ข่าวลือที่น่ารำคาญ

เสียงแก้วเจียระไนกระทบกับโต๊ะหินอ่อนในห้องวีไอพีของผับหรูใจกลางเมืองดัง *กริ๊ง* เบาๆ ทว่ามันกลับบาดลึกในความรู้สึกของภาคินจนน่ารำคาญ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษนั่งไขว่ห้าง ปล่อยให้แสงนีออนสีส้มสลัวสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ขึ้นชื่อว่าหล่อเหลาและทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในแวดวงธุรกิจ รอบกายของเขามีหญิงสาวหน้าตาดีหลายคนรายล้อม บ้างก็พยายามรินเครื่องดื่มให้ บ้างก็ส่งสายตายั่วยวนเคล้าคลอเคลีย แต่ในวินาทีนี้... ภาคินกลับรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวช่างน่าเบื่อหน่ายและว่างเปล่าเสียเหลือเกิน "คุณคินคะ ดื่มอีกนิดนะคะ วันนี้ดูเครียดๆ หรือมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ" เสียงหวานหยดย้อยของนางแบบสาวดาวรุ่งที่นั่งเบียดชิดติดกายดังขึ้น พร้อมกับเรียวแขนเนียนที่เอื้อมมาคล้องลำแขนแกร่งของเขา ภาคินปรายตามองเพียงเล็กน้อย ไม่ได้แสดงความรังเกียจ แต่ก็ไม่ได้มอบรอยอบอุ่นใดๆ ให้เช่นเคย นิสัยเพลย์บอยที่เคยเป็นเกราะกำบังและสร้างความสนุกสนานให้เขามาตลอดหลายปี บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงหน้ากากไร้ชีวิตชีวาที่เขาจำต้องสวมใส่ไปวันๆ เขาวางแก้วลงกระแทกโต๊ะเบาๆ ก่อนจะปัดมือของเธอออกอย่างไร้เยื่อใย "พอแค่นี้ก่อน ฉันอยากอยู่คนเดียว" คำพูดห้วนสั้นและแววตาเย็นชาทำให้หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมถอยร่างออกไปอย่างเสียหน้า ภาคินเอนหลังพิงโซฟา หลับตาลงเพื่อขับไล่ภาพความทรงจำที่น่าหงุดหงิดออกไปให้พ้นสมอง ภาพของรัญชนา... อดีตภรรยาที่เคยเงียบงร้อยและก้มหน้ายอมรับความเจ็บปวดจากเขาเสมอ ผู้หญิงคนนั้นกล้าดียังไงถึงสะบัดก้นเดินออกจากชีวิตเขาไปอย่างไม่ใยดี? แถมยังทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้าโดยไม่แม้แต่จะเรียกร้องทรัพย์สินเงินทองสักบาทเดียว ความเย่อหยิ่งและท่าทีสง่างามราวกับนางพญาที่เขาได้เห็นในวันเซ็นใบหย่ายังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ มันเป็นความรู้สึกแปลกปลอมที่คอยกัดกินหัวใจเขาอย่างเงียบๆ... ความรู้สึกที่คล้ายกับว่าเขากำลังสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล โดยที่ไม่มีทางเรียกคืนกลับมาได้ *บ้าจริง!* ภาคินสบถในใจ เขาไม่มีทางสนใจผู้หญิงใจจืดใจดำคนนั้นเด็ดขาด รัญชราก็เป็นแค่ผู้หญิงที่เขาเคยแต่งงานด้วยเพราะความจำยอมตามพินัยกรรมเท่านั้น ไม่มีอะไรน่าจดจำสักนิด ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่ด้านนอก ลลินากำลังยืนกระ조กส่องความสวยของตัวเองด้วยความมั่นใจ แม้เธอจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเข้าหาภาคินหลังจากที่เขากับรัญชนาหย่ากันแล้ว แต่ทว่า... ชายหนุ่มกลับตีตัวออกห่างและไม่ได้ให้ความสนใจเธออย่างที่ควรจะเป็น ความแค้นเคืองและริษยาที่เคยมีต่อรัญชนาจึงยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว "คิดเหរอะว่าหย่าแล้วจะชนะฉันได้ง่ายๆ นังรัญชนา แกมันก็แค่นกปีกหักที่ไม่มีวันบินสูงขึ้นมาได้หรอก!" ลลินากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ดวงตาคู่คมฉายแววอาฆาตมาดร้าย เธอกำลังวางแผนบางอย่างเพื่อเหยียบย่ำอดีตภรรยาของภาคินให้จมดินอีกครั้ง