เมื่อไฟประทะกับน้ำมัน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังปัง สะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบของบริษัทเทคโนโลยีชั้นนำอย่าง *Nexus Innovate* จนบรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งเย็นยะเยือกจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "คุณรินรดาครับ... นี่คือโปรเจกต์ซอฟต์แวร์ระดับองค์กร ไม่ใช่นิทรรศการศิลปะร่วมสมัยที่จะเอาสีสันฉูดฉาดมากลบเกลื่อนความไร้ระเบียบแบบแผน" กวินทร์ หัวหน้าทีมวิศวกรซอฟต์แวร์ ปลดกระดุมเสื้อสูทเม็ดบนออกด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าคมสันบึ้งตึง ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาโลหะสีเงินจ้องมองหน้าจอโปรเจกเตอร์ที่ฉายภาพอินเทอร์เฟซ UI/UX ซึ่งออกแบบโดยดีไซน์เนอร์สาวคนเก่งประจำบริษัท เขากำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมน้ำเสียงไม่ให้หลุดความเกรี้ยวกราดออกมามากกว่านี้ แต่มันยากเสียเหลือเกินเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ทำหน้าลอยชายไม่สะท้านสะเทือน รินรดา กอดอกแน่น รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังท้าทายอำนาจมืดของ "ท่านประธานจอมเนี๊ยบ" ผู้นี้เต็มประดา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มยาวสลวยสะท้อนกับแสงไฟในห้องประชุม เธอก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะยาวจนแทบจะชิดตำแหน่งที่กวินทร์นั่งอยู่ "แล้วคุณกวินทร์ล่ะคะ... อ๊ะ ขอโทษทีครับ... 'คุณกวินทร์ครับ' เคยเปิดใจมองโลกนอกเหนือจากกรอบสี่เหลี่ยมสีเทาๆ ของโค้ดเบสดูบ้างไหมคะ? ผู้ใช้งานเขาไม่ได้อยากมานั่งมองหน้าจอทึบๆ ที่ไร้ชีวิตชีวาหรอกนะ เNxt-Gen Dashboard ตัวนี้ ถ้าดีไซน์มันแข็งกระด้างเหมือนหุ่นยนต์ที่คุณเขียนโปรแกรมควบคุม มันก็ไม่มีทางดึงดูดใจลูกค้าได้หรอกค่ะ" คำพูดสวนกลับที่เฉียบคมและน้ำเสียงเย้าแหย่อย่างจงใจทำให้กวินทร์ขบกรามแน่น สันกรามคมขึ้นเป็น2ข้างอย่างเห็นได้ชัด ผู้ชายคนนี้เกลียดความไม่สมบูรณ์แบบ ยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่เมื่อดีไซน์เนอร์สาวตรงหน้าจงใจท้าทายตรรกะทางวิศวกรรมที่เขาใช้เวลาหลายคืนในการคิดค้นโครงสร้างระบบหลังบ้านขึ้นมา "มันไม่ใช่ความแข็งกระد้างครับ แต่มันคือ *ความเสถียรและความปลอดภัย* ปุ่มที่คุณอยากให้มันโค้งมนสีพาสเทลสดใสเนี่ย คุณรู้ไหมว่ามันต้องใช้ทรัพยากรการประมวลผลเพิ่มขึ้นกี่เปอร์เซ็นต์? ทีมผมต้องแก้โค้ดใหม่อีกเป็นร้อยบรรทัดเพื่อรองรับดีไซน์ไร้สาระของคุณ!" กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีออร่าความดุดันแผ่ซ่านจนคนในทีมวิศวกรที่นั่งอยู่มุมห้องถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาบังหน้า ทว่า รินรดากลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยร่น เธอเชิดหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองตอนนี้เหลือเพียงแค่ความกว้างของโต๊ะประชุมเท่านั้น "ไร้สาระเหรอคะ? โห... พูดออกมาได้เต็มปากดีแท้ คุณกวินทร์นี่มันกะWรักกะWรอเรื่องความสุนทรียภาพเอามากๆ เลยสินะคะ ถึงได้มองว่าความคิดสร้างสรรค์ของฉันมันคือขยะรกระบบ ถ้าคุณคิดว่าการเขียนโค้ดมันยิ่งใหญ่คับฟ้าจนมองไม่เห็นหัวคนใช้งานจริง งั้นเราก็คงไม่ต้องคุยกันแล้วล่ะค่ะ เถียงกันไปก็เสียเวลาเปล่า เอาเวลาไปนั่งเคาะคีย์บอร์ดวนอยู่ในกะลาสีเทาของคุณเถอะค่ะ!" รินรดาคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะพลิกเก็บใส่กระเป๋าด้วยความเร็วสูง ท่าทางฉุนเฉียวและดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธทำให้เธอดูมีเสน่ห์อย่างประหลาดในสายตาของกวินทร์—*เดี๋ยวสิ! นี่เขาบ้าไปแล้วหรือไง ถึงไปมองว่ายายตัวแสบนี่น่ามองในเวลาแบบนี้?