จัดการพวกเหลือบไร

"เพล้ง!" เสียงกระเบื้องเคลือบราคาแพงแตกละเอียดกระจายเต็มพื้นห้องครัว พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักอย่างไม่รู้สำนึกของสะใภ้รองตระกูลหลู่ ที่กำลังใช้ทัพพีไม้กวาดกวนน้ำตาลทรายแดงในโหลแก้วสุญญากาศ ซึ่งเป็นของล้ำค่าที่อวี้ซินแอบนำออกมาจากมิติลับเพื่อใช้ทำอาหารบำรุงกำลังให้หลู่จวินโดยเฉพาะ "โอ๊ะตายจริง! มือไม้อ่อนไปหน่อย ทำไมน้องสะใภ้ใหญ่ถึงได้เก็บของพวกนี้ไว้ซุกซ่อนหลบๆ ซ่อนๆ นักเล่า? บ้านเราก็ตระกูลเดียวกัน ของแค่นี้ทำไมจะแบ่งให้ญาติผู้พี่กินไม่ได้กันล่ะคะแม่?" เสียงแหลมเล็กของสะใภ้รองดังขึ้นอย่างไม่เกรงใจใคร ขณะที่มือยังคงกอบน้ำตาลทรายแดงยัดใส่ห่อผ้าของตัวเองอย่างตะกละตะกลาม อวี้ซินที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนพิงกรอบประตู กวาดสายตาเย็นเยียบมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะรีบมาตบหน้าตัวเองเร็วกว่าที่คิดนะคะ... ในห้องครัวเวลานี้ ไม่ได้มีแค่สะใภ้รองผู้โลภมากเท่านั้น แต่ยังมีแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มือเหี่ยวย่นกำลังหยิบขนมเปี๊ยะไส้หมูหยองที่อวี้ซินเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างสบายใจเฉิบ "อ้าว! นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่ตัวดีนี่เอง เดินเข้าเดินออกไม่ให้ซุ่มให้เสียง คิดจะแอบด่าพวกเราในใจหรือไง?" แม่สามีเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี วางท่าทางเป็นใหญ่ในบ้านของลูกชาย "ฉันกับสะใภ้รองมาเยี่ยมเยียนถึงบ้าน ปล่อยให้บ้านช่องว่างเปล่า ไร้การต้อนรับ นี่หรือคือมารยาทของภรรยาที่สามีออกไปราชการทหารหะ? ฉันจะถือวิสาสะหยิบจับอะไรในบ้านหลังนี้ ก็ถือว่าเป็นข้าวของของตระกูลหลู่ทั้งสิ้น ไม่ใช่ของส่วนตัวเธอคนเดียว!" อวี้ซินไม่ได้เอ่ยปากโต้ตอบทันที เธอยกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้ความเงียบและความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ดวงตากลมโตคมกริบดั่งแพทย์หญิงผู้ถือมีดผ่าตัดกำลังประเมินรอยโรค กวาดมองความเสียหายบนพื้นและสิ่งของที่ถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย "ของในบ้านหลังนี้..." อวี้ซินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังต้องชะงัก "เป็นของที่ทางกองทัพมอบให้เป็นบำเหน็จแก่สามีฉัน และบางส่วน... เป็นหยาดเหงื่อแรงงานที่ฉันหามาด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่ทราบว่าคุณแม่กับพี่สะใภ้รอง ใช้สิทธิ์อะไรมาถือวิสาสะรื้อค้นข้าวของของผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตคะ? แบบนี้ในทางกฎหมายเขาเรียกว่า 'ลักทรัพย์' หรือเปล่าหนอ?" สะใภ้รองชะงักมือที่กำลังจะหยิบโหลไข่ไก่ ใบหน้าที่เคยยิ้มระรื่นเริ่มซีดเผือด หันไปสบตากับแม่สามีอย่างทำอะไรไม่ถูก "นัง... นังสะใภ้ไร้หัวนอนปลายเท้า!" แม่สามีตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนชี้หน้าอวี้ซินด้วยความโกรธจัด "นั่นแกกล้าขู่ฉันเหรอ? ฉันเป็นแม่ของหลู่จวินนะ! แกเป็นแค่สะใภ้ที่แต่งเข้ามา กล้าดียังไงมาทวงบุญคุณกับบ้านผัว! วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้รู้สำนึกเสียบ้างว่าใครคือเจ้าบ้านตัวจริง!" แม่สามีพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าแขนอวี้ซินเพื่อหยิกเนื้อให้สะใจ แต่วินัยและความนิ่งสงบของอวี้ซินรวดเร็วกว่านั้นมาก มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ ราวกับคีมเหล็กที่ไร้ความปรานี แรงกดที่จุดชีพจรทำให้แม่สามีต้องร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ยๆๆ! นังเด็กเปรต! แกกล้าทำร้ายแม่สามีเรอะ! ช่วยด้วย! บ้านนี้จะฆ่าคนแล้วโว้ย!" แม่สามีโวยวายลั่นบ้าน