ผ่าตัดกู้ชีพท่ามกลางสงคราม

"ห้ามตายเด็ดขาด! ถ้าคุณกล้าทิ้งฉันไปในป่าลึกนี่ ฉันจะตามไปรื้อฟื้นบัญชีแค้นถึงปรโลกเลยคอยดู!" เสียงตวาดกร้าวของอวี้ซินดังแทรกเสียงลมหวีดหวิวกลางป่าทึบ มือของเธอสั่นเทาเพียงครู่เดียวเท่านั้นก่อนที่มันจะกลับมานิ่งสนิทราวกับหินผา เธอไม่ได้ใช้เครื่องมือแพทย์สมัยใหม่จากมิติฟาร์มของเธออย่างพร่ำเพรื่อ แต่ในยามที่เลือดสีเข้มของหลู่จวินทะลักออกมาจากแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องราวกับเขื่อนแตก ทุกวินาทีคือการเดิมพันระหว่างความเป็นและความตาย ร่างสูงใหญ่ของสามีผู้เกรียงไกรนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นดินเย็นเยียบ ใบหน้าคมสันที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงตาที่เคยมีประกายดุดันหรี่ปรือจนแทบปิดสนิท "อวี้...ซิน... หนีไป..." เสียงของเขากระเส่าขาดห้วง มือหยาบกร้านเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะอันตรธานหายไปในความมืด อวี้ซินไม่ได้ฟังคำสั่งนั้น เธอตวัดมีดสั้นคมกริบตัดเสื้อเครื่องแบบทหารของเขาออกอย่างแม่นยำ เผยให้เห็นรอยกระสุนที่ฝังลึก กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นดินเปียกชื้นตลบอบอวล เธอสูดลมหายใจลึก ดึงสมาธิทั้งหมดเข้าสู่โหมดศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็น ในวินาทีที่จิตใจสงบ เธอแอบเบิกถุงน้ำเกลือและอุปกรณ์ห้ามเลือดฉุกเฉินออกจากมิติฟาร์มโดยใช้จังหวะที่เพื่อนร่วมรบอีกสองคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกันหันหลังให้ "อย่าพูดมาก! เก็บแรงเอาไว้" เธอสั่งเสียงเฉียบ ขยับมือจัดการคีบเศษกระสุนออกอย่างรวดเร็วโดยไม่มีการใช้ยาชา เพราะเวลาที่เหลืออยู่มีค่ามากกว่าทองคำ เพื่อนร่วมรบของหลู่จวินที่ชื่ออาเฉียงพยายามพยุงตัวขึ้นมาด้วยสภาพแขนหัก "คุณสะใภ้... ท่านรองผู้กอง... เขาจะรอดไหมครับ?" อวี้ซินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เธอเพียงแค่ตอกกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่เปี่ยมด้วยอำนาจสั่งการ "ถ้าอยากให้เขารอด ก็ช่วยกอดกระเป๋าพยาบาลของฉันไว้ให้ดี อย่าให้ใครเห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างใน และถ้ามีพวกศัตรูโผล่มา ให้แน่ใจว่าพวกคุณยังมีแรงเหนี่ยวไกปืนอยู่!" บรรยากาศรอบกายกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ในป่าลึกนี้พวกเขาถูกล้อมด้วยสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้วางใจ แต่อวี้ซินกลับดูราวกับเทพธิดาแห่งสงครามที่ลงมาจุติ เธอควักเอาเข็มฉีดยาที่มีสารเร่งการฟื้นฟูเซลล์จากมิติฟาร์มฉีดเข้าที่หัวไหล่ของหลู่จวินอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเย็บแผลด้วยฝีมืออันประณีตงดงามไม่ต่างจากการปักผ้าชั้นสูง ทุกฝีเข็มเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะยื้อชีวิตชายที่เธอรักให้กลับมา เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่มีใครทราบได้ รู้ตัวอีกที แสงจันทร์ก็ส่องลอดผ่านพุ่มไม้ลงมากระทบบนใบหน้าของหลู่จวินที่เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว ลมหายใจของเขาเริ่มสม่ำเสมอ อวี้ซินปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขา มือบางวางลงบนอกแกร่ง สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะชีวิต เธอแค่นหัวเราะในลำคอพลางพึมพำ "ตายยากตายเย็นจริงๆ นะคุณ... นึกว่าจะได้เป็นหม้ายเสียแล้ว" "ผมไม่ยอมให้ใครมาแทนที่ตำแหน่งนั้นหรอก" เสียงแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ หลู่จวินลืมตาขึ้นมองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเจ็บปวดเป็นความอ่อนโยนที่ชวนให้ใจสั่น "และแม่ของผม... ถ้าท่านยังกล้าหาเรื่องคุณอีก ผมจะพาคุณย้ายไปอยู่สุดขอบโลกเลย" อวี้ซินเลิกคิ้วมองสามีที่เพิ่งฟื้นจากการผ่าตัดไม่ถึงสิบนาทีก็เริ่มแผนการรับมือแม่สามีเสียแล้ว "รักษาตัวให้รอดจากป่านี้ก่อนเถอะค่ะท่านรอง! แล้วค่อยไปจัดการเรื่องแม่ของคุณ" ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทิศทางที่พวกเขาเข้ามา เสียงกิ่งไม้หักดังเปรี๊ยะราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัย ทั้งอวี้ซินและหลู่จวินต่างชะงัก สายตาประสานกันด้วยความตระหนักรู้ว่านี่ไม่ใช่พวกเดียวกัน เงาดำที่พุ่งออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบไม่ใช่นายทหาร แต่เป็นชายชุดดำที่มีรอยสักรูปงูที่ข้อมือ อวี้ซินจำได้ทันที... นี่คือคนของตระกูลที่พยายามหักหลังหลู่จวินในการปฏิบัติการครั้งนี้! ชายชุดดำหัวเราะร่าด้วยความสะใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า "ไม่นึกเลยว่ารองผู้กองผู้เก่งกาจจะมานอนรอความตายแบบนี้ ส่วนแม่หมอคนสวย... ดูท่าทางวันนี้พวกเราจะได้โชคสองชั้นแล้วสินะ" อวี้ซินผุดลุกขึ้นยืนบังร่างสามีไว้ เธอกระชับมีดผ่าตัดในมือแน่น สายตาที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นสายตาของนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนที่กล้าเข้าใกล้คนของเธอ ทว่า ก่อนที่ชายชุดดำจะทันได้ก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม เสียงปืนนัดเดียวก็ดังสนั่นก้องป่า! ไม่ใช่เสียงปืนของฝ่ายศัตรู แต่เป็นเสียงจากทิศทางที่พวกเขาไม่คาดคิด ร่างของชายชุดดำล้มลงกองกับพื้นทันทีโดยที่ไม่มีใครทันได้ชักปืน ท่ามกลางความตกตะลึง ร่างหนึ่งในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นตาของใครหลายคนก้าวออกมาจากเงามืด ปืนพกในมือยังคงมีควันจางๆ พุ่งออกมา ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของอวี้ซินกระตุกวูบไม่ใช่แค่การปรากฏตัวของเขาคนนี้... แต่เป็นคำพูดที่ชายคนนั้นเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเย็นเยียบและอันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา: "ดูเหมือนว่างานฉลองวันเกิดของฉัน จะเริ่มขึ้นเร็วกว่าที่คิดนะหลานชาย... และแม่หมอตัวน้อยของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเป็นความตายไปกับอวี้ซินนะคะ