ข่าวร้ายจากแนวหน้า

“จดหมายด่วนจากหน่วยทหารแนวหน้าค่ะ! สหายอวี้ซิน... รีบออกมาดูเร็วเข้า!” เสียงตะโกนแหบแห้งของบุรุษไปรษณีย์ประจำคอมมูนดังลั่นมาแต่ไกล พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดอยู่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ของบ้านพักตระกูลหลู่ หัวใจของอวี้ซินที่กำลังงอกงามอยู่กับการคัดเลือกเมล็ดพันธุ์โสมในมิติลับพลันกระตุกวูบ สัญชาตญาณของศัลยแพทย์มือหนึ่งกรีดร้องเตือนภัยในเสี้ยววินาที เธอสะบัดมือเก็บขวดน้ำพุวิเศษกลับเข้าชั้นวาง แล้วพุ่งจิตออกจากมิติลับทันที ประตูรั้วเปิดออกพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามสะอาดตา อวี้ซินขมวดคิ้วมุ่นยามมองซองจดหมายสีขาวขุ่นที่สั่นเทาอยู่ในมือของบุรุษไปรษณีย์ สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดราวกับคนเพิ่งเห็นผี “เกิดอะไรขึ้นคะพี่จ้าว?” น้ำเสียงของอวี้ซินราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันอันทรงพลังจนบุรุษไปรษณีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “สะ... สหายหลู่จวิน สามีของคุณ... เขา... เขาถูกสะเก็ดระเบิดจากภารกิจกวาดล้างชายแดน อาการสาหัสถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉินของโรงพยาบาลทหารมณฑลแล้วครับ! นี่คือโทรเลขด่วนที่สุดที่ส่งตรงมาถึงที่ทำการคอมมูน ทางนั้นบอกว่า... ให้ญาติสายตรงรีบเดินทางไปด่วนที่สุดเพราะอาจจะ... อาจจะไม่ทันการ!” กระดาษแผ่นบางร่วงหล่นจากมือของบุรุษไปรษณีย์ แต่อวี้ซินยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกเพียงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้า ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีน้ำตาฟูมฟาย มีเพียงความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวจนน่ากลัว หลู่จวิน... ผู้ชายตัวโตที่ชอบแอบเอาตั๋วเนื้อและเงินเดือนทั้งหมดมาซุกไว้ใต้หมอน ผู้ชายที่คอยกางปีกปกป้องเธอจากสายตาริษยาของคนในหมู่บ้าน และคอยกระซิบคำว่า ‘ฉันอยู่ตรงนี้’ ในยามที่เธอต้องเผชิญหน้ากับแม่สามีจอมแสบ ผู้ชายคนนั้นกำลังนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดอย่างนั้นหรือ? “ฮ่าๆๆ! สมน้ำหน้า! กรรมตามสนองเร็วจริงๆ นังตัวซวย! แต่งเข้ามายังไม่ทันข้ามปีก็ผลาญดวงสามีจนต้องไปนอนรอความตายที่แนวหน้าแล้วหรือนี่!” เสียงหัวเราะแหลมสูงของแม่สามีจอมร้ายกาจดังแหวกลมหนาวมาแต่ไกล นางถือตะกร้าผักเดินเข้ามาด้วยสีหน้าสะใจริษยา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาและประกายความโลภ เพราะหากหลู่จวินตาย นางที่เป็นแม่ย่อมมีสิทธิ์ฮุบเงินบำเหน็จและบ้านพักหลังนี้ทั้งหมด! อวี้ซินหันขวับไปมอง หญิงสูงวัยที่กำลังยิ้มเยาะเย้ยถากถางอยู่หน้าประตู รัศมีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวของศัลยแพทย์สาวยุคปัจจุบันทำเอาแม่สามีถึงกับผะเผินถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “หุบปากเน่าๆ ของคุณซะ ถ้ายังไม่อยากให้ฉันทำให้คุณกลายเป็นใบ้ไปตลอดชีวิต” อวี้ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทรงพลังอำนาจจนแม่สามีอ้าปากค้าง กลืนคำพูดเยาะเย้ยที่เหลือลงคอแทบไม่ทัน เวลาในตอนนี้มีค่ามากกว่าทองคำ อวี้ซินไม่สนใจเสียงนินทาหรือท่าทีสมน้ำหน้าของใครหน้าไหนอีกต่อไป เธอหมุนตัวเดินเข้าบ้าน