การพบกันโดยบังเอิญในงานอีเวนต์

กลิ่นอายความหรูหราของแชมเปญชั้นดีเคล้าคล้องกับเสียงดนตรีแจズแผ่วเบาภายในห้องจัดเลี้ยงวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องกระทบกับชุดราตรีเข้ารูปสีแดงเพลิงผ่าสูงของหญิงสาวผู้กุมบังเหียนบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่จากต่างประเทศ รัญชนาในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เคยยืนก้มหน้าสะอื้นไห้ในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังเดิมอีกต่อไปแล้ว สันจاوโด่งรั้น ดวงตากลมโตที่เคยมีแต่ความอ่อนล้า บัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เฉี่ยวคมและความมั่นใจที่เปล่งประกายจนสะกดทุกสายตาที่เหลียวมอง "คุณรัญชนาคะ ทางท่านประธานกลุ่มทุนสิงคโปร์รอพบคุณที่ระเบียงรับรองด้านนอกแล้วค่ะ" เลขาฯ ส่วนตัวกระซิบบอกด้วยรอยยิ้ม "ค่ะ เดี๋ยวฉันตามออกไป" รัญชนาตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง เธอก้าวขายาวระหงบนรองเท้าส้นสูงโลหะแวววาวอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของหญิงสาวผู้ทรงคุณค่าและไม่อาจเอื้อมถึง ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูบานใหญ่ ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโดสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทของใครบางคนก็ก้าวสวนเข้ามาพอดี โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนลงตรงวินาทีนั้น... ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของภาคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสะดุดกึก ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวและเย่อหยิ่งมารอด3ปีเต็มชาหนึบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ขั้วหัวใจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือกลิ่นวนิลลาอ่อนๆ ที่คุ้นเคยจนฝังรากลึกในความทรงจำโชยเข้าแตะนาสิก ภาพของอดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันมีค่า ทับซ้อนกับหญิงสาวผู้สง่างามราวกับนางพญาตรงหน้า รัญชนาชะงักฝีเท้าลงเช่นกัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไหวด้วยความตกใจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่กำแพงแห่งความเย็นชาและความแค้นในอดีตจะถูกยกขึ้นมาตั้งตระหง่านอย่างรวดเร็ว เธอมองสบตาเขาด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวั่นไหว ไร้ซึ่งเยื่อใย ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น "คุณ... รัญ..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจกลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอโดยไม่รู้ตัว มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อแขนเรียวที่โผล่พ้นชุดราตรี "กรุณาให้เกียรติด้วยค่ะ คุณภาคิน" รัญชนาเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเขาได้อย่างทันท่วงที น้ำเสียงหวานใสที่เคยเอ่ยคำออดอ้อน กลับเย็นชาและบาดลึกจนคนฟังเจ็บแปลบไปถึงทรวงใน "สามปี... รัญ คุณหายไปไหนมา รู้ไหมว่าผม..." ภาคินกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ความเย่อหยิ่งทระงنانที่เคยมีพังทลายไม่เป็นท่าต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ดวงตาคมแดงก่ำเต็มไปด้วยความโหยหาและความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน "ที่คุณเคยขอหย่า... ที่คุณหนีผมไป..." "การหย่าจบลงตั้งแต่สามปีก่อนแล้วนะคะ" รัญชนาตัดบทด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาคู่สวยกวาดมองอดี สามีหัวใจหินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกสมเพชแกมเวทนา "ส่วนฉันจะไปไหน อยู่ที่ไหน หรือมีความสุขแค่ไหน มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณอีกแล้วค่ะ โปรดจำไว้ด้วย" "แต่เรายังไม่ได้เคลียร์กันเรื่อง..." "ขอทางด้วยค่ะ ฉันมีแขกคนสำคัญต้องไปคุยงาน" รัญชนาไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เอ่ยชื่อลูกแฝดเด็ดขาด แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นว่าเขาจะล่วงรู้ความลับเรื่องน้องรันและน้องริณจากเหตุการณ์ที่เฉียดฉียวกันเมื่อช่วงบ่าย แต่ภายนอกเธอกลับนิ่งสนิท เดินสวนผ่านร่างสูงใหญ่ของเขาไปอย่างไร้เยื่อใยราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นผง ภาคินหันขวับกลับมามองตามแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ความรู้สึกปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ภาพของเด็กแฝดชายหญิงที่วิ่งเล่นอยู่ในล็อบบี้โรงแรมเมื่อบ่ายแวบเข้ามาในหัวสมองอีกครั้ง ใบหน้าของเด็กชายคนนั้นที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน... และอายุสามขวบพอดิบพอดี! หมับ! มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยยิ้มเย็นชาของอดีตภรรยาเริ่มปะติดปะต่อเข้าหากันจนหัวใจแทบหยุดเต้น ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ... แต่มันยังมีเรื่องของ "เลือดเนื้อเชื้อไข" ที่ผู้หญิงคนนั้นจงใจพรากมันไปจากเขา! ในขณะที่ภาคินกำลังจะก้าวเท้าตามออกไปเพื่อกระชากความจริงให้กระจ่าง ร่างบางระหงของลลินา นางอุ่นในอดีตที่คอยตามเกาะติด ก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ด้วยรอยยิ้มหวานเชื่อม พร้อมกับแฟ้มเอกสารบางอย่างในมือ "คุณคินคะ แฟอนด์โปรเจกต์ที่เราต้องเซ็นร่วมกันอยู่ที่นี่ค่ะ..." "ไสหัวไป!" ภาคินตวาดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาดุจพญามารจ้องเขม็งจนลลินาหน้าถอดสี ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เขาจะปัดมือเธอออกแล้วพุ่งพรวดตามทิศทางที่รัญชนาหายไปทันที ทว่า... เมื่อเขาเปิดประตูกระจกบานใหญ่เชื่อมไปยังลานจอดรถวีไอพี ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาขาดห้วง รัญชนากำลังก้าวขึ้นไป บนรถหรูคันเดียวกับชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาหล่อเหลาผู้หนึ่ง ซึ่งกำลังยื่นมือมาโอบเอวเธอด้วยความสนิทสนม และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... ที่เบาะหลังของรถคันนั้น มีเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กสองคนดังลอดออกมา พร้อมกับใบหน้าเล็กจิ๋วของเด็กแฝดชายหญิงที่โผล่หน้ามามองกระจกใส! เด็กผู้ชายคนนั้นหันมาสบตากับภาคินพอดี พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากที่ถอดพิมพ์ทรงความเย่อหยิ่งของเขามาไม่มีผิดเพี้ยน! "คุณแม่คะ ลุงคนนั้นมองพวกเราแปลกจังเลยค่ะ" เสียงใสดังก้องผ่านกระจกที่ปิดลงช้าๆ ภาคินรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ร่างกายชาดิก ดวงตาเบิกโพรงด้วยความคลุ้มคลั่งที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ลูกของเขา... เมียและลูกของเขา กำลังอยู่ในอ้อมกอดของชายอื่น! *** โปรดติดตามตอนต่อไป *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ชฎาพรายไวน์แดง" เสมอมานะคะ