หวังจะเรียกเสียงจากชาวบ้านข้างเคียงให้มามุงดูความอับอายของอวี้ซิน แต่อวี้ซินกลับแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสะใจที่ถูกเก็บกดไว้ "ร้องดังๆ สิคะคุณแม่ ร้องให้คนทั้งหมู่บ้านมาเห็นสภาพของพี่สะใภ้รองที่กำลังกอบโกยของหนีเข้ายามผ้า และสภาพของคุณแม่ที่กำลังพยายามปล้นบ้านลูกชายตัวเอง! มาดูกันว่าหน้าตาของตระกูลหลู่จะเหลือให้เอาไปไว้ที่ไหนในหมู่บ้านนี้!" สะใภ้รองรีบปล่อยห่อผ้าน้ำตาลทรายแดงลงกับพื้นทันที หน้าซีดเผือดจนแทบเป็นลม เธอลืมไปเสียสนิทว่าอวี้ซินในตอนนี้ไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอคนเดิมที่ยอมให้รังแกเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว "น้องสะใภ้... พี่... พวกเราแค่ล้อเล่นกันเองน่า..." สะใภ้รองหัวเราะแห้งๆ พยายามถอยกรูดไปหลบหลังแม่สามี "ล้อเล่นเหรอคะ?" อวี้ซินปัดมือแม่สามีออกราวกับรังเกียจสิ่งสกปรก ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น "น้ำตาลทรายแดงครึ่งชั่ง โหลกระเบื้องราคาแพง ขนมเปี๊ยะที่ฉันตั้งใจทำ และไข่ไก่ในตู้... แบบนี้เขาเรียกว่าล้อเล่นบนความเสียหายของคนอื่นสินะคะ ดีล่ะ ในเมื่อถือวิสาสะเข้ามาในยามวิกาลและขโมยของ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน" อวี้ซินหันไปหยิบกระดาษและปากกาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างคล่องแคล่ว สะบัดปลายปากกาเขียนรายการสิ่งของที่เสียหายและสูญหายอย่างรวดเร็วด้วยลายมือตวัดสวยงามทรงพลัง "รายการทั้งหมดนี่ มูลค่าไม่ต่ำกว่าสิบหยวน บวกกับค่าเสียหายทางจิตใจและบุกรุกเคหสถานยามวิกาล..." อวี้ซินฉีกกระดาษแผ่นนั้นยื่นตรงหน้าสะใภ้รอง "จ่ายเงินสดมาตอนนี้ หรือจะให้ฉันไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านและสารวัตรทหารให้มาจัดการตามกฎหมาย เลือกเอาค่ะ!" "สิบหยวน!" สะใภ้รองกรีดร้องออกมาเสียงหลง "แกจะไปปล้นใครกินกันฮะ! ของแค่นี้จะราคาแพงขนาดนั้นได้ยังไง!" "ของอาจจะถูกค่ะ แต่ศักดิ์ศรีของฉันและสามีมันประเมินค่าไม่ได้" น้ำเสียงของอวี้ซินทรงพลังและเด็ดเดี่ยว จนแม้แต่แม่สามีที่เคยกร่างยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก บรรยากาศในห้องครัวตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด สะใภ้รองเนื้อตัวสั่นเทา ควayควานหาเงินในกระเป๋าเสื้อด้วยความเสียดายจนหน้าเขียวหน้าเหลือง ขณะที่แม่สามีกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง แต่ทำอะไรไม่ได้ท่ามกลางสายตาดุดันและท่าทีที่ไม่มีช่องให้เอาเปรียบของสะใภ้คนนี้ ทว่า ในจังหวะที่สะใภ้รองกำลังจะควักเงินสดออกจากอกเสื้อเพื่อยอมจำนนต่อหลักฐานนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปังๆ สามครั้งตามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เอמהก้องเข้ามาในความเงียบ "อวี้ซิน... ผมกลับมาแล้ว เกิดอะไรขึ้นข้างในทำไมเสียงดังไปถึงนอกรั้ว?" ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของหลู่จวิน ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงธรณีประตูพอดี ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องครัวที่เละเทะและหยาดน้ำตาคลอเบ้าของแม่กับพี่สะใภ้ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเรียบเฉยของภรรยาคนสวย อวี้ซินหันไปสบตากับสามีที่เพิ่งกลับจากราชการสนามโดยไม่คาดฝัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง... ดูท่าว่าเกมนี้ จะสนุกกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีกนะคะ (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มา ณ ที่นี้นะคะ