ปกป้องเมียและลูก

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งเด็กและไออุ่นจากตัวของเด็กแฝดชายหญิงวัยสามขวบ คือเกราะคุ้มกันเดียวที่ทำให้รัญชนาไม่อยากหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตูห้องนั่งเล่น ภาคินในยามนี้ไม่ได้มีมาดนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงชายหนุ่มผู้สายตาสั่นระริก เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความโหยหาที่พร้อมจะคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความเมตตาจากอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลกสลาย "คุณคินคะ กรุณากลับไปเถอะค่ะ ที่นี่ไม่มีพื้นที่สำหรับคนที่เคยผลักไสเราแม่ลูกหรอกนะคะ" น้ำเสียงของรัญชนานุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ราวกับกำแพงแก้วที่สูงตระหง่านและไม่มีวันถูกทลายลงได้โดยง่าย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยชาและห่างเหินอย่างชัดเจน "รัญ... พี่ขอร้อง ได้โปรดให้โอกาสพี่ได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งเถอะนะครับ" ภาคินก้าวเท้าเข้ามาอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าหากเขาขยับแรงเกินไป ภาพฝันตรงหน้าจะสลายหายไปในอากาศ ดวงตาคมเข้มแดงก่ำด้วยความอัดอั้น "พี่รู้ว่าสิ่งที่พี่ทำมันเลวร้ายแค่ไหน พี่มันโง่เง่าและตาบอด... แต่ทว่า วันนี้หัวใจของพี่มีไว้ให้รัญกับลูกเท่านั้น ไม่มีพื้นที่ให้ใครหน้าไหนเข้ามาเหยียบย่ำครอบครัวของเราได้อีกเด็ดขาด พี่สัญญาด้วยชีวิต" "สัญญาหรือคะ?" รัญชนาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันที่ปรากฏบนริมฝีปากอิ่มทำให้หัวใจของชายหนุ่มปวดแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มกรีดแทง "คำสัญญาจากผู้ชายที่เคยเซ็นใบหย่าให้โดยไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าลูกในท้องเนี่ยนะ คะ... มันมีค่าเท่ากับเศษกระดาษสำหรับฉันค่ะคุณภาคิน" "แม่จ๋า..." เสียงใสๆ ของน้องรันดังขึ้น พร้อมกับมือเล็กๆ ที่ดึงชายเสื้อของมารดาเบาๆ ดวงตากลมโตแป๋วแหววหันไปมองชายแปลกหน้าที่มักจะแวะเวียนมาขนมมาฝากไม่ขาดสาย "คุณอาคนนี้ร้องไห้อีกแล้วเหรอครับ ทำไมเขาดูน่าสงสารจังเลยล่ะแม่จ๋า" คำพูดไรียงียงสาของลูกชายตัวน้อยกลับยิ่งกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของภาคิน เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมตรงหน้าร่างเล็กๆ ทั้งสองอย่างไม่ถือตัว มือหนาสั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะแตะปลายนิ้วของน้องริณที่ยืนหลบอยู่หลังเรียวขาของมารดา แต่น้องริณกลับถอยก้าวหนึ่งด้วยความตื่นกลัว "อย่าเข้ามาใกล้ลูกฉันนะคะ!" รัญชนารีบดึงตัวลูกแฝดเข้าสู่อ้อมอก ปกป้องพวกเขาราวกับแม่เสือหวงลูก สายตาที่เธอมองมาเต็มไปด้วยความระแวดระวังและเกjยวกราด "พี่ไม่ทำร้ายลูกหรอกรัญ พี่แค่อยากปกป้อง... อยากทำหน้าที่พ่อที่เคยละเลยไป" ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา หยาดน้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างมาตลอดชีวิตไหลรินลงมาเงียบๆ "ใครหน้าไหนก็ตามที่มันเคยคิดจะทำร้ายรัญกับลูก หรือแม้แต่ลลินาที่คอยสร้างเรื่องเข้าใจผิด... พี่จัดการเด็ดขาดหมดแล้ว