อิสระภายใต้กระท่อมเก่า

เสียงไม้กระดานผุพังลั่นเอี๊ยดอาดใต้ฝ่าเท้า เป็นดนตรีแห่งอิสรภาพที่ไพเราะที่สุดเท่าที่อวี้ซินเคยได้ยินมาในชีวิตนี้ค่ะ กระท่อมดินผสมฟางหลังเก่าคร่ำครึที่ตั้งอยู่ปลายหมู่บ้าน สภาพของมันดูราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อหากมีลมพัดแรงผ่านสักครั้ง แต่สำหรับอวี้ซินและหลู่จวินแล้ว ที่นี่ไม่ใช่ซากปรักหักพัง หากแต่เป็น "วิหารแห่งการเริ่มต้นใหม่" ที่ไร้ซึ่งเงาอันน่าสะอิดสะเอียนของแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์และบรรดาญาติสามีผู้เห็นแก่ตัวที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อ "ระวังหน่อยค่ะ พื้นตรงมุมนั้นมันปลวกกินเกือบหมดแล้ว เดี๋ยวคุณจะเหยียบทะลุลงไป" อวี้ซินเอ่ยเตือน พร้อมกับยื่นมือเรียวที่สะอาดสะอ้านไปคว้าชายเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวทหารของหลู่จวินไว้เบาๆ ชายหนุ่มหยุดชะงักฝีเท้า ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยร่องรอยความเคร่งเครียด ดวงตาสีเข้มทอดมองภรรยาด้วยความรู้สึกผิดระคนห่วงใย "ผมควรหาบ้านที่ดีกว่านี้ให้คุณอยู่ การให้คุณต้องมาลำบากอยู่ในกระท่อมผุๆ แบบนี้ มัน..." "มันดีกว่าอยู่ร่วมชายคาเดียวกับพวกเปรตไร้ศีลธรรมพพวกนั้นตั้งร้อยเท่าค่ะ" อวี้ซินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่มั่นคง ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างชัดเจน "เราย้ายออกมาแล้ว ทรัพย์สินทุกชิ้นที่เราหามาได้ ต่อไปนี้จะเป็นของเรา สิทธิ์ในการกำหนดชีวิตตัวเอง อยู่ในกำมือของเราสองคนแล้วนะคะ หลู่จวิน คุณมองหน้าฉันสิ... นี่คือสิ่งที่เราต้องการไม่ใช่หรือคะ" หลู่จวินมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ความกังวลใจในอกค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นล้ำลึก เขาเอื้อมมือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและแบกหามมาสัมผัสแก้มเนียนของภรรยาเบาๆ ราวกับเผลอเรอเกรงว่าเธอจะเป็นเพียงภาพลวงตา "ครับ... เอ่อ ฉันหมายถึง... ค่ะ" หลู่จวินรีบเปลี่ยนสรรพนามตามที่ภรรยาเคยอบรมไว้ด้วยความเก้ๆ กังๆ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากอวี้ซินได้ทันที "ดีมากค่ะสามี ได้เวลาที่เราจะมาสำรวจอาณาจักรของเรากันแล้ว" อวี้ซินสะบัดมือเบาๆ มิติลับในห้วงสำนึกถูกเชื่อมโยงเข้ามาในทันที แม้ภายนอกกระท่อมจะดูทรุดโทรม แต่ด้วยความช่วยเหลือจากระบบซุปตาร์ฟาร์มเมอร์และทักษะแพทย์แผนปัจจุบันที่เธอนำมาประยุกต์ใช้ อวี้ซินจัดการเนรมิตพื้นที่หลังกระท่อมให้กลายเป็นแปลงเกษตรย่อมๆ ได้อย่างแนบเนียน เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและสมุนไพรหายากจากมิติลับถูกนำมาหว่านลงดินชุ่มฉ่ำ กลิ่นหอมจางๆ ของดินอุดมสมบูรณ์ลอยละล่องผสมผสานกับกลิ่นไอร้อนของฤดูร้อนในยุค 70 ในขณะที่หลู่จวินรับหน้าที่ซ่อมแซมประตูและหน้าต่าง อวี้ซินก็งอกงามฝีมือการทำอาหารในเตาถ่านขนาดเล็ก เมนูกลางวันที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยคุณภาพชีวิตระดับไฮ엔ด์กำลังถูกรังสรรค์ขึ้น กลิ่นหอมกรุ่นของ "เนื้อหมูตุ๋นน้ำแดงสูตรลับ" ลอยฟุ้งกระจายออกจากหน้าต่างกระท่อมปลายนา เนื้อหมูสามชั้นติดมันที่อวี้ซินแอบหยิบออกมาจากช่องเก็บของในมิติลับ ถูกเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก สีสันน้ำตาลเข้มข้นเคลือบเงาชวนน้ำลายสอ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของขิงและเครื่องเทศที่โชยไปตามสายลม พัดพาความหอมหวานเย้ายวนใจนี้ตรงไปยังบ้านใหญ่ของตระกูลหลู่ที่ตั้งอยู่กลางหมู่บ้านอย่างจัง! ในยามบ่ายที่อากาศอบอ้าว แม่สามีผู้กำลังนั่งบ่นกระปอดกระแปดเรื่องงานบ้านพลันสูดจมูกฟุดฟิด ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างเมื่อกลิ่นเนื้อตุ๋นอันแสนฟุ่มเฟือยลอยเข้าจมูก นางสะดุ้งโหยง ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปมองยังทิศทางของกระท่อมปลายนาทันทีด้วยความริษยาและโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน "นังสะดุ้งตัวดี! มันเอาเงินที่ไหนมาซื้อเนื้อกิน! กล้าดีอย่างไรถึงแอบกินของดีลับหลังฉัน!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีตะโกนก้องหวังประจานให้ชาวบ้านได้ยิน แต่สำหรับอวี้ซินแล้ว เสียงนั้นกลับเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันไร้ค่า อวี้ซินตักเนื้อหมูตุ๋นร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อมองเห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนกำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาใกล้รั้วบ้านด้วยท่าทางคุกคาม ทว่า ก่อนที่แม่สามีจะทันได้ก้าวเท้าเข้ามาพังประตูบ้าน ประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมืออันทรงพลังของหลู่จวินผู้ยืนขวางทางอยู่ ราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันทะลุผ่านได้ "แม่มาทำอะไรที่นี่ครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงเช่นในอดีต แม่สามีอ้าปากค้าง เตรียมจะแผดเสียงด่าทอชุดใหญ่ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงสักคำ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูรั้วด้านนอกดังขึ้นเสียก่อน พร้อมกับเงาร่างของบุคคลในเครื่องแบบระดับสูงของอำเภอที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ใครคือเจ้าของกระท่อมหลังนี้? ทางการได้รับรายงานว่ามีการลักลอบค้าขายสินค้าผิดกฎหมายในเขตนี้!" อวี้ซินวางตะเกียบในมือลงช้าๆ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนเรียวปาก ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น อวี้ซินหมอยายุค 70 ค่ะ