กฎเหล็ก vs ความสดใหม่

“ลูกชายตัวดีของฉัน กับว่าที่ลูกสะใภ้ในอนาคต...” ประโยคทิ้งท้ายของท่านประธานหญิงแห่งอาณาจักรซอฟต์แวร์ยักษ์ใหญ่ยังคงก้องกังวานอยู่ในห้องประชุมใหญ่ ทว่าบรรยากาศรอบตัวในตอนนี้กลับอึมครึมเสียยิ่งกว่าเมฆฝนตั้งเค้า กวินทร์ขยับแว่นสายตาด้วยความหงุดหงิด สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขารู้ทันทีว่ามารดาบังเกิดเกล้ากำลังเล่นสนุกอะไรอยู่ การโยนระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวงแล้วเดินหนีไปเฉยๆ คือเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคุณหญิงรัตนา และเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายในคราวนี้ก็หนีไม่พ้นเขา—หัวหน้าทีมวิศวกรผู้รักความสงบและระเบียบวินัยเป็นชีวิตจิตใจ กับดีไซน์เนอร์สาวป้ายแดงผู้เพิ่งสร้างความปั่นป่วนให้ชีวิตเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่เท้าแตะออฟฟิศ “คุณแม่พูดเล่นครับ ประธานแค่... อารมณ์ดีเกินไปหน่อย” กวินทร์พยายามอธิบายด้วยเสียงที่ราบเรียบที่สุด แม้ว่าในใจจะอยากถอนหายใจออกมาดังๆ ให้สมกับความเหนื่อยหน่าย รินรดากอดอกแน่น ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับด้วยความสนุกสนาน เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดของผู้ทรงอิทธิพลสูงสุดแห่งบริษัทเลยสักนิด กลับกัน เธอกลับมองว่ามันคือสีสันอันน่าตื่นเต้นในชีวิตการทำงานวันแรก “อารมณ์ดีหรือตั้งใจจริงคะคุณหัวหน้าทีม” รินรดาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเลียน เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยแตะจมูก “หรือว่าคุณกำลังกลัว... กลัวว่าคำพูดของคุณแม่จะกลายเป็นจริงขึ้นมาล่ะคะ” กวินทร์หันขวับมามองคนตัวเล็กทันที สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รินรดาไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเลยสักนิด เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ลดละ เคมีที่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟแลบแปลบปลาดยามที่ทั้งคู่จ้องตากัน “คุณรินรดา” กวินทร์กดเสียงต่ำลงอย่างพยายามระงับอารมณ์ “นี่คือสถานที่ทำงาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และโปรเจกต์ที่เรากำลังจะทำร่วมกัน มันคือโปรเจกต์สำคัญระดับพันล้าน กรุณาแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานให้ออกด้วยครับ” “โอ๊ะ! ใครบอกว่าฉันเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องงานล่ะคะ” รินรดาคลายกอดอกแล้วโน้มตัวลงมาใช้มือสองข้างเท้าโต๊ะทำงานของเขา โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ “ที่ฉันพูดถึงเมื่อกี้... หมายถึงเรื่องงานล้วนๆ ค่ะคุณกวินทร์” กวินทร์ชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นๆ ของหญิงสาวที่ปัดผ่านปลายจมูกทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอสะดุดกึกไปหนึ่งจังหวะ กลิ่นหอมหวานละมุนละไมผสมผสานกับความดื้อรั้นในแววตาคู่นั้นทำเอาเขาลืมบทพูดที่จะใช้ตอกกลับไปเสียสนิท ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหนีเพื่อตั้งสติ พร้อมกับดันตัวถอยหลังเว้นระยะห่าง มือหนากำปากกาในมือแน่นจนข้อต่องอขาว “ถ้าหมายถึงเรื่องงาน งั้นก็ช่วยกรุณากลับไปนั่งที่แล้วเปิดดูเอกสารขอบเขตงาน (TOR) ที่ผมส่งให้เมื่อเช้าด้วยครับ หวังว่าคุณจะอ่านมันอย่างละเอียด ไม่ใช่แค่กวาดสายตาผ่านๆ เหมือนแฟชั่นนิสต้าดูนิตยสาร” รินรดาเบ้ปากเล็กน้อยกับคำเหน็บแนมนั้น