กลิ่นหมูผัดน้ำแดง

"ถอยไป! หลีกทางให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบ!" เสียงทุบประตูไม้สนเก่าๆ ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก พร้อมกับการพังผืดของกลอนไม้ที่ถูกแรงกระแทกจากด้านนอก อวี้ซินสูดหายใจเข้าลึก3 วินาที กลิ่นอายความตื่นตระหนกที่ลอยอบอวลในอากาศไม่ได้ทำให้เรียวคิ้วของศัลยแพทย์สาวขมวดเข้าหากันด้วยความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นัยน์ตาสีรัตติกาลของเธอกลับฉายแววเยือกเย็นคมกริบดั่งปลายเข็มเงินที่พร้อมจะฝังลงบนจุดชีพจรเพื่อสกัดกั้นพิษร้ายได้ทุกเมื่อ ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของหลู่จวินก้าวเข้ามาบังหน้าภรรยาตัวน้อยไว้โดยสัญชาตญาณ สันจมูกโด่งเป็นสันและกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนบ่งบอกถึงความคุกกรุ่น เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะยอมให้ใครหน้าไหนมาพังประตูบ้านและคุกคามภรรยาของตนในยามวิกาลเช่นนี้ "พวกคุณเป็นใคร มีหมายค้นถูกต้องตามกฎหมายของคอมมูนหรือไม่" เสียงทุบโต๊ะของหลู่จวินทรงพลังและก้องกังวานจนเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารนายหนึ่งถึงกับชะงัก ชายหนุ่มผู้สวมปลอกแขนสีแดงสดก้าวออกมาจากแถว เผยให้เห็นรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "หมายค้นหรือ? ทางเราได้รับรายงานจากสายลับในหมู่บ้านว่าบ้านหลังนี้กักตุนเสบียง ผิดกฎระเบียบการค้าเสรีของรัฐ และลักลอบค้าขายของเถื่อนจากตลาดมืด! คุณหลู่จวิน แม้คุณจะเป็นนายทหารผู้มีเกียรติ แต่กฎก็คือกฎ!" เจ้าหน้าที่คนดังกล่าวสะบัดกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาอวดอ้างอำนาจ อวี้ซินแอบแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ตลาดมืดเหรอ? ของเถื่อนเหรอ? ช่างน่าขันสิ้นดี ในมิติลับของเธอนั้นเต็มไปด้วยสินค้าเกษตรอินทรีย์ชั้นยอดและผลผลิตจากซุปตาร์ฟาร์มเมอร์ที่สะอาดบริสุทธิ์ ไร้ร่องรอยการปลอมปน และที่สำคัญ... เธอยังไม่ได้เอาออกมาขายเป็นล่ำเป็นสันเสียหน่อย วันนี้พวกเธอกำลังจะทำอาหารเลี้ยงคนในหมู่บ้านเพื่อสร้างพันธมิตรต่างหากเล่า! หญิงสาวแตะแขนสามีเบาๆ ส่งสัญญาณเตือนให้เขารับรู้ว่าเธอยังควบคุมสถานการณ์ได้ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์เป็นประกาย ก่อนที่เธอจะก้าวออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้างของสามี รอยยิ้มหวานหยดที่มักจะทำให้คนใจสั่นถูกระบายลงบนใบหน้าเรียวสวย "เจ้าหน้าที่ท่านนี้พูดจามีเหตุผลยิ่งนักค่ะ... แต่ว่า การกล่าวหาว่าบ้านของเรากักตุนเสบียงและค้าของเถื่อน มีหลักฐานประจักษ์ชัดเจนแล้วหรือยังคะ หรือว่าใช้เพียงแค่ 'คำบอกเล่า' ของเพื่อนบ้านใจแคบคนหนึ่งที่อิจฉาริษยาเห็นคนอื่นได้ดิบได้ดี?" อวี้ซินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแต่ละคำกลับเชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ เจ้าหน้าที่นายนั้นหน้าเสียไปวูบหนึ่งเมื่อเจอคำถามย้อนศร "จะ... จะมีหลักฐานหรือไม่อยู่ที่การตรวจค้น! ค้นให้ทั่ว!" ทว่า ก่อนที่กลุ่มเจ้าหน้าที่สารวัตรจะทันได้ก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาถึงห้องครัว กลิ่นหอมกรุ่นอันทรงพลังที่เคี่ยวเคี้ยวมานานนับชั่วโมงก็ลอยอบอวลตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้านจนถึงลานหน้าบ้าน กลิ่นหอมของน้ำตาลเคี่ยวกับซีอิ๊วชั้นดี