ปกป้องเมียด้วยมือตัวเอง

"สะใภ้รองผู้นี้ช่างมือเติบนัก ซื้อทั้งแป้งขาวและเนื้อหมูชั้นดีเข้าบ้านทุกวัน ทำตัวราวกับบ้านตระกูลหลู่ของเรามีเงินทองล้นพ้นฟ้า ปล่อยไว้เช่นนี้ไม่นานคงได้พาครอบครัวจนตรอกจนต้องไปขอทานข้างถนนแน่!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังทะลุรั้วไม้ไผ่เก่าๆ ออกไปถึงลานดินหน้าบ้านในหมู่บ้านหงซิง บรรดาสมาชิกในหมู่บ้านที่กำลังเดินผ่านต่างหยุดฝีเท้า หันมามองต้นเสียงแล้วกระซิบกระซาบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น อวี้ซินที่กำลังยืนคัดแยกสมุนไพรในมิติลับชะงักมือเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเย็นชา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว สำหรับอวี้ซินแล้ว เงินทุกหยวนที่ใช้แลกซื้อแป้งขาวและเนื้อหมูล้วนมาจากหยาดเหงื่อแรงกายและความสามารถพิเศษในการค้าขายในตลาดมืด หาได้เบียดบังทรัพย์สินของตระกูลหลู่แม้แต่สตางค์แดงเดียว การที่หญิงแก่คนนี้พยายามป้ายสีและสร้างความอับอายให้เธอกลางหมู่บ้าน ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่มันเริ่มล้ำเส้นความอดทนของเธอไปไกลทุกทีแล้วค่ะ "แม่พูดเกินไปแล้วกระมังคะ เงินที่ฉันใช้ซื้อของ ล้วนเป็นเงินที่ฉันหามาได้ด้วยตัวเอง ไม่เคยรบกวนเงินในกระเป๋าของบ้านตระกูลหลู่สักแดงเดียว หรือว่าการที่ฉันทำให้ครอบครัวมีกินมีใช้จนอ้วนพีขึ้น เป็นความผิดมหันต์ในสายตาของแม่กันแน่คะ?" อวี้ซินก้าวเท้าเดินออกจากตัวบ้านด้วยท่าทีสงبนิ่ง ทว่าแววตากลับเฉียบคมราวกับคมเข็มผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดแทงทะลุความหน้าหนาของอีกฝ่าย แม่สามีสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นสะใภ้รองตอกกลับต่อหน้าชาวบ้านนับสิบชีวิต ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางถลึงตาใส่พร้อมกับพ่นคำพูดหยาบคายออกมาทันที "นังตัวดี! กล้าเถียงผู้ใหญ่หรือไง! แกมันเป็นสะใภ้ เข้ามาอยู่ในบ้านนี้ก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉัน สิ่งของในบ้านนี้เป็นของส่วนรวม แกไม่มีสิทธิ์เอาเงินไปผลาญเล่นตามใจชอบ!" เสียงซุบซิบของชาวบ้านดังเซ็งแซ่ หลายคนเริ่มมองอวี้ซินด้วยสายตาตำหนิ เพราะในสังคมยุคเจ็ดสิบนี้ การที่ลูกสะใภ้ต่อปากต่อคำกับแม่สามีถือเป็นเรื่องใหญ่ที่หย่อนยานทางคุณธรรม อวี้ซินสูดหายใจเข้าลึก1ครั้ง เตรียมตัวจะงัดหลักฐานบัญชีรายรับรายจ่ายที่เธอจดไว้อย่างละเอียดมาฟาดหน้าแม่สามีให้หงายเงิบ แต่ทว่า ยังไม่ทันที่ริมฝีปากอิ่มจะขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเธอเสียก่อน กลิ่นอายความกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากตัวของหลู่จวิน นายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและเย็นชาในกองทัพ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบวงล้อมของชาวบ้านด้วยแววตานิ่งเรียบทว่าน่าเกรงขาม จนทุกคนในรัศมีสามเมตรต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ภรรยาผมใช้เงินของผมครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาบรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงทันตาเห็น หลู่จวินก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างอวี้ซินอย่างปกป้อง สายตาคมกริบมองตรงไปยังมารดาบังเกิดเกล้าด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความลังเล "เงินเดือนทหารของผมทุกหยวน ทุกเหมา ผมส่งมอบให้อวี้ซินเป็นคนจัดการแต่เพียงผู้เดียวในฐานะภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย หากเธอจะซื้อเนื้อหมูหรือแป้งขาวให้สามีกินจนอิ่มท้อง นั่นคือสิทธิ์อันชอบธรรมของเธอ ไม่ทราบว่ามันไปหนักส่วนไหนของใคร ถึงต้องมาคอยตามราวีและนินทาให้ร้ายเธออยู่แบบนี้ครับแม่?" แม่สามีอ้าปากค้าง หน้าตาเผือดสีลงทันที นางไม่คาดคิดว่าบุตรชายคนรองที่มักจะเงียบขรึมและเชื่อฟังคำสั่งตนมาโดยตลอด