ความสำเร็จที่ไม่มีใครกั้นได้

"ถ้าตระกูลหลู่ของพวกเราล้มละลาย หรืออับอายขายขี้หน้าชาวบ้านขึ้นมาจริงๆ คนแรกที่ฉันจะลากลงนรกไปด้วยก็คือแกนั่นแหละ อวี้ซิน!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับน้ำลายที่กระเด็นออกมาเป็นฝอยของแม่สามีจอมร้ายกาจ หญิงสูงวัยหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความริษยาจนเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาคู่เล็กหยีจ้องมองสะใภ้รองด้วยความเกลียดชังราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รอบข้างบริเวณลานบ้านเวลานี้เต็มไปด้วยชาวบ้านมุงที่ส่งเสียงซุบซิบนินทากันเซ็งแซ่ หลังจากมีข่าวลือแพร่สะพัดว่าผักออร์แกนิกและสมุนไพรบำรุงกำลังจากฟาร์มของอวี้ซินสามารถทำกำไรได้มหาศาลจนกลายเป็นสินค้าหายากระดับพรีเมียมในตัวเมือง ทว่าอวี้ซินกลับไม่แม้แต่จะชายตามองร่างที่กำลังดิ้นร่านั้น นางกำลังก้มหน้าก้มตาคัดแยกโสมตังกุยเกรดพรีเมียมที่เปล่งประกายแสงเรืองรองจางๆ จากมิติลับ ปลายนายเรียวสวยบรรจงเช็ดทำความสะอาดรากสมุนไพรแต่ละชิ้นด้วยความทะนุถนอม ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนไม่มีค่าพอกระทบโสตประสาทของนางแม้แต่น้อย "คุณแม่คะ..." อวี้ซินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังพอกที่จะทำให้รอบบริเวณเงียบกริบลงทันตา นางเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมดุจใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดเอาความเน่าเฟะออกมาประจานต่อหน้าธารกำนัล "คำก็ลากลงนรก สองคำก็ตระกูลอับอาย... ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลหลู่มา มีวันไหนบ้างที่ตระกูลนี้หาเงินได้ด้วยลำแข้งตัวเอง? หรือว่าเงินหยวนทุกใบที่พวกท่านใช้กินใช้อยู่ทุกวันนี้ มันงอกเงยมาจากความอิจฉาริษยาที่ท่านพ่นออกมากันแน่คะ?" "นัง... นังสะใภ้ไร้หัวนอนปลายเท้า!" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียด ปรี่เข้าไปหมายจะเงื้อมือตบสั่งสอน แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสอากาศเบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก หลู่จวินยืนตระหง่าน บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีความกดดันอันเย็นเยือกจนคนรอบข้างต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบกวาดมองมารดาด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทีละคำอย่างชัดเจน "ถ้ามือข้างนี้กล้าแตะต้องภรรยาผมแม้แต่ปลายนิ้วเดียว... เบี้ยเลี้ยงและโควตาเสบียงทั้งหมดที่ผมส่งให้บ้านหลักในแต่ละเดือน จะถูกตัดขาดตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" สิ้นคำพูดนั้น แม่สามีถึงกับหน้าถอดสี อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ นางรู้ดีว่าบุตรชายคนรองผู้นี้พูดจริงทำจริง และอำนาจหน้าที่ในกองทัพของหลู่จวินเวลานี้ไม่ใช่สิ่งที่คนแก่ไร้ประโยชน์อย่างนางจะต่อกรด้วยได้อีกต่อไป นางทำได้เพียงกัดฟันกรวดด้วยความแค้นเคือง ป้องปากด่าพึมพำก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีท่าเสียงฮือฮาของชาวบ้าน อวี้ซินถอนหายใจเบาๆ ปัดเศษฝุ่นบนเสื้อผ้า ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่ตอนนี้แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยในพริบตา หลู่จวินยื่นมือหนามาจับมือเรียวของภรรยาขึ้นมาสำรวจรอยขีดข่วนอย่างทะนุถนอม "เจ็บตรงไหนไหม? ทำไมไม่ปล่อยให้ผมจัดการตั้งแต่แรก" "ฉันไม่ใช่ดอกไม้ในเรือนกระจกนะคะ คุณก็รู้" อวี้ซินอมยิ้มน้อยๆ ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่สันจاوโด่งเป็นสันของสามีอย่างหยอกเย้า "อีกอย่าง การตบหน้าคนด้วยความสำเร็จทางธุรกิจ มันสะใจกว่าการใช้กำลังตั้งเยอะค่ะ" และนั่นคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้... ในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา กิจการฟาร์มและสมุนไพรของอวี้ซินไม่ได้แค่เติบโตธรรมดา แต่มันระเบิดความนิยมจนกลายเป็นปรากฏการณ์ใหม่ของมณฑล ผักกาดขาวมิติลับที่กรอบหวานฉ่ำและอุดมไปด้วยสารอาหารช่วยฟื้นฟูร่างกาย กลายเป็นสินค้าที่เหล่าข้าราชการระดับสูงและพ่อค้ากระเป๋าหนักแย่งกันประมูลซื้อ สมุนไพรบำรุงโลหิตและโสมป่าจำแลงที่นางเพาะปลูกในมิติลับถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงสต็อกในเวลาเพียงไม่กี่นาทีที่เปิดตลาดมืด รถบรรทุกสินค้าของสหกรณ์การเกษตรแวะเวียนมาหน้าบ้านตระกูลหลู่ไม่ขาดสาย เม็ดเงินหยวนจำนวนมหาศาลไหลเข้าบัญชีธนาคารและซ่อนอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยของมิติลับจนตัวเลขพุ่งทะยานอย่างหยุดไม่อยู่ ความร่ำรวยที่มาพร้อมกับคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ทำให้บ้านหลังเก่าถูกปรับปรุงจนกลายเป็นบ้านพักสุดหรูทันสมัยที่สุดในหมู่บ้าน กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารชั้นเลิศลอยอบอวลไปทั่วบริเวณทุกครั้งที่อวี้ซินเข้าครัวปรุงอาหารบำรุงกำลังให้สามี วันนี้เช่นกัน... กลิ่นหอมเย้ายวนของ 'ไก่ตุ๋นโสมยาจีนสูตรพิเศษ' และ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงรสละมุน' ลอยฟุ้งกระจายไปไกลจนทำให้บ้านข้างเคียงถึงกับกลืนน้ำลายด้วยความอิจฉา ทว่า ท่ามกลางความสำเร็จอันหอมหวานและอนาคตที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด ในยามวิกาลที่เงียบสงบ ขณะที่อวี้ซินกำลังตรวจสอบบัญชีรายรับล็อตสุดท้ายในห้องทำงานส่วนตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก หลู่จวินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเปิดประตูเข้ามา สีหน้าของเขาไม่ได้ผ่อนคลายเหมือนเช่นเคย แต่กลับเคร่งเครียดและมีแววตาระแวดระวังอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน "มีอะไรหรือคะ?" อวี้ซินเลิกคิ้วถาม วางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะ หลู่จวินเดินเข้ามาใกล้ ปิดล็อกประตูห้องอย่างแน่นหนา ก่อนจะยื่นกระดาษโทรเลขฉบับหนึ่งที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยมาตรงหน้าสะใภ้สาว "สายลับจากในเมืองส่งข่าวมาด่วน... สินค้าล็อตใหญ่ที่สุดของเราที่กำลังจะส่งมอบให้โรงพยาบาลกลาง ถูกสกัดกั้นโดยคนของตระกูลใหญ่จากเมืองหลวง และคนที่เซ็นคำสั่งอายัดสินค้าทั้งหมดในฐานะ 'สินค้าต้องสงสัยผิดกฎหมาย' ไม่ใช่ใครอื่น..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะ ดวงตาคมเข้มมองสบตาภรรยาด้วยความกังวลระคนโกรธเกรี้ยว "...แต่เป็นนายพลเฉิน อดีตกู่หมั้นเก่าที่คุณเคยปฏิเสธการคลุมถุงชนเมื่อหลายปีก่อน ที่เพิ่งย้ายมารับตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดในเขตมณฑลนี้เมื่อช่วงบ่ายวันนี้เอง!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มา ณ ที่นี้นะคะ