คำสั่งฟ้าผ่าจากเบื้องบน

แฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มหนาปึ้กถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง!* จนกาแฟดำในแก้วเซรามิกของกวินทร์กระฉอกออกมาเล็กน้อย ร่างสูงของหัวหน้าทีมวิศวกรซอฟต์แวร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนียบและเย็นชา ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างช้าๆ แววตาสีเข้มคมกริบมองไปยังต้นเหตุของเสียงด้วยความไม่พอใจระคนหงุดหงิด "นี่คุณ คิดจะพังโต๊ะผมหรือไง รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากดดันจนคนฟังแทบอยากจะกลอกตาขึ้นบนฟ้า รินรดายืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เส้นผมสีน้ำตาลเข้มลอนสวยสะบัดตามแรงหัน เธอยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่กวินทร์มองว่ามันน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ถ้าโต๊ะราคาแพงระยับของคุณมันทำหน้าที่รับคำสั่งจากเบื้องบนไม่ได้ดีพอ ฉันก็จำเป็นต้องใช้เสียงเตือนความจำค่ะ... อ้อ ขอโทษที เผลอใช้คำว่า 'ค่ะ' ตามความคุ้นเคย แต่ความหมายคือ ฉัน-ไม่-แคร์-ค่ะ" เธอจงใจเน้นย้ำทีละพยางค์ด้วยความกวนประสาท กวินทร์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรูปนัด แววตาของเขาคมกริบขึ้นอีกหลายเท่า ยายตัวแสบคนนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังในความน่าโมโหเลยจริงๆ ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในตึกนี้ เธอกลายเป็นหนามยอกอกที่เขาถอนไม่ออกเสียที "คำสั่งฟ้าผ่าจากท่านประธาน... โปรเจกต์ฉุกเฉินรีแบรนด์ระบบซอฟต์แวร์ทั้งหมดภายในสิบห้าวัน และเราสองคน... ต้องรับผิดชอบร่วมกัน" รินรดาโยนซองเอกสารอีกซองลงตรงหน้าเขา พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดตามองเอกสารในซองคร่าวๆ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอนิ่ง "ร่วมกัน? ผมไม่มีทางทำงานร่วมกับดีไซเนอร์ที่เอาแต่ใจตัวเอง คุยกันด้วยอารมณ์มากกว่าเหตุผลอย่างคุณแน่ รินรดา ระบบหลังบ้านพังเพราะดีไซน์เพ้อเจ้อของคุณมาหลายรอบแล้วนะ" รินรดาตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวเท้าสะเอว ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "นี่คุณกวินทร์! พูดให้มันดีๆ นะคะ ดีไซน์ของฉันมันใช้งานไม่ได้ตรงไหน ถ้าไม่ใช่เพราะโค้ดหลังบ้านโบราณเต่าล้านปีของคุณที่เขียนขึ้นมาแบบแข็งทื่อไร้จิตวิญญาณ งานของฉันมันคงไม่พังหรอก!" "มันเรียกว่าความเสถียรและความปลอดภัยครับ ไม่ใช่ความไร้จิตวิญญาณอย่างที่คุณเข้าใจ คนที่คิดแต่จะเอาสีสันฉูดฉาดมาถมหน้าจอโดยไม่สนใจว่าเซิร์ฟเวอร์จะรับไหวไหม แบบนั้นเขาเรียกคนทำงานไม่เป็น" "นี่คุณว่าฉันโง่เหรอ!" "ผมไม่ได้พูด คุณพูดเองต่างหาก" กวินทร์ย้อนกลับหน้าตาเฉย พร้อมกับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองท่าทางฮึดฮัดของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งในใจลึกๆ ในขณะที่สมองส่วนหนึ่งสั่งให้เขาไล่เธอออกไปจากห้องซะ แต่อีกส่วนหนึ่งกลับคอยสังเกตทุกอณูการเคลื่อนไหวของเธอ... ปลายจมูกรั้นๆ ที่รั้นขึ้นยามโกรธ ริมฝีปากสีพีชที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง และดวงตาสุกใสที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่น *ให้ตายเถอะ... ยัยนี่เวลากำลังโมโห ทำไมมันถึงได้... น่ามองขนาดนี้นะ* กวินทร์รีบดึงสติกลับมาทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองคิดอะไรออกนอกลู่นอกทาง เขาเคลียร์คอเบาๆ แล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม "เอาล่ะ ในเมื่อท่านประธานอนุมัติคำสั่งนี้มาแล้ว แปลว่าเราไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องก้มหน้ารับกรรมร่วมกัน... ห้องประชุมเล็ก ชั้นสิบสอง อีกสิบนาที เตรียมข้อมูลของคุณมาให้ดี รินรดา อย่าให้ผมต้องมานั่งแก้ปัญหาพื้นฐานให้คุณอีก" รินรดาจ้องหน้าเขาเขม็ง เม้มปากแน่นด้วยความเจ็บใจ อยากจะหยิบแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ ของผู้ชายปากร้ายคนนี้สักทีสองที แต่ติดที่ว่านี่คือเวลางาน และโปรเจกต์นี้มีความหมายต่ออนาคตของเธอในบริษัทนี้มากเกินกว่าจะปล่อยให้อารมณ์มาทำลาย "ก็ได้ค่ะ! แล้วคุณจะได้รู้ว่า ดีไซเนอร์ที่ 'เพ้อเจ้อ' คนนี้ จะตบหน้าวิศวกรสมองทึบอย่างคุณให้คว่ำคากล้องประชุมเลยคอยดู!" เธอสะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินกระแทកส้นเท้าออกไปจากห้องทำงานของเขา แรงลมจากการปิดประตูทำเอาเส้นผมของกวินทร์ปลิวเล็กน้อย ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจเสียงปังของประตูเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มทอดมองไปยังบานประตูที่ปิดสนิท มุมปากหนากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน "แล้วเราจะได้เห็นกัน... ยายตัวแสบ" กวินทร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนให้เข้าที่ ก้าวเท้าเดินออกจากโต๊ะทำงานเพื่อไปยังห้องประชุมตามนัดหมาย โดยไม่คาดคิดเลยว่า... การก้าวเข้าสู่ห้องประชุมในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า จะไม่ได้มีแค่เขากับเธอสองคนตามที่คาดการณ์ไว้ เมื่อกวินทร์ผลักประตูห้องประชุมชั้นสิบสองเปิดออก กลิ่นอายความตึงเครียดก็พุ่งปะทะหน้าทันที รินรดากำลังยืนกอดอกรออยู่แล้วที่หัวโต๊ะ แต่ที่ทำให้ฝีเท้าของวิศวกรหนุ่มต้องชะงักกึก ไม่ใช่เพราะท่าทีฮึดฮัดของเธอ... หากแต่เป็นร่างคุ้นตาของใครบางคนที่นั่งไขว่ห้างรออยู่ก่อนแล้วที่เก้าอี้ประธานในห้องประชุม พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาให้เขา "อ้าว มากันครบแล้วสินะ ลูกชายตัวดีของฉัน กับว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคต..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อย่างเสมอมานะครับ