เด็กชายฝาแฝดปริศนา

"แม่จ๋า... ทำไมคุณลุงใจร้ายคนนั้น ถึงหน้าตาเหมือนรันกับริณเป็นพิมพ์เดียวกันเลยล่ะคะ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในห้องสวีทหรูหรา รัญชนาสะท้านเฮือกในอก หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือเรียวงามที่กำลังจัดกระเป๋าเดินทางสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามระบายยิ้มอ่อนโยนที่สุดให้ลูกสาวฝาแฝดทั้งสอง แม้ในใจจะพายุโหมกระหน่ำรุนแรงเพียงใดก็ตาม "ไม่มีอะไรหรอกค่ะลูก... แค่คนหน้าคล้ายกันเฉยๆ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเเล้วเตรียมตัวกลับบ้านเรากันดีกว่านะคะ" รัญชนาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว ภาพเหตุการณ์ในงานประมูลการกุศลเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความทรงจำ ภาคิน... อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา เดินเข้ามาประชิดตัวเธอพร้อมกับสายตาคมกริบที่กวาดมองเด็กชายหญิงฝาแฝดด้วยความสงสัยระคนตะลึงงัน วินาทีนั้น หากเธอไหวตัวไม่ทัน ลากลูกๆ หลบออกมาทางประตูหนีไฟได้อย่างหวุดหวิด ป่านนี้ความลับเรื่อง "โซ่ทองคล้องใจ" ที่เธออุ้มท้องหนีมาไกลถึงต่างแดนคงถูกเปิดโปง และผู้ชายใจร้ายคนนั้นก็คงจะใช้เงินและอำนาจแย่งลูกทั้งสองคนไปจากอกเธออย่างแน่นอน ทางด้านภาคิน ในเวลานี้ ชายหนุ่มกำลังยืนจ้องมองรอยเท้าเล็กๆ บนพรมราคาแพงในห้องจัดงานด้วยแววตาที่ลẫกซึ้งและเต็มไปด้วยปริศนา หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ภาพของเด็กชายฝาแฝดที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นราวกับถอดแบบมาจากกระจกเงาของเขาเอง มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองราวกับภาพหลอน "ท่านประธานครับ... จากการตรวจสอบกล้องวงจรปิดของโรงแรม ผู้หญิงคนนั้นพาเด็กแฝดขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นเพนต์เฮาส์โซน VIP ครับ" เลขาคนสนิทรายงานเสียงเบา ขณะก้มหน้าหลบสายตาดุดันที่ราวกับพญาอินทรีย์กำลังล่าเหยื่อ "ไป... เตรียมรถ แล้วจัดการเคลียร์ทางให้ฉัน ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเด็กสองคนนั้นเป็นใคร และเกี่ยวข้องยังไงกับรัญชนา!" ภาคินสั่งเสียงเข้ม นัยน์ตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความดุดันและมุ่งมั่น ศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณบอกเขาว่า... เด็กชายคนนั้นมีสายเลือดของเขาไหลเวียนอยู่อย่างแน่นอน ความรู้สึกผิดบาปที่เคยทำร้ายรัญชนาในอดีตถูกแทนที่ด้วยความคลั่ง ภายในห้องพัก รัญชนากำลังเร่งรีบเก็บข้าวของลงกระเป๋าด้วยความร้อนรน เธอมองหน้าลูกชายฝาแฝด "น้องรัน" ที่หน้าตาถอดพิมพ์ทรงมา Paternal side แบบไม่ต้องตรวจ DNA ให้เสียเวลา เด็กชายเอียงคอมองมารดาด้วยความฉลาดเฉลียวเกินวัย "แม่จ๋า... คุณลุงคนนั้นกำลังจะมาหาพวกเราใช่ไหมครับ รันสัมผัสได้นะว่าผู้ชายคนนั้นอันตรายจัง" น้องรันเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง รัญชนาโผเข้ากอดลูกชายแนบแน่น หยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอเบ้า เธอจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากลูกไปจากอกเด็ดขาด ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตเธอก็ยอม! ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับเสียงระฆังมรณะที่พิพากษาชะตากรรม รัญชนาสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจสะดุดกึก ร่างเพรียวบางยืนบังลูกน้อยทั้งสองไว้ด้านหลัง สองมือประสานกันแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ที่หน้าประตู... ภาคินยืนสงบนิ่งอยู่หลังบานประตูไม้สักทอง แววตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว รอยยิ้มที่มุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า เมื่อเขารู้แน่ชัดแล้วว่า นกน้อยที่บินหนีไปไกล วันนี้ได้บินกลับมาอยู่ในกำมือของเขาอีกครั้งแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ชฎาพรายไวน์แดง" เสมอมานะคะ