แผนการพิชิตใจลูกแฝด

กล่องพัสดุปริศนากล่องที่เจ็ดของสัปดาห์นี้ถูกวางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนั่งเล่น รัญชนาปรายตามองมันด้วยหางตา ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างระอาใจ เธอไม่ต้องแกะดูก็รู้ว่าภายในนั้นบรรจุสิ่งใดไว้—ตุ๊กตาหมีเทדיตัวใหญ่ยักษ์ที่นำเข้าจากยุโรป, ชุดเลโก้รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นสำหรับเด็กวัยสามขวบ, หรือไม่ก็รถสปอร์ตบังคับวิทยุราคาเหยียบแสนที่ผู้ชายคนนั้นเพียรส่งมาเอาใจลูกแฝดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย "คุณแม่คะ... พี่รันบอกว่ารถคันนี้วิ่งเร็วปรี๊ดเลยค่ะ!" เสียงใสแจ๋วของน้องริณดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมๆ ของเด็กหญิงที่วิ่งถือรถของเล่นราคาแพงลิบลิ่วเข้ามาหา เธอมีดวงตากลมโตและแพขนตางอนงามถอดแบบมาจากมารดาไม่มีผิดเพี้ยน แต่โครงหน้าคมชัดและริมฝีปากที่ดื้อรั้นนั้น... ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับใครอีกคนที่รัญชนาพยายามหลบหน้ามาตลอดสามปี ตามด้วยเด็กชายรันที่วิ่งตามเข้ามาติดๆ สองพี่น้องหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน โดยมีของเล่นชิ้นใหม่เป็นสื่อกลางในการเชื่อมความสัมพันธ์ รัญชนากลืนก้อนความรู้สึกอึดอัดลงคอ เธอทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าลูกแฝด จับมือเล็กๆ ทั้งสองข้างด้วยความทะนุถนอม "รัน, ริณคะ... ของพวกนี้มันแพงเกินไปนะคะลูก แม่บอกแล้วว่าเราไม่ควรรับของจากคนแปลกหน้า" "แต่คุณอาใจดีนี่คะ! เขาบอกว่าเป็นของขวัญจากคุณพ่อ... คุณพ่อเหรอคะคุณแม่?" น้องริณเอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสา ดวงตากลมใสแป๋วแหววไร้เดียงสาจนคนเป็นแม่เจ็บแปลบในอก คำว่า 'คุณพ่อ' ที่หลุดออกมาจากปากลูกสาว ทำให้หัวใจของรัญชนาสั่นไหวรุนแรง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมาในอก สามปีที่เธออุ้มท้องหนีความอัปยศอดสูออกมา สามปีที่เธอเลี้ยงดูลูกด้วยหยาดเหงื่อและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี วันนี้... ผู้ชายใจร้ายคนนั้นกลับใช้เงินและข้าวของเหล่านี้มาแทรกซึมเข้าไปในหัวใจดวงน้อยๆ ของลูกเธออย่างเลือดเย็น ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้น ทำลายความเงียบงันในห้องชุดหรู รัญชนาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ในยามวิกาลเช่นนี้ ใครกันที่จะมาเคาะห้องเธอ? หรือจะเป็น... "เดี๋ยวแม่มานะคะ ลูกอยู่ในห้องนี้นะ" เธอกำชับเสียงเข้ม ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตูหน้าด้วยฝีเท้าที่มั่นคง แม้ในใจจะเริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาบ้างแล้วก็ตาม แกร๊ก... บานประตูเปิดออกครึ่งหนึ่ง และวินาทีที่รัญชนาได้เห็นใบหน้าคมคายของผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ร่างกายของเธอก็คล้ายถูกแช่แข็งด้วยความตกตะลึง ภาคินในชุดสูทเนื้อดีที่ยับย่นเล็กน้อยจากการเดินทาง ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูอิดโรย ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับฉายแวววอนขอและอ่อนแสงลงอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือหนาของเขามีกระเช้าผลไม้และกล่องของขวัญชิ้นใหญ่อีกชิ้นหนึ่ง "รัญ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "คุณมาที่นี่ทำไม... ภาคิน" รัญชนาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแข็งกร้าว พร้อมกับก้าวขาขวางประตูปิดกั้นไม่ให้เขาเห็นล่วงล้ำเข้ามาด้านใน "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณควรมา เชิญกลับไปซะ!" "พี่แค่อยากมาเจอ... ลูก" ภาคินพูดเสียงสั่น เขาไม่ได้สนใจท่าทีผลักไสของอดีตภรรยา สายตาคมกวาดมองข้ามไหล่บางเข้าไปด้านในอพาร์ตเมนต์ พยายามมองหาร่างเล็กๆ ของแก้วตาดวงใจที่เขาเพิ่งล่วงรู้ว่ามีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ "ลูกไม่มีพ่อ! และคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาที่นี่ ออกไปไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ!" รัญชนาขู่เสียงกร้าว มือเรียวสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอยังจำความเจ็บปวดในอดีตได้ดีจำความเย็นชาที่เขาเคยทิ้งขว้างเธอได้ไม่เคยลืม แล้ววันนี้เขามีสิทธิ์อะไรจะกลับมาทวง "รัญ... พี่ขอร้อง ฟังพี่ก่อน" ภาคินก้าวเท้าเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็ก แต่รัญชนาสะบัดหนีราวกับโดนของร้อน "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอตวาดลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น "สามปีที่ฉันต้องอยู่ลำพัง สามปีที่ลูกถามหาพ่อแต่ฉันตอบไม่ได้ คุณอยู่ที่ไหน! คุณสนุกอยู่กับผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้คุณหน้าด้านแค่ไหนถึงกล้ามาเหยียบที่นี่!" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ความเจ็บปวดในอดีตถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าอีกครั้งราวกับรอยแผลที่ไม่มีวันหายสนิท ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังคุกรุ่นและรัญชนาเตรียมจะกระแทกประตูกลับใส่หน้าอดีตสามี เสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็วิ่งตึงตังตรงมาที่โถงทางเดิน "คุณแม่คะ! ใครมาเหรอ..." เสียงใสของน้องริณหยุดชะงักลงทันที เมื่อเด็กหญิงวิ่งมาถึงตัวมารดาและเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้แปลกหน้า ร่างเล็กๆ หยุดนิ่ง ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ มองสำรวจผู้ชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้าด้วยความสงสัย ขณะเดียวกัน ภาคินที่ก้มลงมองเด็กหญิงตัวน้อย ร่างกายทั้งร่างก็แข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบองเพชร ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อได้สบตากลมโตคู่นั้น—ดวงตาที่ถอดแบบมาจากรัญชนาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน แต่โครงหน้าและริมฝีปากหยักนั้น... มันคือเงาสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างชัดเจน หัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มกระหน่ำรัวแรงด้วยความตื้นตันและสั่นสะท้อน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่ถือกล่องของขวัญสั่นระริกจนเกือบจะร่วงหล่น ก่อนที่ภาคินจะทันได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงทุ้มเล็กๆ ของเด็กชายรันที่เดินตามออกมาติดๆ ก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของภาคินเย็นเฉียบ "เอ๊ะ... ทำไมคุณอาหน้าเหมือนผมจังเลยล่ะฮะคุณแม่?" ดวงตาคมกริบของภาคินเลื่อนไปสบตากับบุตรชายคนโต ร่างกายสูงใหญ่ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ท่ามกลางความตื่นตะลึงของรัญชนาที่ยืนตัวแข็งทื่อ ปลายลิ้นชาดิกพูดไม่ออกเมื่อตระหนักได้ว่า... ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดสามปี บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยต่อหน้าเจ้าของสายเลือดตัวจริงเสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับความรักที่ต้องไถ่บาปในครั้งนี้นะคะ