ให้สมกับที่เธอต้องเสียหน้าและไม่ได้สิ่งที่ต้องการ ตัดภาพมาที่รัญชนา หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตากำลังนั่งตรวจเอกสารโครงการสำคัญบนโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเด็ดเดี่ยว แววตาของเธอส่องประกายความมั่นใจและความสำเร็จอย่างเต็มเปี่ยม รอยแผลเป็นในอดีตถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นเกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง เธอไม่ใช่รัญชนาคนเดิมที่ต้องร้องไห้ฟูมฟายรอคอยความรักจากสามีผู้เย็นชาอีกต่อไปแล้ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เลขานุการส่วนตัวจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ากึ่งลังเล "คุณรัญคะ มีเรื่องรายงานค่ะ... ทางฝั่งของคุณภาคิน เหมือนจะเริ่มส่งคนตามสืบเรื่องที่คุณแยกตัวออกมาทำธุรกิจส่วนตัวแล้วนะคะ และดูเหมือน... เขาจะเริ่มสงสัยเรื่องที่คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในตอนนี้ด้วยค่ะ" รัญชนาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงาม ทว่าเยียบเย็นจนน่ากลัว ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ "ปล่อยให้เขาตามสืบไปสิคะ..." รัญชนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง ราวกับประกาศิตจากราชินีผู้ครองบัลลังก์ "ในเมื่อเขาอยากรู้นัก... ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่า คนอย่างภาคิน จะทนรับความจริงที่เขาสร้างขึ้นมาเองได้สักแค่ไหน" เธอก้มลงมองกรอบรูปบนโต๊ะทำงาน ซึ่งเป็นภาพถ่ายของเด็กชายและเด็กหญิงฝาแฝดวัยสามขวบกำลังส่งยิ้มกว้างอวดฟันน้ำนมให้กล้อง ดวงตากลมโตและจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากใครบางคนอย่างชัดเจน ทำให้รัญชนายิ่งกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ไม่มีวันเสียหรอก... คนอย่างเขา ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องหรือได้อุ้มลูกเด็ดขาด! ขณะที่รัญชนากำลังดื่มด่ำกับชัยชนะในเกมนี้ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำด้วยความระแวงชั่วขณะ รัญชนากดรับสายด้วยความนิ่งสงบ ทว่าปลายสายกลับเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจหนักหน่วงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีลอยลอดเข้ามา "รัญ..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของภาคินเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ราวกับเขากำลังยืนอยู่ใกล้เธอเหลือเกินในตอนนี้ "เรามีเรื่องต้องคุยกัน... เรื่องที่คุณกำลังปิดบังผมอยู่" หัวใจของรัญชนาสะท้อนวูบ แต่นัยน์ตากลับทอประกายกร้าวขึ้นทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอดีตสามีผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าสายเกินไป โดยหารู้ไม่ว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้น เงาร่างสูงใหญ่ของภาคินได้ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้ากระจกห้องทำงานส่วนตัวของเธอเรียบร้อยแล้ว! ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองผ่านกระจกใสเข้ามาเห็นภาพเด็กแฝดตัวน้อยกำลังวิ่งเล่นหัวเราะร่าอยู่ข้างกายเธออย่างชัดเจนเต็มสองตา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนอันสาสมในตอนนี้นะคะ