ค่ำคืนแห่งการทบทวน

หยดไวน์สีทับทิมเข้มข้นในแก้วคริสตัลไหววูบตามแรงหมุนวนช้าๆ รัญชนาทอดสายตามองของเหลวรสฝาดเฝื่อนนั้นราวกับมันสะท้อนภาพชีวิตของเธอในยามนี้—ลึกซึ้ง บาดลึก และเจือด้วยความหวานปนขมที่ยากจะลืมเลือน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่หยุดอยู่หน้าบานประตูห้องทำงานส่วนตัวทำให้เธอมิต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำว่าใครเป็นผู้มาเยือน เพราะกลิ่นกายผสมผสานระหว่างความเย็นเยียบของไม้สนและกลิ่นบุหรี่จางๆ ประจำตัวของเขานั้น... ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำของเธอเกินกว่าจะผิดเพี้ยนไปได้ "ดึกมากแล้ว ทำไมน้องรัญถึงยังไม่นอนล่ะครับ... อ๊ะ ขอโทษทีครับ รัญ" ภาคินชะงักคำพูดของตัวเองทันทีเมื่อเห็นดวงตาคู่สวยที่ตวัดมองมา รอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกของอดีตสามีผู้เคยเย่อหยิ่งและไม่เคยเกรงใจใครคนนั้น ช่างดูแปลกตาและน่าเวทนาในเวลาเดียวกัน ผู้ชายที่เคยสั่งการทุกอย่างด้วยความเด็ดขาดและมองเธอเป็นเพียงสิ่งประดับราคาแพงในคฤหาสน์ บัดนี้กลับยืนทำตัวไม่ถูก ยามที่ต้องสบตากับเธอตรงๆ "ถ้าคุณภาคินจะมาเพื่อพูดจาพ้อพัดหรือแสดงความน่าสงสารอย่างไร้เหตุผล ดิฉันแนะนำให้กลับไปนอนที่ห้องของตัวเองเถอะค่ะ" รัญชนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมบาดลึก เธอยังคงรักษาท่าทีสง่างามและเว้นระยะห่างไว้อย่างเหนียวแน่น แม้ในใจจะเริ่มไหววูบยามนึกถึงเหตุการณ์ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ภาพที่เขาคุกเข่าท่ามกลางสายฝนเพื่อขอโอกาส ภาพที่เขาลงมือทำแผลให้ลูกแฝดด้วยความเงอะงะแต่นุ่มนวล หรือแม้แต่แววตาสำนึกผิดที่ส่งมาให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า... สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ว่าเธอไม่เห็น รัญชนามนุษย์ปุถุชนคนหนึ่ง ย่อมมีหัวใจที่เคยรักและเจ็บปวด แต่บาดแผลที่เขาเป็นคนกรีดลงมา มันลึกเกินกว่าจะหายสนิทได้ด้วยคำขอโทษเพียงไม่กี่คำ "พี่แค่อยากมาดูให้แน่ใจว่า... รัญไม่ได้เครียดเรื่องของเด็กๆ หรือเรื่องของพี่ใช่ไหม" ภาคินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือหากเขาเข้าใกล้เร็วจนเกินไป "พี่รู้ว่าสิ่งที่พี่ทำในอดีตมันเลวร้ายแค่ไหน พี่มันเห็นแก่ตัว ปากพล่อย และโง่เง่าที่สุด... แต่รัญครับ เชื่อพี่สักครั้งเถอะนะ ว่าผู้หญิงคนนั้น... ลลินา ไม่มีค่าอะไรในชีวิตพี่อีกแล้ว" รัญชนาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังกระทบกันเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเยชาที่ทำให้หัวใจของภาคินกระตุกวูบ "สายไปไหมคะคุณภาคิน วันที่คุณพูดแบบนี้ วันที่คุณไล่ดิฉันออกจากบ้านพร้อมกับคราบน้ำตาและคำดูถูก... คุณไปอยู่ไหนมาคะ? ตอนที่ดิฉันต้องอุ้มท้องลูกแฝดลำพัง เผชิญกับความกลัวและความโดดเดี่ยว คุณกำลังสนุกอยู่กับความสำเร็จและผู้หญิงคนอื่นไม่ใช่เหรอ?" "รัญ..." ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอในที่สุด สองมือหนายื่นออกหมายจะคว้าจับเรียวแขนเล็ก แต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อรัญชนาถอยหลังหนีด้วยความรังเกียจที่ฉายชัดในแววตา ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก ยิ่งกว่าถูกมีดกรีดเสียอีก "อย่ามาแตะต้องตัวดิฉันค่ะ" เธอเตือนเสียงแข็ง ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อร่างสูงใหญ่กดดันเข้ามาเรื่อยๆ จนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ "เราหย่ากันขาดแล้ว และถ้าไม่ใช่เพราะลูก... ดิฉันก็ไม่อยากแม้แต่จะหายใจร่วมอากาศกับคุณด้วยซ้ำ!" "แต่รัญก็ยังใจอ่อน... ยอมให้พี่เข้าใกล้ ยอมให้พี่ได้กินข้าวร่วมโต๊ะกับลูก ไม่ใช่เหรอ?" