สามปีผ่านไป: หญิงสาวผู้สง่างาม

เสียงทุ้มต่ำของพิธีกรบนเวทีงานกาล่าการกุศลประจำปีเอ่ยชื่อแบรนด์เครื่องประดับอัญมณีชั้นสูง 'Ratchana Gems' ดังสนั่นฮอลล์ ท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราวที่ดังก้องไปทั่ว ร่างระหงในชุดราตรียาวเข้ารูปปักเลื่อมระยิบระยับสีแชมเปญโกลด์ก้าวขึ้นสู่เวทีอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยพลังอำนาจและเสน่ห์เย้ายวนที่สะกดทุกสายตาในห้องจัดเลี้ยงหรูหราให้หยุดนิ่ง รัญชนาในวัยสามปีให้หลังไม่ได้เหลือเค้าโครงความอ่อนแอและไร้เดียงสาอย่างในอดีตอีกต่อไป ดวงหน้าเรียวรูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนเฉี่ยวดุจพญาหงส์ ริมฝีปากอิบอิ่มเคลือบลิปสติกสีไวน์แดงเข้มข้นยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น แววตาคู่คมกริบภายใต้ขนตางอนงามกวาดมองผู้คนเบื้องล่างด้วยความมั่นใจ เธอคือซีอีโอสาวไฟแรงที่วงการธุรกิจไฮโซต่างพากันจับตามองและสยบให้ ทว่าภายใต้เปลือกนอกอันสง่างามและยากจะเอื้อมถึงนี้ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... เบื้องหลังความสำเร็จอันเจิดจรัส เธอคือแม่เลี้ยงเดี่ยวผู้กุมความลับอันดำมืดที่สุดของตระกูลอภิรมย์ไพศาลเอาไว้ แสงแฟลชจากสื่อมวลชนสาดส่องเข้ามาไม่ขาดสาย รัญชนาแย้มยิ้มรับกล้องด้วยท่าทีที่สมบูรณ์แบบ ทว่าร่างของเธอกลับชะงักกึกทันที รอยยิ้มเยเย็นบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาระทึกขวัญที่วาบขึ้นในความมืดมน! เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ริมเสาหินอ่อนมุมมืดของฮอลล์... ภาคิน... อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี เขายังคงดูทรงอำนาจ เย่อหยิ่ง และเย็นชาไม่เปลี่ยน แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือแววตาคู่นั้น... แววตาที่กำลังจ้องมองเธอด้วยความตะลึงงัน ราวกับถูกมนต์สะกด ราวกับสุนัขป่าหิวกระหายที่เพิ่งค้นพบเหยื่ออันล้ำค่าที่มันทำหลุดมือไปตลอดกาล หัวใจของรัญชากระตุกวูบ ความเจ็บปวดและรอยแผลเป็นในอดีตกรีดลึกขึ้นมาทันทีในอก เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพวนพุ่ง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างถือดีแล้วเดินลงจากเวทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเขาอีก "คุณรัญคะ ทางนี้นิตยสาร Vogue ขอสัมภาษณ์พิเศษสั้นๆ ค่ะ" เสียงผู้จัดการส่วนตัวกระซิบเตือนสติ รัญชนาพยักหน้ารับเบาๆ แล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักธุรกิจสาวผู้ทรงเสน่ห์อย่างรวดเร็ว เธอเดินเลี่ยงไปยังโซนรับรองแขกวีไอพี เพื่อหลีกหนีรัศมีคุกคามจากสายตาคู่คมที่ยังคงไล่หลังมาไม่ห่าง ทว่า ความวุ่นวายในงานกลับเพิ่มทวีคูณเมื่อประตูห้องจัดเลี้ยงถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบด้วยความตื่นเต้นของเหล่าไฮโซสาวที่ยืนออกันอยู่หน้าทางเข้า "นั่น... คุณคิน ภาคิน ไม่ใช่เหรอคะ? นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ยอมมาร่วมงานสังคมแบบนี้" "นั่นสิคะ ได้ข่าวว่าหลังจากหย่ากับภรรยาเก่าไปเมื่อสามปีก่อน เขาก็เอาแต่บ้างานจนกลายเป็นปีศาจน้ำแข็งไปเลย" รัญชนาที่กำลังจิบแชมเปญเย็นเฉียบชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เธอนิ่งเงียบ ปล่อยให้เสียงซุบซิบลอยผ่านเข้าหูโดยไม่หันไปสนใจ แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังเดินตรงดิ่งมาทางนี้ รัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของภาคินนั้นรุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวเธอดูจะเบาบางลงอย่างน่าประหลาด "ไม่พบกันนานนะ... รัญ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดีจนน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นเหนือศีรษะ รัญชนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยราトーกับกำลังมองคนแปลกหน้า ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยเข้าแตะจมูก