ฟาร์มในมิติเริ่มผลิตผล

"ถ้าสะใภ้รองอย่างเธอมีความสามารถหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำอย่างที่ปากว่าจริง ทำไมข้าวสารในถังบ้านเราถึงยังพร่องลงทุกวันล่ะ หือ?" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังแผดขึ้นแทรกเข้ามาในห้องครัวทันทีที่อวี้ซินก้าวเท้าพ้นประตูมิติออกมา ร่างท้วมของนางจ้าวในชุดเสื้อผ้าเก่าๆ ยืนกอดอกทำหน้าถมึงทึงขวางทางอยู่ตรงธรณีประตู สายตาดุดลวดลายความโลภจับจ้องมาที่ตะกร้าไม้ไผ่ในมือของอวี้ซินราวกับแม่นกแร้งรอทึ้งเหยื่อ อวี้ซินปรายตามองผู้เป็นแม่สามีด้วยความรู้สึกระอาใจ ปลายนิ้วเรียวสวยปัดเศษใบไม้แห้งที่ติดอยู่บนเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวขี้ม้าออกอย่างไม่รีบร้อน ตั้งแต่ที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลหลู่แห่งนี้ มีวันไหนบ้างที่หญิงแก่คนนี้จะไม่หาเรื่องมาคอยขัดขา? ทว่าในวันนี้... สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว "ข้าวสารในถังจะพร่องหรือจะเต็ม มันก็เป็นเรื่องของคนในบ้านที่กินกันเข้าไปทุกวันนะคะคุณแม่... หรือว่าช่วงนี้พี่ใหญ่กับน้องสามแอบมาขโมยเสบียงลับหลังท่านไปอีกแล้วล่ะคะ?" อวี้ซินสวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนริมฝีปากยิ่งทำให้แม่สามีหน้าชาดลความโกรธ "นังตัวดี! ปากเก่งนักนะแก! เอาอะไรซ่อนไว้ในตะกร้านั่น เอาออกมาเดี๋ยวนี้! ของในบ้านหลังนี้ ทุกอย่างเป็นของตระกูลหลู่ แกไม่มีสิทธิ์เอาไปซ่อนไว้กินคนเดียว!" นางจ้าวพุ่งมือเข้ามาหมายจะแย่งตะกร้าในมือสะใภ้รอง ทว่าอวี้ซินกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างคล่องแคล่วราวกับปลาไหล ทักษะการเคลื่อนไหวของศัลยแพทย์มือหนึ่งที่เคยผ่านห้องผ่าตัดฉุกเฉินมาอย่างโชกโชน ย่อมว่องไวกว่าคนแก่ที่วันๆ เอาแต่คิดเรื่องเอาเปรียบชาวบ้านหลายเท่าตัว "ระวังมือด้วยนะคะคุณแม่ ของในนี้ไม่ใช่ของตระกูลหลู่ค่ะ... แต่มันคืออนาคตของฉันกับพี่จวินต่างหาก" อวี้ซินเปิดผ้าคลุมกระสอบป่านออก เผยให้เห็นพืชผักสีเขียวสดใสที่อวบอิ่มจนน่าตกใจ ผักกาดขาวหัวใหญ่ที่ห่อแน่นเนื้อแน่น ผักโขมเมืองหนาวใบเขียวเข้มเป็นมันเงา และที่เด่นที่สุดคือสตรอว์เบอร์รี่ลูกโตสีแดงก่ำที่ส่งกลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวแคบๆ ดวงตาของนางจ้าวเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา ความโลภเข้าครอบงำจิตใจทันที "นะ... นั่นมันผักอะไร ทำไมมันถึงสวยขนาดนั้น! แล้วผลไม้สีแดงๆ นั่น... หน้าหนาวแบบนี้แกเอาของพวกนี้มาจากไหน! นังสะใภ้ชั่ว แกแอบไปขโมยของจากกองผลิตมาขายใช่ไหม!" "ของในกองผลิตมีแต่กะหล่ำปลีเหี่ยวๆ กับมันฝรั่งขึ้นรา คุณแม่ก็ตาบอดหรือแกล้งมองไม่เห็นคะว่าผักพวกนี้คุณภาพต่างกันลิบลับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นจากหน้าประตูบ้าน หลู่จวินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ไหล่กว้างในชุดเครื่องแบบทหารบดบังแสงแดดด้านนอกจนเงาทอดทับร่างของแม่สามี ดวงตาคมกริบกวาดมองมารดาด้วยแววตาตำหนิที่ชัดเจน "จวินะ... ลูกเข้าข้างมันเหรอ! นังนี่มันแอบซ่อนของดีไว้กินคนเดียว แกไม่เห็นรึไง!" นางจ้าวรีบฟ้องลูกชายคนโปรดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือหวังจะเรียกความเห็นใจ "ภรรยาผม ผมเป็นคนอนุญาตให้เธอปลูกเองทั้งหมดครับ" หลู่จวินเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างอวี้ซิน มือหนายื่นออกไปโอบไหล่บางของภรรยาไว้หลวมๆ เป็นการประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนว่าเขาอยู่ข้างเธอ "และถ้าเธอจะเอาไปขาย มันก็เป็นสิทธิของเธอ เพราะเมล็ดพันธุ์พวกนี้ผมเป็นคนหามาให้เธอทดลองปลูกเองกับมือ" อวี้ซินแอบอมยิ้มที่มุมปากเมื่อได้ยินคำแก้ตัวที่หนักแน่นของสามี แม้ความจริงแล้วเมล็ดพันธุ์เหล่านี้จะมาจาก 