หอพักที่เต็มไปด้วยความลับ

"วางกระเป๋าใบนั้นลงซะ ถ้าไม่อยากให้ 'ข้อมูล' ของเธอสูญหายไปตลอดกาล" เสียงราบเรียบเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่ราดรดลงบนแผ่นหลังของรินรดา ทำให้ฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้าสู่ห้องพักหมายเลข 404 บนชั้นพิเศษของหอพักอัจฉริยะต้องหยุดชะงัก รินรดากระชับสายกระเป๋าเป้ที่บรรจุแล็ปท็อปคู่ใจแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองก็รู้ดีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร เซนญ่า—ประธานนักเรียนผู้เปรียบเสมือนอัลกอริทึมที่ไร้ข้อผิดพลาดของสถาบันแห่งนี้—กำลังยืนพิงกรอบประตูห้องพักด้วยท่าทางผ่อนคลายทว่าแฝงไปด้วยรัศมีที่กดทับอากาศรอบข้างให้เบาบางจนแทบหายใจไม่ออก "ประธานนักเรียนคงไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่มย่ามในพื้นที่ส่วนตัวของนักเรียนที่ย้ายเข้ามาใหม่หรอกนะคะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามข่มจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นรหัสมอร์สในอกให้เป็นปกติ "พื้นที่ส่วนตัว?" เซนญ่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่มีความขบขันเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย "ในหอพักนี้ ไม่มีคำว่าส่วนตัวสำหรับคนที่มีความลับระดับ 'รหัสพันธุกรรมดิจิทัล' ซุกซ่อนอยู่ในฮาร์ดไดรฟ์หรอกนะ รินรดา" รินรดาสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยของเซนญ่าในยามนี้ดูราวกับกำลังสแกนผ่านชั้นผิวหนังของเธอไปจนถึงสมองส่วนความจำ ประธานนักเรียนสาวก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยกรูดไปชนกับขอบเตียงในห้องพักกว้างขวางที่ดูหรูหราผิดกับหอพักนักศึกษาทั่วไป ห้องพักห้องนี้ถูกออกแบบด้วยวัสดุสะท้อนแสงสีเงินยวง ผนังห้องเต็มไปด้วยจอโฮโลแกรมที่แสดงกราฟิกของโครงสร้างโมเลกุลที่กำลังหมุนวน มันไม่ใช่แค่ห้องนอน แต่มันคือศูนย์ประมวลผลข้อมูลส่วนตัว "ทำไมต้องเป็นฉัน?" รินรดาถามเสียงสั่น แม้สมองจะพยายามวิเคราะห์ความน่าจะเป็นไปต่างๆ นานา แต่ในสถานการณ์ที่เผชิญหน้ากับความกดดันเช่นนี้ ตรรกะของเธอกลับทำงานได้เชื่องช้าลง "เพราะเธอคือคนเดียวที่เหลืออยู่" เซนญ่าโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเธอห่างจากรินรดาเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ที่คล้ายกับกลิ่นโลหะเย็นๆ ปะทะเข้ากับจมูกของเด็กสาว "สิบปีที่แล้ว ใครบางคนพยายามจะลบทิ้ง แต่รหัสที่เธอถืออยู่นั่นมันมีชีวิต... และตอนนี้มันกำลังรอเวลาที่จะ 'ตื่น' ขึ้นมาในร่างของคนที่มีค่าพอกับมัน" รินรดาเบิกตากว้าง ความคิดในหัวเริ่มปะติดปะต่อสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันที่ห้องสมุด รอยร้าวในระบบความปลอดภัยที่เธอตรวจพบไม่ใช่บั๊กธรรมดา แต่มันคือช่องโหว่ที่เปิดทางให้สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นเข้ามา "ฉันไม่ใช่หนูทดลองของใครนะคะ" รินรดาสวนกลับ พยายามรวบรวมสติแล้วดึงข้อมูลในคลาวด์ส่วนตัวออกมาผ่านการเชื่อมต่อทางประสาทสัมผัสที่เธอแอบติดตั้งไว้ใต้ผิวหนัง "ถ้าคุณคิดจะขโมยมัน คุณคิดผิดแล้ว เพราะฉันคือคนที่เขียนระบบป้องกันนี้ขึ้นมาด้วยตัวเอง" เซนญ่าไม่ได้โกรธเคือง เธอกลับยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "งั้นเรามาทำข้อตกลงกันไหม?" เซนญ่าขยับตัวออกห่างแล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวหรู พลางเอื้อมมือไปกดปุ่มสั่งการบางอย่างที่ทำให้อุปกรณ์รักษาความปลอดภัยทั่วห้องพักล็อคตัวลงโดยอัตโนมัติ "เธอเป็นรูมเมทของฉันนับแต่นี้ไป รินรดา หน้าที่ของเธอคือช่วยฉันหาต้นตอของรหัสนั่น ส่วนฉัน... จะเป็นคนคุ้มกันเธอจากพวกที่กำลังล่าเธออยู่ข้างนอกนั่นเอง" รินรดานิ่งงัน ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน เธอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนตัวดังขึ้นในหัว มันไม่ใช่การแจ้งเตือนทั่วไป แต่เป็นข้อความแจ้งเตือนระดับสีแดงฉานที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก 'เซนญ่า'] [สถานะ: อันตรายระดับสูงสุด] [เควสต์ลับ: 'พันธนาการแห่งอัลกอริทึม' เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไข: หากปฏิเสธการร่วมมือ... ข้อมูลทั้งหมดในหน่วยความจำของคุณจะถูกลบทิ้งถาวรภายใน 60 วินาที] เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายขึ้นบนขมับของรินรดา เธอหันไปมองเซนญ่าที่กำลังเฝ้าดูเธอด้วยสายตาที่เหมือนกับผู้ล่ากำลังรอให้เหยื่อเดินเข้ากรงด้วยความเต็มใจ รินรดาหายใจเข้าลึกๆ ความเป็นอัจฉริยะในตัวบอกให้เธอหนี แต่ตรรกะบอกว่าไม่มีทางรอดหากปราศจากความช่วยเหลือจากประธานนักเรียนคนนี้ ทว่าในจังหวะที่มือของเธอกำลังจะแตะลงบนหน้าจอเพื่อกด 'ยอมรับ' แสงไฟในห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงสีแดงวาบ "เธอคงคิดว่าฉันพูดเล่นสินะ" เสียงของเซนญ่ากระซิบข้างหูเธอในความมืดพร้อมกับสัมผัสที่ปลายคาง "แต่ในหอพักนี้... ไม่มีอะไรที่เป็นไปตามที่เธอคิดหรอก เพราะคนที่นอนอยู่ใต้เตียงของเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเหยียบเข้ามา... ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสิ่งที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือเมื่อสิบปีที่แล้วต่างหากล่ะ" พื้นห้องใต้เท้าของรินรดาสั่นสะเทือน เสียงกลไกเฟืองเหล็กที่กำลังบดขยี้กันดังสนั่นมาจากใต้พื้นไม้ รินรดาก้มลงมองด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น สิ่งที่อยู่ใต้เตียงนั้นค่อยๆ เลื่อนตัวขึ้นมาพร้อมกับดวงตาสีฟ้าเรืองแสงที่จ้องมองมายังเธออย่างว่างเปล่า ความลับที่เธอเคยลบเลือนไปจากความทรงจำ กำลังกลายเป็นฝันร้ายที่กำลังจะลืมตาตื่น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันน่าสะพรึงในรั้วหอพักนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!