พี่จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้พวกเราเพื่อสร้างรอยร้าวได้อีกแม้แต่คนเดียว พี่ขอเอาเกียรติและชีวิตของพี่เป็นเดิมพัน" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจผ่าวร้อนและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดและโหยหา รัญชนานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี เห็นความจริงจังและความสำนึกบาปที่ฉายชัดอยู่ข้างในนั้น หัวใจที่ด้านชามานานนับปีสั่นไหววูบหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่ แต่กระนั้นบาดแผลฉกรรจ์ในอดีตก็ยังคงส่งเสียงเตือนสติเธอให้ตั้งกำแพงไว้เช่นเดิม "เกียรติของคุณมันไม่มีราคาค่างวดอะไรในสายตาฉันหรอกค่ะคุณภาคิน..." รัญชนาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในน้ำเสียง "ถ้าคุณคิดจะปกป้องพวกเราจริง ๆ สิ่งแรกที่คุณควรทำคือ... ออกไปจากชีวิตเรา แล้วอย่ากลับมาสร้างความวุ่นวายให้อีกเลยค่ะ นั่นแหละคือการปกป้องที่ดีที่สุดสำหรับเราแม่ลูก" "ไม่! พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น!" ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมแพ้ "พี่จะอยู่ตรงนี้ อยู่เพื่อพิสูจน์ให้รัญเห็นว่าผู้ชายเห็นแก่ตัวคนเดิมมันได้ตายไปแล้ว..." ยังไม่ทันที่ภาคินจะเอ่ยประโยคออดอ้อนใดต่อ เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องให้แตกกระเจิง รัญชนาขมวดคิ้วด้วยความตกใจ ขณะที่ภาคินหันขวับไปมองบานประตูด้วยแววตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยโทสะ ประตูดถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างเพรียวระหงของลลินาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางหนาเตอะ ในมือของเธอกำซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่น ดวงตาสกราดกวาดมองคนทั้งสามในห้องด้วยความริษยาแผดเผา "คิดว่าจะหลบมาเสวยสุขกันตามลำพังแล้วฉันจะตามไม่เจอเหรอคะภาคิน!" ลลินาแผดเสียงหัวเราะแหลมสูง "คุณคิดว่าตัวเองกลับตัวเป็นคนดีแล้วรัญชนาจะยอมรับเหรอคะ? ไม่มีทางหรอก! เพราะความลับสกปรกที่คุณพยายามซ่อนไว้ มันกำลังจะพังทลายทุกอย่างลงในไม่ช้า!" ภาคินพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าอดีตภรรยาและลูกแฝดไว้ทันที ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนลลินาชะงักถอยหลังไปครึ่งก้าว "ถอยไปนะลลินา! เธอยังกล้าโผล่หน้ามาที่นี่อีกเหรอ? คิดว่าฉันไม่กล้าจัดการเธอหรือไง!" "จัดการฉันเหรอคะ? ลองดูสิคะว่าถ้าเอกสารชิ้นนี้หลุดไปถึงมือสื่อมวลชน หรือถ้าคุณรัญชนาสุดที่รักของคุณรู้ความจริงว่าบริษัทที่คุณภาคินทุ่มเทปกป้องนักหนาเนี่ย... แท้จริงแล้วกำลังจะล้มละลายเพราะใคร!" ลลินายกซองเอกสารขึ้นสูง ดวงตาฉายแววโรคจิต "เปิดดูสิคะคุณรัญ... ว่าสามีผู้แสนดีของคุณเขากำลังปิดบังความพินาศอะไรไว้!" รัญชนาเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอหันไปสบตากับภาคินที่เวลานี้ใบหน้าคมสันถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด ความตื่นตระหนกฉายชัดในแววตาของนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่งเป็นครั้งแรก (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ) ชฎาพรายไวน์แดง