'ระบบฟาร์มอัจฉริยะ' ในมิติของเธอก็ตาม แต่การที่หลู่จวินยอมออกหน้าปกป้องเธอเช่นนี้ ทำให้หัวใจที่เคยชาชินกับการต่อสู้ดิ้นรนคนเดียวเกิดความอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ตลาดมืดท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศยามเย็นใกล้พลบค่ำ เงาสลัวของผู้คนเริ่มทยอยกันออกมาซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าใต้ดิน อวี้ซินในผ้าคลุมศีรษะสีเข้มอำพรางใบหน้า ยืนอยู่หลังแผงลอยไม้ไผ่ชั่วคราว ข้างกายมีหลู่จวินยืนกอดอกรักษาความปลอดภัยให้อย่างใกล้ชิด รัศมีความน่าเกรงขามของนายทหารหนุ่มทำให้ไม่มีพ่อค้าคนกลางหน้าไหนกล้าเข้ามาหาเรื่องหรือกดราคา "นี่... แม่หนู ผักกาดขาวนี่ขายยังไง หัวใหญ่เนื้อแน่นดีแท้ หน้าหนาวแบบนี้หาผักสดๆ แบบนี้ยากยิ่งกว่าทองคำเสียอีก" ชายวัยกลางคนแต่งกายภูมิฐานแต่สวมเสื้อโค้ดเก่าๆ เพื่อตบตาคน สวมวิญญาณผู้ซื้อรายแรกเดินเข้ามาหยิบหัวผักกาดขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ด้วยความทึ่ง "หัวละสองเหมาค่ะคุณลุง รับรองว่ากรอบหวาน ไร้สารเคมี น้ำในผักเยอะ เอาไปทำซุปหรือผัดก็อร่อยเหาะค่ะ" อวี้ซินยิ้มหวานเอ่ยเสนอราคาอย่างเป็นกันเอง "สองเหมา? แพงไปหน่อยไหมแม่หนู..." ชายวัยกลางคนทำท่าจะต่อรอง "ลุงลองดมกลิ่นดูก่อนสคะ ว่ามันต่างจากผักทั่วไปไหม" อวี้ซินส่งซีกผักที่หั่นเตรียมไว้ให้ชิม ชายวัยกลางคนหยิบเข้าปากเคี้ยวเพียงคำเดียว ดวงตาก็เป็นประกายวาววับทันที "โอ! หวานกรอบ! รสชาตินี้... ไม่ใช่ผักธรรมดาแน่ๆ เอามาเลยสหัว! เอาผักโขมนี้อีกสองมัดด้วย!" เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ข่าวลือเรื่องผักเมืองหนาวคุณภาพพรีเมียมที่แผงลอยลึกลับท้ายตลาดก็แพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ฝูงชนเริ่มกรูเข้ามามุงล้อมแผงของอวี้ซินจนแทบไม่มีทางเดิน เสียงแย่งกันซื้อดังเซ็งแซ่ ธนบัตรยับยี่ยับเยินถูกยื่นเข้ามาแลกกับผักสดและสตรอว์เบอร์รี่จนมือของอวี้ซินแทบรับไม่ไหว "ระวังหน่อยครับ อย่าเบียดภรรยาผม" หลู่จวินเอ่ยเสียงเข้มกวาดสายตาคมปลาบใส่ฝูงชนที่พยายามดันเข้ามาใกล้ ทำให้ผู้คนต้องถอยร่นด้วยความเกรงกลัว แต่กระนั้นความต้องการสินค้าก็ยังไม่ลดลง ผักล็อตแรกที่เตรียมมาหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง! อวี้ซินนั่งนับธนบัตรในกระเป๋าผ้าใบเก่าด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับสะท้อนแสงไฟตะเกียง ยอดเงินรวมทั้งหมดในวันนี้พุ่งสูงจนทะลุเพดานรายได้ของคนงานในโรงงานถึงสิบเท่า! นี่เป็นเพียงแค่ผลผลิตล็อตแรกจากแปลงเกษตรในมิติเท่านั้น หากเธอขยายพื้นที่ปลูกและเพิ่มความหลากหลายของสินค้า ความร่ำรวยระดับเศรษฐีินียุค 70 ก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป "ยิ้มจนแก้มจะปริอยู่แล้วนะคุณ" หลู่จวินโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเอ็นดู มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยของเธอทัดหูให้อย่างเบามือ "ใครจะไม่ดีใจล่ะคะพี่จวิน เงินพวกนี้คืออิสรภาพของเราเลยนะ..." อวี้ซินเงยหน้าขึ้นสบตาคมของสามี รอยยิ้มหวานหยดย้อยทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรัก ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จก้อนแรก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากความมืด พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องตรงมายังแผงลอยของพวกเขา "หยุดตรงนั้น! ห้ามขยับ! พวกแกกำลังลักลอบค้าขายผิดกฎหมาย!" เสียงตะโกนก้องด้วยความดุดันของเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารและหน่วยตรวจสอบตลาดมืด ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี้ซินแข็งค้างในทันที ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นและการสร้างเนื้อสร้างตัวของอวี้ซินนะคะ!