เก็บกระเป๋าเดินทางใบย่อม ยัดเงินสด ตั๋วอาหาร และที่สำคัญที่สุดคือ ‘ชุดเข็มฝังเข็มทองคำ’ และ ‘ขวดยาทิพย์จากมิติลับ’ ลงไปอย่างรวดเร็ว การเดินทางไปมณฑลทหารต้องใช้เวลา นั่งรถไฟไอน้ำข้ามผ่านภูเขาถึงสองวันสองคืน ถ้ามัวแต่รอรถโดยสารประจำทางของคอมมูน มีหวังเธอคงไปไม่ทันแม้แต่จะดูใจเขาเป็นครั้งสุดท้ายแน่! ร่างเพรียวบางก้าวฉับๆ ออกจากหมู่บ้าน มุ่งตรงไปยังสถานีรถบรรทุกสินค้าของสหกรณ์อำเภอ ที่นั่นมีรถบรรทุกขนส่งผักและผลไม้ที่จะเดินทางเข้าเมืองหลวงมณฑลในช่วงบ่ายพอดี ด้วยทักษะการเจรจาที่เฉียบขาดและเงินสินน้ำใจเล็กน้อย อวี้ซินก็สามารถขึ้นไปนั่งเบาะหน้าข้างคนขับได้อย่างรวดเร็ว ตลอดการเดินทางสองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาสีทองอร่ามและลมหนาวที่พัดโชยเข้ามาตามรอยแตกของกระจกรถ ทว่าในอกของอวี้ซินกลับร้อนรุ่มราวกับมีกองเพลิงสุม เธอหลับตาลง ทบทวนแผนการรักษาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า สะเก็ดระเบิดฝังใกล้ขั้วหัวใจหรือ? ถ้าเป็นหมอยุค 70 อาจจะจนปัญญาและถือว่าหมดหวัง แต่สำหรับ ‘อวี้ซิน’ ผู้มีมิติลับและทักษะศัลยแพทย์มือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ต่อให้ยมบาลมาหน้าประตู เธอก็จะกระชากคอเสื้อเขากลับมา! รถบรรทุกจอดเทียบท่าหน้าโรงพยาบาลทหารมณฑลในยามวิกาล แสงไฟสีส้มสลัวจากตัวอาคารสาดส่องกระทบกับละอองหมอกยามค่ำคืน อวี้ซินก้าวลงจากรถด้วยฝีเท้ามั่นคง แม้ใบหน้าจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามวันข้ามคืน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสุกใสและเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์พยาบาลทันที “ฉันมาตามหาผู้กองหลู่จวินค่ะ เขาผ่าตัดเสร็จหรือยังคะ? ฉันเป็นภรรยาของเขา!” พยาบาลเวรเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวท่าทางสะสุและแววตาดุดันตรงหน้า ก่อนจะกลืนน้ำลายแล้วส่ายหน้าช้าๆ ด้วยสีหน้าหนักใจ “สหาย... คุณมาสายไปนิดเดียว ตอนนี้ศาสตราจารย์เฉินจากปักกิ่งกำลังพยายามยื้อชีวิตเขาในห้องไอซียู แต่... ชีพจรของเขากำลังจะหยุดเต้นแล้วค่ะ หมอเวรบอกว่า... เตรียมใจไว้ได้เลย...” สิ้นคำพูดนั้น อวี้ซินไม่รอให้พยาบาลพูดจบ เธอพุ่งตัวผ่านประตูห้องไอซียูสีขาวสะอาดเข้าไปทันที ท่ามกลางเสียงร้องห้ามลั่นของบุคลากรทางการแพทย์ ผลั้วะ! ประตูห้องไอซียูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างของนายทหารหนุ่มผู้เคยแข็งแกร่ง บัดนี้กำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงสีขาว ระยางค์ระយายเต็มตัว หน้าอกแทบไม่ขยับขึ้นลง และบนจอมอนิเตอร์... เส้นกราฟหัวใจกำลังเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเส้นตรง! “หยุดนะ! คุณเข้ามาไม่ได้!” ศัลยแพทย์อาวุโสส่งเสียงตวาดลั่นด้วยความโกรธ อวี้ซินดึงหน้ากากอนามัยขึ้นสวม พร้อมกับดึงป้ายแสดงตัวตนแพทย์ออกมากระแทกวางบนโต๊ะเครื่องมือแพทย์ด้วยมือเดียว แววตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดกวาดมองทีมแพทย์ทุกคนในห้องด้วยความเฉียบขาด “ฉันคือภรรยาของเขา... และในฐานะศัลยแพทย์ หากพวกคุณไม่อยากให้เขาตายคามือ... ถอยไปค่ะ!” ปัง! เสียงปิดประตูห้องไอซียูดังสนั่น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนในห้อง ด้วยรักและกลิ่นอายฟาร์มยุค 70 จากใจ... อวี้ซินหมอยายุค 70 ค่ะ