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง กลิ่นกายหอมสะอาดของเธอยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เขาพยายามกดขี่ไว้ตลอดค่ำคืน "ถ้ารัญเกลียดพี่จริง... ทำไมแววตาของรัญถึงสั่นไหวทุกครั้งที่มองพี่ล่ะหึ?" "คนหลงตัวเอง!" รัญชนาพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ภาคินไว and เร็วกว่า เขาใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวแนบแน่น ขณะที่มืออีกข้างประคองท้ายทอยบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัส จูบที่ทาบทับลงมาไม่ได้เต็มไปด้วยความป่าเถื่อนหรือการบังคับขืนใจเช่นในอดีต... แต่มันคือความเว้าวอน ความโหยหา และรสชาติของความสำนึกผิดที่เจืออยู่ในความหวานล้ำ ริมฝีปากหยักเม้มกลีบปากนุ่มของเธออย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่ามันจะบอบช้ำ แต่ทว่าลึกล้ำและเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่โหยหามาเนิ่นนาน รัญชนาครางประท้วงในลำคอ สมองส่วนลึกกรีดร้องให้ผลักเขาออกไป แต่เรี่ยวแรงในกายกลับละลายหายไปกับสัมผัสคุ้นเคยที่เธอเคยหลงใหล มือเรียวที่เคยทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ยามที่ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปาก ความรู้สึกชาบ่านำพาความวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ความโกรธแค้นในอดีตถูกหลอมละลายลงด้วยความร้อนรุ่มของสัมผัสที่เต็มไปด้วยความต้องการอันเปี่ยมล้น ภาคินผละริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อตักตวงลมหายใจ หอบสะท้อนเบาๆ ขณะที่ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาอย่างดิบเถื่อนและลึกซึ้ง "พี่รักเธอ... รัญ" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากหนาที่พรมจูบไล้ลงมาตามซอกคอระหง ขบเม้มเบาๆ จนผิวกายเนียนละเอียดขึ้นสีแดงระเรื่อ มือใหญ่ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบา ปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาที่ถูกกักเก็บไว้ให้ตื่นตัวขึ้นทีละน้อย รัญชนาหอบหายใจหนักหน่วง เปลือกตาปิดพริ้มลงอย่างจำยอมต่อความรู้สึกที่พรั่งพรู เธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับความจริงใจที่เปลี่ยนไปของเขา และพ่ายแพ้ให้กับเปลวไฟปรารถนาที่เขาก่อขึ้นในใจเธออีกครั้งอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ทว่า ในวินาทีที่เรียวขาของเธอถูกตวัดเกี่ยวขึ้นโอบรอบสะโพกแกร่ง และแผ่นหลังบางกำลังจะทาบทับลงไปบนโซฟาตัวนุ่ม เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงเล็กใสที่ตะโกนเรียกเข้ามาจากด้านนอก "คุณแม่คะ! น้องริณฝันร้าย ตื่นมาหาคุณแม่ค่ะ!" ร่างของทั้งสองคนแข็งค้างทันที ภาคินชะงักค้างอยู่เหนือร่างของเธอ ลมหายใจหอบกระชั้นขณะที่ดวงตาคมกริบมองสบตากับรัญชนาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจและตื่นตระหนกจากห้วงอารมณ์เสน่หา รัญชนาผลักอกเขาออกสุดแรง รีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างลนลาน ขณะที่ภาคินจำต้องถอยหลังออกมายืนหายใจหอบแรงด้วยความหงุดหงิดปนเอ็นดู ทว่า... ก่อนที่รัญชนาจะทันได้เดินไปเปิดประตูห้อง ภาคินกลับชะงักฝีเท้าของตัวเองเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของเธอ ซึ่งถูกกวาดตกลงมาเมื่อครู่ เอกสารผลตรวจสุขภาพและประวัติการรักษาของเด็กแฝดเมื่อสามปีก่อน... และตัวเลขกรุ๊ปเลือดที่ระบุไว้อย่างชัดเจน พร้อมกับสำเนาผลตรวจ DNA ระหว่างภาคินและเด็กทั้งสองที่ซ่อนอยู่ด้านในสุด! ดวงตาคมกริบของภาคินเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจสะดุดกくまในอก หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก เมื่อความจริงอันน่าตกใจพุ่งเข้ากระแทกสติของเขาอย่างจัง รัญชนาหันกลับมาเห็นสีหน้าซีดเผือดของอดีตสามีที่กำลังจ้องมองกระดาษในมือด้วยร่างที่สั่นเทา... ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดสามปี พังทลายลงตรงหน้าเขาเสียแล้ว! *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ ชฎาพรายไวน์แดง