จะกล้าออกมาปกป้องภรรยาต่อหน้าธารกำนัล และยังเป็นการหักหน้านางอย่างรุนแรงอีกด้วย "เจ้า... เจ้าลูกอกตัญญู! แกเห็นนังนี่ดีกว่าแม่ผู้ให้กำเนิดรึไง!" แม่สามีโวยวายเสียงหลง ยกมือขึ้นทุบอกตัวเองด้วยความคับแค้นใจ หลู่จวินไม่ได้สะเทือนใจกับคำตัดพ้อนั้นแม้แต่น้อย เขายังคงยืนหยัดด้วยท่าทีสง่างาม มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของอวี้ซินไว้แน่นเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและมั่น "ผมรักและให้เกียรติภรรยาของผมครับ ใครก็ตามที่คิดจะรังแกหรือสร้างความเสื่อมเสียให้เธอ... ผมในฐานะสามีและนายทหาร จะไม่มีวันยืนมองอยู่เฉยๆ เป็นอันขาด" คำพูดประกาศกร้าวของหลู่จวินทำให้อวี้ซินถึงกับหัวใจกระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นซ่านแล่นริ้วขึ้นมาจุกอกอย่างไม่ทันตั้งตัว ผู้ชายคนนี้นอกจากจะเปย์เก่งแล้ว ยังมีมุมที่พึ่งพาได้และปกป้องเธอได้อย่างสง่างามจนน่าหลงใหลเสียจริง ชาวบ้านที่มุงดูอยู่เริ่มเปลี่ยนท่าที เสียงซุบซิบเปลี่ยนทิศทางจากการตำหนิอวี้ซิน กลายเป็นการชื่นชมความรักความเอาใจใส่ของนายทหารหนุ่มที่มีต่อภรรยา แม่สามีเห็นท่าไม่ดีจึงได้แต่สะบัดหน้าหนีแล้วเดินฮึดฮัดหนีหายเข้าบ้านไปท่ามกลางสายตาขบขันของชาวบ้าน เมื่อเหตุการณ์สงบลง หลู่จวินจึงหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่อ่อนแสงลงทันที ความดุดันน่าเกรงขามเมื่อครู่วันนี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยระคนออดอ้อน "เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? ไม่ต้องไปสนใจคำพูดพวกนั้นหรอกนะ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ ผมหาเงินมาให้เธอใช้ ไม่ได้ให้มาเก็บไว้ดูเล่นเสียหน่อย" อวี้ซินอมยิ้มบางๆ ดวงตาคู่งามพราวระยับด้วยความขบขันและเอ็นดู เธอใช้มืออีกข้างหยิกเบาๆ ที่แขนแกร่งของสามี "คุณนี่นะ... ทำตัวเป็นเป้าล่อกระสุนแทนฉันเสียจริง แต่ก็... ขอบคุณนะคะที่ปกป้องฉัน" หลู่จวินยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เข้มงวดกับคนอื่นแต่ตามใจภรรยาคือคติประจำใจของเขา "เพื่อภรรยาคนสวยแล้ว เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ ว่าแต่วันนี้เธอทำอะไรกินล่ะ กลิ่นหอมๆ ลอยมาจากครัวตั้งแต่ผมเดินเข้าหมู่บ้านมาแล้วนะ" เมื่อถูกทักเรื่องอาหาร อวี้ซินก็ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เมนูเด็ดที่เธอซุ่มทำในมิติลับเพื่อรอต้อนรับสามีกลับบ้านวันนี้ คือ "ซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวและสมุนไพรจีน" ที่เคี่ยวจนน้ำซุปเข้มข้นกลมกล่อม หอมฟุ้งกรุ่นกลิ่นเครื่องเทศยาจีนอ่อนๆ ตัดเลี่ยนด้วยพริกไทยดำป่นชั้นดี และ "หมูสามชั้นผัดพริกหยวกซอสน้ำแดง" ที่เคลือบผิวเนื้อหมูฉ่ำวาว รสชาติเผ็ดร้อนกำลังดีทานคู่กับข้าวสวยร้อนๆ หุงจากข้าวใหม่อย่างดี กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารลอยฟุ้งกระจายขจรขจายไปทั่วบริเวณบ้าน จนเพื่อนบ้านแปลงข้างๆ ถึงกับต้องกลืนน้ำลายเอื้อมคอมามองด้วยความอิจฉา ทว่าในขณะที่อวี้ซินกำลังจะตักอาหารใส่จานเพื่อเตรียมตั้งโต๊ะอาหารมื้อเย็นอันแสนอบอุ่นนั้นเอง... จู่ๆ เสียงเคาะประตูดังปังๆ ที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างไร้มนุษยสัมพันธ์ ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวเวกโวยวายของเจ้าหน้าที่จากคอมมูนประจำหมู่บ้าน ที่มาพร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียดและท่าทีตื่นตระหนกจนผิดปกติ "ผู้กองหลู่! คุณอวี้ซิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ทางการส่งโทรเลขด่วนที่สุดมาจากเมืองหลวง แจ้งว่า... มีบุคคลระดับสูงคนหนึ่งอาการกำเริบสาหัสระหว่างเดินทางมาตรวจราชการที่เขตเรา และพวกเขากำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านของคุณตอนนี้!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนอวี้ซินมาโดยตลอดนะคะ