* "เดี๋ยวก่อนครับ รินรดา..." กวินทร์เอื้อมมือคว้าข้อมือเรียวเล็กเอาไว้โดยอัตโนมัติเมื่อเธอทำท่าจะหันหลังเดินออกจากห้องประชุม สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่ทาบทับลงบนข้อมือทำให้รินรดาชะงักฝีเท้า เธอก้มมองมือนั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นไหววูบไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม หัวใจของดีไซน์เนอร์สาวเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดบางอย่างที่วิ่งพล่านจากปลายนิ้วของเขาเข้ามาสู่ผิวเนื้อเธอ "ปล่อยค่ะ... มือถือสิทธิ์อะไรมาจับ?" รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการกุม "ผมยังประชุมไม่จบครับ ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์นี้ ผมมีสิทธิ์ท้วงติงงานของคุณจนกว่ามันจะผ่านเกณฑ์มาตรฐาน" กวินทร์กดเสียงต่ำลง ดวงตาคมเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ตอนนี้ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน "มาตรฐานของคุณมันใช้ไม้บรรทัดเหล็กวัดหัวใจคนรึไงคะ? ปล่อย!" รินรดาเสียงแข็งขึ้นอีกนิด แต่ใบหูขาวเนียนกลับเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่กวินทร์จะทันได้เอ่ยปากเถียงอะไรกลับไป เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "อ้าว... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่าเนี่ย พอดีผมเอาเอกสารงบประมาณส่วนกลางมาให้..." ร่างสูงโปรดของ "ภาคิน" รองประธานฝ่ายบริหารและเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของกวินทร์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตากรุ้มกริ่มกวาดมองมือของกวินทร์ที่ยังคงกุมข้อมือของรินรดาเอาไว้แน่น ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับเพื่อนสนิทที่กำลังทำหน้าเหมือนกลืนยาขม กวินทร์รีบปล่อยมือออกจากข้อมือของรินรดาอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน ใบหน้าคมสันกลับมาเรียบตึงสนิทอย่างไร้ร่องรอยความหวั่นไหวเมื่อครู่ ขณะที่รินรดารemรีบดึงมือกลับไปซ่อนไว้ด้านหลังลำตัว เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการปะทะฝีปากครั้งสำคัญ "ไม่มีอะไรครับภาคิน..." กวินทร์ปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว พรางกวาดสายตามองหน้าเพื่อนสนิทแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณรินรดากำลังจะออกไปสูดอากาศข้างนอกพอดี... เชิญครับคุณรินรดา ประชุมของเราในภาคเช้า 'จบลงแค่นี้' " รินรดาปรายตามองกวินทร์ด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายชนิดที่พร้อมจะฝังเข็มลงบนตัวเขาได้ทุกเมื่อ เธอกระแทកส้นรองเท้าเดินสวนทางกับภาคินออกไปอย่างไร้มารยาท ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ ภาคินมองตามหลังร่างบางที่เดินลับหายออกไปจากห้องประชุม ก่อนจะหันมาเลิกคิ้วสูงใส่เพื่อนสนิทแล้วหัวเราะในลำคอ "แหม... กวินทร์เพื่อนรัก แกนี่มันมือหนึ่งเรื่องทำให้สาวๆ วิ่งหนีจริงๆ นะวะ ว่าแต่... เมื่อกี้จับมือกันแน่นเชียว งานนี้สงสัยโปรเจกต์ซอฟต์แวร์จะไม่รอด แต่งานวิวาห์อาจจะมาก่อนรึเปล่า?" กวินทร์หันขวับไปมองหน้าเพื่อนสนิททันที ใบหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาหลังกรอบแว่นฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด "พูดมากน่าภาคิน เอาเอกสารวางไว้แล้วก็ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะเอาแฟ้มนี้ปาใส่หน้าแก!" ภาคินหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะก่อนจะเดินผิวปากออกไปจากห้อง ทิ้งให้กวินทร์ยืนนิ่งอยู่ลำพังท่ามกลางแสงแดดยามสายที่สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่าง ชายหนุ่มถอดแว่นสายตาออกแล้วใช้มือขยี้ผมตัวเองแรงๆ อย่างหัวเสีย ภาพใบหน้าดื้อรั้น ดวงตาวาวโรจน์ และริมฝีปากที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดของรินรดายังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองไม่ยอมหายไปไหน *ยายตัวแสบเอ๊ย... เธอทำให้ฉันเป็นบ้าไปจริงๆ แล้วสินะ* กวินทร์คิดในใจ พร้อมกับหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างใช้ความคิด โดยไม่รู้เลยว่า สงครามประสาทครั้งนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