ทำให้ภาพความทรงจำอันเร่าร้อนและเจ็บปวดในอดีตแวบเข้ามาในหัว "ขอโทษด้วยนะคะคุณภาคิน พอดีฉันจำไม่ได้ว่าเราเคยสนิทกันขนาดที่จะต้องมาทักทายกันในงานแบบนี้" รัญชนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เยชา และห่างเหิน เธอปรายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง ภาคินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบวับโรจน์ด้วยความปรารถนาและแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมานานสามปีเต็ม เขากวาดสายตามองเรือนร่างอ้อนแอ้นภายใต้ชุดราตรีหรูหราที่เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าวับวาบชวนจินตนาการ ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้อ่อนแอและร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาเหมือนอดีตอีกต่อไป เธอกลายเป็นกุหลาบงามที่มีหนามแหลมคม ซึ่งยิ่งมองก็ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาแผดเผา "ปากเก่งขึ้นนี่... รัญ" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องรับรองที่ลับตาคน มือหนายื่นออกไปตรึงเอวคอดกิ่วเอาไว้ด้วยความรวดเร็วโดยไม่สนสายตาใคร "แต่ท่าทางอวดดีแบบนี้... มันทำให้ฉันอยากรู้นักว่าใต้ชุดหรูนี่ ร่างกายเธอยังจะหวานฉ่ำและสั่นสะท้านเวลาอยู่ใต้ร่างฉันเหมือนเดิมไหม!" "ปล่อยฉันนะไอ้คนสารเลว!" รัญชนาตวัดเสียงกร้าวพร้อมกับเงื้อมือขึ้นจะตบหน้าเขา แต่ภาคินไวกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้หลังไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตาเขาตรงๆ ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่ระอุขึ้นในอากาศ รสจูบดุดันและเอาแต่ใจถูกทาบทับลงมาบนริมฝีปากอิ่มสีไวน์แดงโดยไม่มีการให้ตั้งตัว รัญชนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง แต่เรียวปากแข็งกร้าวของเขากลับบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปรานี เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามานานแสนนาน รสสัมผัสทั้งดิบเถื่อน เร่าร้อน และเจือด้วยความโหยหาทำให้หัวใจของรัญชากระตุกวูบ สติสัมปชัญญะที่เคยตั้งกำแพงไว้เริ่มสั่นคลอนไปกับสัมผัสคุ้นเคยที่เธอพยายามหนีมาตลอดสามปี "อื้อ... ปล่อย..." เสียงประท้วงเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อมือหนาของภาคินเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่า ลูบไล้ส่วนโค้งเว้าอย่างจาบจ้วงจนความวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ความโกรธแค้นผสมปนเปไปกับความต้องการที่ถูกจุดประกายขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ความต้านทานของเธอลดน้อยลงไปทุกที ภาคินผริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันและลุ่มหลงจนน่ากลัว ขณะที่ก้มกระซิบชิดริมหูของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นระริก "สามปีที่ผ่านมา... เธอคิดว่าเธอจะหนีฉันพ้นเหรอมزัญ? ไม่มีวันหรอก..." ในขณะที่หัวใจของรัญชากำลังเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นและโกรธเกรี้ยว เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงเจื้อแจ้วของเด็กแฝดชายหญิงคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าห้องรับรองวีไอพี ทำเอาสติของเธอตื่นเต็มตา "หม่าม้าฮะ! น้องริณบอกว่าเห็นคุณลุงใจร้ายคนนั้นเดินตามหม่าม้ามาทางนี้ แฮ่! น้องรันจะปกป้องหม่าม้าเอง!" ร่างของภาคินชะงักกึกทันที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เมื่อเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบหน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขา ราวกับส่องกระจกเงา วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาดึงชายกางเกงสูทของเขา พร้อมกับส่งสายตาดุดันจ้องมองเขาเขม็งแบบเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้จากใจของ ชฎาพรายไวน์แดง นะคะ