนการลบข้อมูลเป้าหมายใน 3... 2...] "ประธานคะ... ฉันว่าเราซวยกันแล้วล่ะค่ะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเซนญ่าที่ตอนนี้ดูเหมือนจะเริ่มเห็นหน้าต่างระบบนั้นแล้ว ดวงตาสีเทาเข้มของประธานนักเรียนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นั่นเป็นครั้งแรกที่รินรดาเห็น 'ความตื่นตระหนก' ในแววตาของคนตรงหน้า ทว่าก่อนที่เลขหนึ่งจะนับจบ เสียงแจ้งเตือนที่แหลมสูงจนแก้วหูเกือบแตกก็ดังลั่นไปทั่วโสตประสาท พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังประตูห้องสอบ ซึ่งเงาร่างนั้นไม่มีอยู่ในแผนผังของโรงเรียนที่เธอเพิ่งแฮ็กเข้าไปดูเมื่อครู่ "นั่นใครน่ะ?" เซนญ่าถามเสียงสั่นพลางหันไปมองทิศทางเดียวกัน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน เมื่อบานประตูไม้โอ๊คหนักๆ ค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับไอความเย็นที่เยือกแข็งกว่าขั้วโลกใต้แผ่ซ่านเข้ามาในห้องสอบ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและยัยรุ่นพี่จอมวางแผนนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!