จดหมายจากทหารหนุ่ม

"ถ้าสะใภ้รองตระกูลหลู่ยังกล้าเข้ามาเหยียบเรือนหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะเอาด้ามไม้กวาดฟาดหน้าผากนางให้เลือดกลบปากเสียให้เข็ด!" เสียงตบโต๊ะดัง *ปัง!* สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงคับแคบของบ้านพักหลังเก่า อวี้ซินไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางเพียงใช้ปลายนิ้วเรียวงามคีบเข็มเงินเล่มบางขึ้นมาพิจารณาแสงสะท้อนจากตะเกียงน้ำมัน กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรจีนที่กำลังเคี่ยวเดือดอยู่ในหม้อดินเผาช่วยขับไล่ไอความหนาวเย็นของค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงในมณฑลเฮยหลงเจียงให้เจือจางลง ตลอดสามวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่นางแสดงฝีมือรักษาอาการหอบหืดเรื้อรังให้กับหัวหน้าหมู่บ้านด้วยสมุนไพรวิเศษจากมิติลับ ชีวิตของนางก็สงบสุขขึ้นมาบ้าง แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ที่เคยยกโขยงมาหาเรื่องไถเงินค่าข้าวและเสื้อผ้าถึงหน้าประตูเรือน เริ่มไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้ามาอีก เนื่องจากชาวบ้านต่างพากันซุบซิบว่าอวี้ซินมีวิชาแพทย์เทวดาติดตัว หากใครไปลบหลู่อาจจะได้รับ 'เข็มพิษ' ฝังตามจุดชีพจรจนเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต แต่นั่นเป็นเพียงความสงบสุขผิวเผินค่ะ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่ดังขึ้นสามครั้งในยามวิกาล เป็นจังหวะที่แปลกประหลาดและไม่คุ้นเคย อวี้ซินขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย นางวางเข็มเงินลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวัง ในยุค 70 ที่การเมืองและการตรวจสอบยังคงเข้มข้น การมาเยือนยามวิกาลเช่นนี้มักไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป นางเดินย่างก้าวแผ่วเบาไปยังประตูก้านไม้ไผ่ มือเรียวเปิดแง้มออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้มองเห็นผู้มาเยือน ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่หญิงวัยกลางคนจอมวุ่นวายอย่างแม่สามี หรือพวกอันธพาลในคอมมูน แต่เป็นบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำค้างยามดึก ไหล่กว้างทั้งสองข้างแบกรับความหนาวเหน็บและกลิ่นอายของดินปืนผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้น แม้แสงไฟจากตะเกียงภายในบ้านจะสลัวเลือนราง แต่นางก็ยังมองเห็นใบหน้าคมคายสันกรามชัดเจน คิ้วหนาดกดำรับกับดวงตาคมปลาที่ทอดมองมาด้วยความลึกล้ำยากจะหยั่งถึง หลู่จวิน... สามีในนามผู้ไม่เคยพบหน้า และเป็นเจ้าของจดหมายฉบับสำคัญที่ถูกส่งมาล่วงหน้าก่อนตัวเขาจะมาถึงเสียอีก หัวใจของศัลยแพทย์สาวผู้ผ่านการผ่าตัดคนไข้มานับร้อยราย กลับเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ นางกระชับเสื้อคลุมไหมพรมในมือแน่นขึ้น พยายามรักษาความนิ่งสงบของน้ำเสียงเอาไว้ "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... ท่านคือนายทหารหลู่ผู้เลื่องชื่อคนนั้นสินะคะ?" หลู่จวินไม่ตอบในทันที ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจภรรยาแต่งตั้งที่มารดาของตนมักจะส่งจดหมายไปฟ้องร้องอยู่เสมอว่าทั้งเกียจคร้านและหัวสูง ทว่าสิ่งที่เขาเห็นในยามนี้กลับเป็นหญิงสาวผิวพรรณผุดผ่อง ดวงตากระจ่างใสฉลาดเฉลียว และไม่มีร่องรอยความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดใดๆ เลยแม้แต่น้อย มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลหนาทึบที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยเนื่องจากผ่านการเดินทางไกลนับพันลี้มาให้รอม่อ "จดหมายจากผม... และนี่คือสิ่งของที่ผมตั้งใจส่งมาให้คุณตั้งแต่เดือนก่อน แต่ติดภารกิจด่วนที่ชายแดนเสียก่อน" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้อนหินกระทบกันในลำธารลึกเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนอย่างประหลาด อวี้ซินรับซองจดหมายนั้นมาสัมผัส ปลายนิ้วเรียวสัมผัสโดนกระดาษหยาบที่ผ่านการเปิดอ่านและพับเก็บซ้ำๆ หลายครั้ง นางก้มลงมองกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่เขาวางไว้แทบเท้า ภายในนั้นมียาทาแก้หนาว สมุนไพรหายาก และตั๋วแลกอาหารจำนวนมากที่แม้แต่คนในเมืองใหญ่ยังต้องอิจฉา ผู้ชายคนนี้... ปากบอกว่าแต่งงานกันตามคำสั่งของผู้ใหญ่และไม่เคยใส่ใจ แต่วิธีการที่เขากลับมาพร้อมกับเสบียงกองโตและสายตาที่ห่วงหาอาทรอย่างเปิดเผย กลับทำให้เกราะป้องกันหัวใจของอวี้ซินสั่นคลอน "เข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะ ข้างนอกน้ำค้างลงจัด เดี๋ยวท่านจะล้มป่วยเอาเสียก่อน" อวี้ซินเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย นางเบี่ยงกายเปิดทางให้ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในเรือนหลังเล็ก หลู่จวินก้าวเข้ามา กลิ่นอายความอบอุ่นจากเตาไฟในห้องทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายลงเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ทว่าขณะที่เขากำลังจะก้าวไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ สายตาคมกลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของภรรยา มันคือจดหมายอีกฉบับหนึ่งที่มีตราประทับจากสำนักงานเขต และลายมือชื่อที่ไม่คุ้นเคย ดวงตาของนายทหารหนุ่มหรี่แคบลงทันที รังสีความหึงหวงและบรรยากาศอันกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาอย่างปิดไม่มิด "จดหมายนี่... ใครเป็นคนส่งมาให้คุณก่อนหน้าที่ผมจะมาถึง?" หลู่จวินเอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะราบเรียบแต่กลับเยียบเย็นจนน่ากลัว อวี้ซินชะงักมือที่กำลังจะรินน้ำร้อนใส่ถ้วย นางหันกลับมามองใบหน้าตึงเครียดของสามีป้ายแดง ก่อนจะมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความสนุกสนาน ท่าทีแบบนี้... ช่างน่าแกล้งเสียจริง "อ๋อ... จดหมายจากสหายเก่าในเมืองหลวงน่ะค่ะ เขาบอกว่า..." นางจงใจลากเสียงยาวเว้นจังหวะ เพื่อดูปฏิกิริยาของนายทหารผู้เกรียงไกรที่ตอนนี้กำลังกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่า ก่อนที่อวี้ซินจะได้เอ่ยประโยคถัดไปเพื่อหยอกล้อเขาให้มากกว่านี้ เสียงทุบประตูด้านนอกอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับเสียงกรีดแหลมสูงของแม่สามีก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะทันที! "อวี้ซินนังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงขังหมาของฉันไว้ข้างนอก! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" หลู่จวินขมวดคิ้วมุ่น รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากดวงตาคู่คมทันที เขาหันไปมองหน้าภรรหาสาวสวยที่ยืนนิ่งสงบราวกับคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุบโต๊ะเด็ดขาด "ดูเหมือนว่า... บ้านหลังนี้จะมีตัวน่ารำคาญมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของเราเสียแล้วสินะครับที่รัก เดี๋ยวก่อน... ให้ผมจัดการเอง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนอวี้ซินมาโดยตลอดนะคะ