ผสมผสานกับความมันเยิ้มของหมูสามชั้นคัดพิเศษที่ผ่านการตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก และกลิ่นสมุนไพรจีนจางๆ ที่ช่วยชูรสชาติให้โดดเด่น มันคือกลิ่นของ 'หมูผัดน้ำแดง' หรือหมูตุ๋นน้ำแดงสูตรโบราณที่ต่อให้เป็นขุนนางในเมืองหลวงก็ยังต้องน้ำลายสอ เสียงกลืนน้ำลายดังเอื๊อกติดต่อกันหลายครั้งจากกลุ่มเจ้าหน้าที่ที่บุกเข้ามาด้วยท่าทางขдиขู่ เมื่อครู่ยังทำท่าทางขึงขังราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ตอนนี้สายตากลับเริ่มเหลือบมองไปยังหม้อดินเผาใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านอย่างลืมตัว อวี้ซินกวาดยิ้มกว้าง เธอไม่รอช้าที่จะใช้กลยุทธ์ 'ผูกมิตรด้วยกระเพาะอาหาร' ซึ่งเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดในยุคสมัยที่ความอดอยากยังเป็นเงาตามตัวเช่นนี้ "อ๋อ ที่แท้ก็มาเพราะได้กลิ่นอาหารนี่เองสินะคะ เจ้าหน้าที่ทุกท่านเดินทางมาปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเหน็ดเหนื่อย ท่ามกลางลมหนาวเหน็บยามค่ำคืน ช่างน่าเห็นใจยิ่งนัก พอดีเลยค่ะ วันนี้ฉันตั้งใจจะทำอาหารหม้อใหญ่ไว้แบ่งปันเพื่อนบ้านและพี่น้องในหมู่บ้านเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์อันดี หากพวกท่านไม่รังเกียจอาหารบ้านๆ ไร้ราคา..." อวี้ซินจงใจลากเสียงยาว พร้อมกับเปิดฝาหม้อดินออก ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลที่รุนแรงเสียจนทำให้สติสัมปชัญญะของทุกคนแทบจะหลุดลอย หลู่จวินมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งแกแกมเอ็นดู เขาไม่เคยรู้เลยว่าภรรยาตัวน้อยของเขาจะมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวถึงเพียงนี้ จากการตรวจค้นที่ควรจะเป็นวิกฤต กลับกลายเป็นเวทีเลี้ยงรับรองไปเสียได้ "กลิ่น... กลิ่นนี่มัน..." เจ้าหน้าที่หัวหน้าชุดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอยากอาหารที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขาหันไปมองลูกน้องที่ต่างก็พากันยืดคอยาวเหยียดจ้องมองหม้อหมูผัดน้ำแดงตาเป็นมัน "เชิญสิคะท่านเจ้าหน้าที่ ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว ลองชิมฝีมือฉันสักคำเถอะค่ะ จะได้รู้ว่าบ้านเรามี 'ของเถื่อน' ซ่อนอยู่จริง หรือมีเพียงแค่ความจริงใจที่จะแบ่งปันอาหารให้เพื่อนมนุษย์กันแน่" อวี้ซินผายมือเชิญด้วยรอยยิ้มพริ้มเพรา ทว่าในใจกลับนับถอยหลังรอเวลาให้คนกลุ่มนี้ตกหลุมพรางที่เธอขุดไว้ ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงและตะหลิวในมือของอวี้ซินกำลังจะตักหมูชิ้นโตส่งให้เจ้าหน้าที่ผู้หิวโหย ประตูรั้วไม้ไผ่ที่พังเสียหายไปครึ่งหนึ่งก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับเสียงกรีดแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนของ 'แม่สามีจอมร้ายกาจ' ที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับชาวบ้านกลุ่มใหญ่ "นังสะใภ้ตัวดี! แกแอบทำอะไรกินกันลับหลังฉัน! แถมยังพาคนนอกมากินของดีๆ แบบนี้ แกเอาเงินมาจากไหนฮะ! หรือว่าแกแอบขโมยเงินของตระกูลหลู่ไปซื้อหมูชั้นดีแบบนี้มาปรนเปรอพวกมัน!" สถานการณ์ที่กำลังจะสงบกลับพลิกคว่ำในพริบตา ความอลหม่านครั้งใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น และอวี้ซินก็เตรียมตัวที่จะตบหน้าแม่สามีตัวแสบให้หน้าชาไปถึงขั้วหัวใจแล้วค่ะ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในยุค 70 ไปกับอวี้ซินนะคะ!