เธอหมุนตัวกลับด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงแล้วเดินกลับไปหยิบแท็บเล็ตคู่ใจที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม แต่มีหรือคนอย่างรินรดาจะยอมทำตามกฎระเบียบที่น่าเบื่อหน่ายนั่นแต่โดยดี? “อ่านแล้วค่ะ น่าเบื่อเป็นบ้า” เธอบ่นพึมพำเสียงดังพอให้คนหูดีได้ยิน “มีแต่ตัวเลข โค้ดดิ้ง และกรอบสี่เหลี่ยมทึบๆ ชีวิตนี้คุณรู้จักคำว่า ‘ความสร้างสรรค์’ บ้างไหมคะเนี่ย กวินทร์? ดีไซน์ที่คุณวางกรอบมาให้มันเหมือนห้องขังนักโทษชัดๆ” กวินทร์วางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ จนรินรดาสสะดุ้งเล็กน้อย “นั่นคือโครงสร้างที่ปลอดภัยที่สุดและเสถียรที่สุด!” กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะของเธออย่างรวดเร็ว “ซอฟต์แวร์ที่ดีไม่ได้ต้องการความฉูดฉาด แต่มันต้องการความแม่นยำและความถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าคุณใส่ลูกเล่นตามใจชอบ ระบบหลังบ้านจะพังไม่เป็นท่า และถึงตอนนั้น ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?” “ก็ฉันนี่แหละค่ะ!” รินรดาเถียงกลับทันควันโดยไม่ยอมหลบตา เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาเช่นกัน แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่ช่วงไหล่ แต่ความมั่นใจในแววตาของเธอกลับทรงพลังจนกดดันคนตรงข้ามได้ไม่แพ้กัน “ถ้ามัวแต่กลัวพัง เราก็จะไม่ทางสร้างสิ่งใหม่ๆ ขึ้นมาได้เลย คุณมันก็แค่... วิศวกรหัวโบราณที่ติดอยู่กับกรอบเดิมๆ กลัวความเปลี่ยนแปลง!” “ผมไม่ได้กลัวความเปลี่ยนแปลง แต่ผมฉลาดพอที่จะไม่เอาอนาคตของบริษัทไปเสี่ยงกับไอเดียเพ้อเจ้อไร้สาระของคุณ!” “อ๋อเหรอคะ? ไอเดียเพ้อเจ้อไร้สาระเนี่ยแหละ ที่จะทำให้แอปพลิเคชันตัวใหม่ของเรากวาดยอดดาวน์โหลดทะลุล้านภายในสัปดาห์แรก!” รินรดายื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกครั้งด้วยความหมั่นไส้ “ถ้าคุณไม่กล้าพอ... งั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันดีกว่าค่ะ หัวหน้า” สติของกวินทร์ขาดผึ่งลงตรงนั้น เขาไม่เคยเจอใครที่กล้าต่อปากต่อคำและท้าทายอำนาจของเขาได้ถึงขนาดนี้ รินรดาเปรียบเสมือนพายุลูกใหญ่ที่พัดเข้ามาถล่มชีวิตอันแสนสงบและเป็นระเบียบเรียบร้อยของเขาจนราบคาบ ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบยิ่งกว่าเดิม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับเด็กนักเรียนที่กำลังทำความผิดในห้องเรียน กวินทร์รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงเป็นทางการ ส่วนรินรดาก็แสร้งทำเป็นก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตทำทีเป็นตั้งใจทำงาน “เชิญครับ” กวินทร์เอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงเข้ม สิ้นเสียง ประตูห้องทำงานกระจกใสก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกริบ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีก้าวเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ “สวัสดีครับทุกคน ผมไม่ได้มารบกวนเวลาสวีทกันอยู่ใช่ไหมครับ?” รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าแขกผู้มาเยือนคือใคร ส่วนกวินทร์ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์หนักกว่าเดิม เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเวลานี้ คือคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญที่เขาเกหน้ามองไม่เคยลงรอยกันเลยสักครั้ง... และยังเป็นพี่ชายต่างแม่ของเขาเอง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