ปมเก่าที่ตามมารังควาน

ร่างของหลู่จวินกระตุกเกร็งขึ้นทันทีที่ได้ยินประโยคนี้! ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของนายทหารหนุ่มหรี่แคบลง รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน แม้กระทั่งอวี้ซินที่ยืนอยู่ใกล้กันยังรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบจะคว้าจับต้องได้ มือใหญ่ของหลู่จวินกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ บนทางเดินดินลูกรังหน้าบ้านพักรับรองทหารหาญ ทำให้บรรยากาศยามเย็นที่ควรจะสงบสุขพลันเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อม "ไม่คิดเลยว่าเราจะพบกันเร็วกว่าที่คิดนะ... ผู้กองหลู่" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมกันหนาวเนื้อดี ใบหน้าคมคายแต่มีแผลเป็นเป็นทางยาวตั้งแต่หางตาขวาลงมาถึงมุมปาก ทำให้รอยยิ้มที่อีกฝ่ายจงใจปั้นแต่งขึ้นดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นไปอีก เขาคือ ‘สือเฉิง’ อดีตสหายร่วมรบที่เคยร่วมเป็นร่วมตาย แต่กลับกลายเป็นคนที่เหยียบย่ำความเชื่อใจเพื่อผลประโยชน์เมื่อสามปีก่อน อวี้ซินกวาดสายตาสำรวจผู้มาเยือนอย่างรวดเร็ว สมองอันฉับไวของศัลยแพทย์สาวประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที รังสีความเป็นปรปักษ์ที่แผ่ออกมาจากตัวสือเฉิงนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร ทว่าสิ่งที่ทำให้อวี้ซินแปลกใจยิ่งกว่าคือแววตาของหลู่จวินในยามนี้ มันไม่ใช่ความตกใจกลัว แต่เป็นความโกรธเกรี้ยวที่สะสมมานานและถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้งอย่างน่ากลัว "สือเฉิง... แกยังมีหน้ามาเหยียบที่นี่อีกหรือ" หลู่จวินเอ่ยเสียงต่ำ รอดไรฟัน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาทหารยามที่เดินตามหลังมาถึงกับตัวสั่นเทา "ทำไมฉันจะมาไม่ได้ล่ะ?" สือเฉิงหัวเราะในลำคอ สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองเลยผ่านไหล่กว้างของหลู่จวินไปหยุดอยู่ที่ร่างระหงของอวี้ซินที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มสมเพชเวทนาถูกระบายขึ้นบนใบหน้าที่มีแผลเป็น "โอ้... นี่น่ะหรือภรรยาคนใหม่ที่นายแต่งเข้าบ้าน ชาวบ้านเขาเล่าลือกันหนาหูว่าคุณแพทย์หญิงอวี้คนนี้ทั้งสวยทั้งเก่ง ซ้ำยังพลิกฟื้นผืนดินแห้งแล้งจนกลายเป็นฟาร์มตัวอย่าง... ไม่นึกเลยว่าคนอย่างหลู่จวิน จะลดตัวลงมาใช้ชีวิตแบบชาวบ้านร้านตลาด ปลูกผักเลี้ยงไก่ ทั้งที่เมื่อก่อนเคยเหยียบย่ำคนอื่นเสียสูงส่ง" คำพูดถากถางนั้นจงใจยั่วโมโหให้อีกฝ่ายตบะแตก แต่อวี้ซินกลับไม่แสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าออกมายืนเคียงข้างสามี มือเรียวบางเอื้อมไปสัมผัสท่อนแขนที่เกร็งตึงของหลู่จวินเบา ๆ เป็นการส่งสัญญาณเตือนสติ สัมผัสอุ่นซ่านจากภรรยาทำให้หลู่จวินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังเดือดดาล อวี้ซินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบประดับอยู่บนเรียวปากสวย "สามีของฉันจะใช้ชีวิตแบบไหน ย่อมมีวิจารณญาณและเกียรติยศของตนเอง ดีกว่าคนที่เที่ยวตามราวีรังควานชาวบ้านไปทั่วเพื่อกลบปมด้อยในจิตใจของตัวเองเสียอีกนะคะ" สือเฉิงหุบยิ้มทันที ดวงตาคมดุจงูพิษหันมาจ้องมองอวี้ซินด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจ "ปากคอเราะร้ายสมคำร่ำลือจริงๆ สมแล้วที่เป็นภรรยาของนายทหารผู้รักความถูกต้อง แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ... บางทีความ ‘ถูกต้อง’ ที่สามีเธอพยายามปกป้อง อาจจะพังทลายลงด้วยมือของฉันเองในไม่ช้า" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด หลู่จวินดึงภรรยาเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง ร่างสูงก้าวประชิดตัวสือเฉิงในระยะประชิดจนอีกฝ่ายต้องผถอนหายใจถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยแรงกดดันอันมหาศาล "ถ้าแกกล้าแตะต้องคนในครอบครัวฉันแม้แต่ปลายเล็บ สือเฉิง... แกก็รู้ดีว่าฉันจะทำอะไรกับแกบ้าง" เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของหลู่จวินดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังจนทำให้สือเฉิงถึงกับหน้าถอดสีไปชั่วขณะ ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะลุกลามบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าของนายทหารเวรยามอีกชุดก็ดังแทรกขึ้น พร้อมกับจดหมายราชการด่วนที่สุดที่ถูกยื่นส่งให้หลู่จวิน มือหนารับซองกระดาษสีน้ำตาลมาแกะดูอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาอ่านข้อความด้านในเพียงปราดเดียว สีหน้าของหลู่จวินก็เปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความเคร่งเครียดจริงจังทันที อวี้ซินเหลือบมองใบหน้าของสามีที่เริ่มซีดเผือดเล็กน้อย เธอรู้ทันทีว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว... เรื่องที่เชื่อมโยงกับอดีตที่หลู่จวินพยายามปกปิดมาตลอด สือเฉิงหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างผู้กำชัยชนะ "ดูท่าทางแล้ว... ข่าวกรองของฉันคงจะไม่ผิดเพี้ยนสินะ ผู้กองหลู่ คำสั่งย้ายด่วนกลับสู่ชายแดน พร้อมกับคดีเก่าที่ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่... นายคิดว่าตัวเองจะรอดพ้นไปได้สักกี่น้ำกัน?" หัวใจของอวี้ซินกระตุกวูบ ทว่าสายตาคู่สวยกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทันที ไม่มีทางที่เธอจะยอมปล่อยให้อดีตเวรกรรมบ้าๆ นี้มาทำลายชีวิตสงบสุขที่เธอกับสามีร่วมกันสร้างขึ้นมาหรอกนะคะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อวี้ซินและหลู่จวินมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