เปิดโปงความชั่ว

"ใบเสร็จค่าใช้จ่ายสามเดือนย้อนหลัง และบัญชีเบิกจ่ายเมล็ดพันธุ์ของกองผลิต... อยู่ครบถ้วนทุกรายการค่ะ" น้ำเสียงของอวี้ซินไม่ได้ดัง ทว่ากังวานและเยือกเย็นจนทำให้บรรยากาศภายในห้องประชุมเล็กของกองพลน้อยถึงกับเงียบกริบ เสียงกระดาษพลิกดังสลับกับเสียงลมหายใจที่สะดุดกึกของใครบางคน ปลายเรียวนิ้วที่ถือปากกาหมึกซึมของเธอไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกำลังจ้องมองหญิงวัยกลางคนร่างท้วมที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์อ้าปากพะงาบๆ คล้ายปลาขาดน้ำ ดวงตาที่เคยใช้ตวัดมองค้อนภรรยาของบุตรชายหรี่แคบลงด้วยความหวาดกลัว นางไม่คาดคิดเลยว่าสะใภ้ที่นางจงใจกลั่นแกล้งและหาทางสูบเอาเงินทองจากค่าตอบแทนการแพทย์และผลผลิตในมิติของอีกฝ่ายมาตลอด จะมีหลักฐานลายมือชื่อและตราประทับปลอมแปลงที่นางแอบทำขึ้นมามัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ "แก... แกมันนังปีศาจ!" แม่สามีแผדเสียงแหลมสูงขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความผิด พลางทำท่าจะพุ่งเข้ามาตบตีเหมือนทุกครั้งที่จนมุม "กล้าดียังไงมาใส่ร้ายแม่ตัวเอง! หลู่จวิน! ดูซิว่าเมียแกมันทำอะไรฉัน!" ทว่า หลู่จวิน สามีหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารรีดเรียบ กลับก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้ามารดาของตนเองไว้ด้วยท่าทีนิ่งขรึม แววตาคมกริบของนายทหารหนุ่มคู่นั้นไม่มีความลังเลหรือเห็นใจหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มือหนาจับข้อมือของมารดาไว้แน่นพอเหมาะไม่ให้ทำร้ายภรรยาของเขาได้ "แม่ครับ พอได้แล้ว" หลู่จวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบกระด้าง "ความจริงก็คือความจริง หลักฐานการยักยอกเงินกองทุนสหกรณ์และเงินช่วยเหลือทหารผ่านศึกที่แม่แอบอ้างชื่ออวี้ซินไปเบิก... มันปรากฏชัดเจนบนเอกสารเหล่านี้หมดแล้ว ผู้นำกองพลกำลังรอฟังคำชี้แจงครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมาด้วยความรังเกียจและผิดหวัง แม่สามีทรุดฮวบลงกับเก้าอี้ทันทีเมื่อตระหนักว่าเส้นสายที่นางเคยภาคภูมิใจไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้อีกต่อไป ในขณะที่อวี้ซินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาสนใจกระเป๋าเดินทางยาสสมุนไพรและมิติลับของเธอ การตบหน้าคนโลภด้วยความจริงนั้นสะใจกว่าการใช้กำลังตบตีเป็นร้อยเท่า เมื่อจัดการเรื่องน่ารำคาญในหน่วยงานเรียบร้อยแล้ว สองสามีภรรยาก็เดินทางกลับมาถึงบ้านพักในช่วงบ่ายแก่ๆ หลู่จวินไม่ปล่อยให้อวี้ซินต้องเหน็ดเหนื่อย เขารีบอาสาจัดการงานในครัวและแปลงเกษตรหลังบ้านด้วยตนเองทันทีเพื่อเป็นการไถ่โทษที่มารดาของเขาคอยสร้างความวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน กลิ่นหอมกรุ่นของ "ไก่ตุ๋นโสมตังกุยในหม้อดิน" ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้านพักทหารจนเพื่อนบ้านต่างพากันสูดปากด้วยความอิจฉา น้ำซุปเคี่ยวจนเข้มข้นเป็นสีทองใสจากสมุนไพรชั้นดีในมิติลับของอวี้ซิน เนื้อไก่บ้านนุ่มละมุนลิ้นแทบละลายในปาก ทานคู่กับข้าวสวยร้อนๆ และผัดผักกาดขาวกรอบหวานที่เก็บสดๆ จากแปลงปลูกปลอดสารพิษ เป็นมื้ออาหารที่เยียวยาความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด อวี้ซินนั่งมองสามีที่คอยตักเนื้อส่วนที่ดีที่สุดใส่ถ้วยให้เธอด้วยความเอาอกเอาใจ มุมปากบางระบายยิ้มละมุนออกมาอย่างอดไม่ได้ บรรยากาศความอบอุ่นภายในบ้านหลังน้อยช่างน่ารื่นรมย์เสียจนเธอเกือบจะลืมความตึงเครียดเมื่อช่วงบ่ายไปเสียสนิท ทว่า ความสงบสุขมักอยู่กับพวกเขาได้ไม่นานนัก... ปัง! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความสุขบนโต๊ะอาหาร ตามมาด้วยเสียงตะโกนโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดของผู้มาเยือนยามวิกาลที่ไม่มีใครคาดคิด "อวี้ซิน! แกกล้ามากนะที่ส่งตำรวจมาจับคนในครอบครัวฉัน! ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้ นังสารเลว!" หลู่จวินวางตะเกียบในมือลงทันที แววตาของนายทหารหนุ่มฉายแววสังหารดิบเถื่อนขึ้นมาวูบหนึ่ง ขณะที่อวี้ซินค่อยๆ วางช้อนลงอย่างใจเย็น เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตูบ้าน พร้อมกับที่กลอนประตูด้านนอกถูกกระชากเปิดผางด้วยฝีมือของบุคคลปริศนาที่ถือหมายศาลปริศนาชูขึ้นสูงต่อหน้าต่อตา ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มา ณ ที่นี้นะคะ