ความรักที่แน่นแฟ้นกว่าเดิม

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายยาจีนโบราณคละคลุ้งอลวนอยู่ภายใต้แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดในห้องพักแพทย์สนาม มือเรียวบางของอวี้ซินกำลังบรรจงใช้เข็มเงินระบายพิษออกจากหัวไหล่กว้างของหลู่จวินอย่างระมัดระวัง หยดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าคมคายของนายทหารหนุ่ม แม้ความเจ็บปวดจะแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ดวงตาคมกริบของเขากลับมิได้มองแผลบนร่างตนเองเลยแม้แต่น้อย สายตาคู่นั้นทอดมองเพียงใบหน้าอันเคร่งเครียดและจริงจังของภรรยาตัวน้อยผู้เป็นดั่งดวงใจ "อย่าขยับค่ะ... ถ้าไม่อยากให้พิษมันซึมเข้าสู่กระแสเลือดเร็วกว่าเดิม" น้ำเสียงหวานที่มักจะเจือความเย้าแหย่อยู่เสมอยามปกติ บัดนี้กลับราบเรียบและจริงจังจนน่าใจหาย อวี้ซินกัดริมฝีปากแน่น สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็วผ่านทักษะศัลยแพทย์มือหนึ่ง ท่ามกลางสถานการณ์อันตรายที่เพิ่งผ่านพ้นไป คำพูดเยียบเย็นของผู้อาวุโสตระกูลใหญ่คนนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่การขู่ขวัญ แต่มันคือประกาศิตแห่งสงครามประสาทที่จงใจหยิบยื่นความพินาศมาให้ถึงหน้าประตูบ้าน หลู่จวินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้จะสะเทือนแผลจนต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับเอื้อมมืออีกข้างที่ยังใช้งานได้ดีขึ้นมา กุมมือเรียวที่กำลังถือเข็มเงินเอาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาถ่ายทอดผ่านผิวเนื้อ แผ่ซ่านความมั่นคงมาสู่หัวใจของเธอที่กำลังเต้นระส่ำ "คุณไม่ต้องกลัว... ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ผมก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณแม้แต่ปลายนิ้วเดียว" คำพูดราบเรียบแต่น้ำเสียงหนักแน่นราภูผา ทำให้หัวใจของอวี้ซินกระตุกวูบ ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและแน่นแฟ้นกว่าเดิมกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในอก ในโลกยุคเจ็ดสิบอันแร้นแค้นและเต็มไปด้วยการชิงดีชิงเด่นนี้ การมีผู้ชายคนนี้ยืนหยัดเคียงข้าง คอยปกป้องและเปย์ทุกอย่างตามใจอย่างไร้เงื่อนไข คือความอุ่นใจที่ประเมินค่ามิได้ "ใครกลัวกันคะ... ฉันแค่นึกเสียดายยาถอนพิษราคาแพงที่ต้องเอามาใช้กับคนดื้อรั้นอย่างคุณต่างหาก" อวี้ซินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววค้อนขวิดแต่มุมปากกลับแอบยกยิ้มบางๆ เธอสะบัดมือเบาๆ เพื่อดึงมือออกจากการกุม แต่หลู่จวินกลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับกลัวว่าหากเผลอคลายมือออก ร่างบางตรงหน้าจะสลายหายไปกับสายหมอกยามวิกาล บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยยามดึกสงัดถูกโอบล้อมด้วยความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและความอบอุ่นจากร่างกายที่แนบชิด อวี้ซินจัดแจงพันแผลให้สามีด้วยความนุ่มนวลเป็นพิเศษ นิ้วเรียวไล้ผ่านผ้าพันแผลอย่างเบามือราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บ หลู่จวินมองการกระทำนั้นด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดายามนี้ ความเข้มแข็งของนายทหารหนุ่มถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนยามที่อยู่เบื้องหน้าภรรยาตัวน้อย "ดึกมากแล้ว พักผ่อนเถอะค่ะ บาดแผลแบบนี้คุณต้องนอนนิ่งๆ อย่างน้อยสามวัน ห้ามขยับตัวไปไหนเด็ดขาด" อวี้ซินเอ่ยสั่งเสียงเฉียบขาดในฐานะแพทย์ประจำตัวจำเป็น "ถ้าผมนอนนิ่งๆ แล้วใครจะกอดคุณคลายหนาวล่ะครับ?" หลู่จวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งจะได้เห็นจากนายทหารผู้เคร่งขรึม อวี้ซินหมุนตัวเตรียมจะหยิบถาดเครื่องมือแพทย์ไปเก็บ ซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อไว้ภายใต้แสงไฟสลัว "ปากเก่งแบบนี้ แสดงว่าพิษยังกระจายไม่หมดสินะคะ งั้นฉันคงต้องเพิ่มยาขมให้อีกสักเทียบ..." ทว่า ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าพ้นจากขอบเตียง มือหนาก็คว้าข้อแขนเรียวไว้เบื้องหลัง ออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยร่างบางก็เซถลาล้มลงไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง ความตกใจทำให้เธอเผลออุทานออกมาเบาๆ แต่ยังไม่ทันได้ต่อว่าอะไร ริมฝีปากอุ่นร้อนก็ทาบทับลงมาปิดเรียวปากของเธออย่างนุ่มนวลและเนิ่นนาน เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ความหวาดกลัวที่ถูกเก็บซ่อนไว้ และความรักที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นเบื้องนอก เช้าวันถัดมา กลิ่นหอมกรุ่นของโจ๊กสมุนไพรจีนตุ๋นโสมป่าลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งเรือนพัก จนเพื่อนบ้านต่างพากันสูดจมูกด้วยความอิจฉา อวี้ซินกำลังงละล้าละลังอยู่กับการจัดเตรียมวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับเพื่อบำรุงร่างกายให้สามี แต่มิติพิเศษในห้วงจิตกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงจนหน้าจอโฮโลแกรมกระพริบเตือนสีแดงฉาน สัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจากระบบฟาร์มซุปตาร์ระบุชัดเจนว่า... สินค้าล็อตใหญ่ที่สุดที่ถูกซ่อนไว้ในโกดังมืดกำลังถูกบุคคลปริศนารุกราน! อวี้ซินวางทัพพีในมือลงทัน3ที ใบหน้าหวานหันขวับไปมองที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิท ก่อนที่รอยยิ้มเย็นเยียบจะปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะรีบมาตบหน้าตัวเองเร็วกว่าที่คิดนะคะ..." ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!