สามีสายเปย์เริ่มทำงาน

"ฉันบอกคุณแล้วนะคะว่าไม่ต้องซื้ออะไรมาเพิ่มบ้านเรายังพอมี—" น้ำเสียงของฉันขาดห้วงไปทันที เมื่อกวาดสายตาผ่านหีบห่อกระดาษสีน้ำตาลและลังไม้จำนวนมหาศาลที่กองพะเนินอยู่เต็มห้องรับแขก กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีชั้นดี น้ำมันหมูบริสุทธิ์ และใบชาหอมกรุ่นลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเดือนธันวาคมในมณฑลทางเหนือ นี่ไม่ใช่แค่การ "ซื้อของเข้าบ้าน" ตามประสาชายหนุ่มผู้เพิ่งได้รับเงินเดือน แต่มันคือการย้ายโกดังสินค้าขนาดย่อมมาไว้ในบ้านหลังน้อยของเราต่างหาก หลู่จวินปลดกระดุมเสื้อโค้ททหารสีเขียวเข้มออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอแกร่งและหยาดเหงื่อบางๆ ที่ผุดพรายไรผมจากความเหนื่อยล้าในการแบกหาม เขาใช้หลังมือปาดเหงื่อลวกๆ ก่อนจะหันมาสบตาฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและดื้อรั้นในแบบฉบับของนายทหารยศสูงผู้ไม่เคยฟังคำสั่งใครในเรื่องส่วนตัว "อากาศหนาวขึ้นทุกวัน คุณต้องต้มน้ำขิงดื่ม และแป้งพวกนั้น... ฉันเห็นคุณนวดแป้งทำหมั่นโถวให้พวกเด็กๆ จนปลายนิ้วแดงก่ำ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่หนักแน่นราวกับตอกหมุด "ฉันเป็นสามีคุณ หน้าที่หาเงินมาบำรุงครอบครัวคือสิ่งที่ฉันต้องทำ อย่าทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์นักเลยค่ะ, อวี้ซิน" ประโยคหลังเขาจงใจล้อเลียนน้ำเสียงดุๆ ของฉันเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำเอาฉันเถียงไม่ออก ได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองกองเสบียงตรงหน้า หากเป็นคนอื่นคงคิดว่านี่คือความสุขล้นปรี่ของภรรยาผู้มีสามีสายเปย์ แต่สำหรับฉัน... ศัลยแพทย์สาวผู้ผ่านการคำนวณความเสี่ยงมานับร้อยเคย์—นี่คือ "เป้าสายตา" ชั้นดี! บ้านตระกูลหลู่ไม่ได้มีแค่เราสองคน แม่สามีผู้จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อและบรรดาญาติห่างๆ ที่ทำตัวเหมือนปลิงดูดเลือดต่างหากคือปัญหาใหญ่ กลิ่นของน้ำมันหมูและแป้งขาวบริสุทธิ์ที่ฟุ้งกระจายออกไปนอกหน้าต่างไม้เก่าๆ ย่อมไม่ต่างอะไรกับการกวักมือเรียกฝูงหมาป่าหิวโซให้วิ่งเข้ามารุมทึ้ง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูรัวเร็วและไร้ความเกรงใจดังขึ้นแทบจะทันทีที่ความคิดนั้นแล่นผ่านสมอง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร "โอייה! กลิ่นอะไรหอมฟุ้งไปทั่วตรอกซอกซอยแบบนี้! บ้านนี้แอบซ่อนสมบัติอะไรไว้อีกแล้ว ถึงได้กลิ่นแป้งสาลีกับเนื้อหมูโชยออกมาขนาดนี้!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีแผดทะลุประตูไม้เข้ามา ก่อนที่ร่างท้วมใหญ่จะผลักประตูเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าบ้านอนุญาต ใบหน้ายับย่นตามวัยของนางกวาดตามองกองสินค้าตรงหน้าด้วยความโลภที่ฉายชัดจนน่าเกลียด ดวงตาหรี่เล็กเป็นประกายวาววับราวกับเจอขุมทองคำ นังแก่จอมเขี้ยวลากดินผู้นี้ไม่เคยทิ้งลายความหน้าหนาเลยจริงๆ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวแฝงความเย็นเฉียบของเข็มสเตนเลสในมิติลับขยับเล็กน้อยพร้อมใช้งาน หากยัยแก่คนนี้กล้าแตะต้องข้าวของที่สามีฉันขนมาด้วยน้ำพักน้ำแรงแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันจะฝังเข็มระงับประสาทให้แขนขาไร้แรงไปสามวันสามคืนเลยคอยดู! "คุณแม่มีธุระอะไรถึงมาแต่เช้าคะ?" ฉันเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาที่ประดับบนใบหน้าไม่ได้ไปถึงดวงตาแม้แต่น้อย แม่สามีทำเป็นมองไม่เห็นบรรยากาศตึงเครียด นางสาวเท้าเข้ามาใกล้กองสินค้าทันที มือหยาบกร้านเอื้อมไปคว้าห่อกระดาษบรรจุน้ำตาลทรายแดงราคาแพงมาถือไว้แนบอก ทำท่าทางตีอกชกหัวราวกับบ้านกำลังจะไฟไหม้ "ตายจริง! ลูกชายฉันหาเงินมาได้ด้วยความยากลำบาก แต่มึง! นังสะใภ้ผลาญสมบัติ กลับผลาญเงินทองซื้อของฟุ่มเฟือยพวกนี้มากินทิ้งกินขว้างรึ! น้ำตาลนี่มันของคนมีเงินในเมืองใช้กันนะ มึงเอาสิทธิ์อะไรมาผูกขาดกินคนเดียว? บ้านใหญ่เรายังไม่ได้กินน้ำตาลดีๆ แบบนี้มาครึ่งปีแล้ว!" น้ำเสียงแหลมแสบแก้วหูดังลั่นจนเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาเริ่มชะเง้อมองเข้ามาในรั้วบ้าน หลู่จวินขมวดคิ้วมุ่น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างหนาของนายทหารสนามรบจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "นี่คือเงินเดือนของผม ไม่ใช่เงินกองกลางของตระกูล" หลู่จวินเอ่ยเสียงเยียบเย็น ดวงตาสนิมเหล็กจ้องมองมารดาตนเองอย่างไร้ความอบอุ่น "และของพวกนี้ผมซื้อให้ภรรยาผมกิน แม่ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง" "ไอ้ลูกอกตัญญู! แกเห็นเมียดีกว่าแม่ผู้ให้กำเนิดรึไง!" แม่สามีแผดเสียงร้องโวยวายลงไปนอนดิ้นกับพื้นดินหน้าห้องตามนิสัยถนัด "เลี้ยงแกมาจนเติบใหญ่ พอได้ดิบได้ดีมีเมียเข้าหน่อยก็ลืมหัวอกคนแก่! ช่วยด้วย! ชาวบ้านมาดูเร็ว ลูกชายฉันมันเนรคุณ!" เสียงโวยวายเรียกแขกเริ่มดึงดูดผู้คนให้มามุงดูที่หน้าประตูบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงซุบซิบนินทาดังระงับ คนในยุค 70 ให้ความสำคัญกับความกตัญญูมากเป็นอันดับหนึ่ง การที่แม่สามีมานั่งร้องไห้โวยวายแบบนี้ย่อมสร้างมลทินให้ชื่อเสียงของทหารหนุ่มอนาคตไกลอย่างหลู่จวินได้ไม่ยาก ฉันมองภาพตรงนั้นด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มุมปากของฉันกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน คิดจะเล่นงานเราด้วยความกตัญญูจอมปลอมงั้นหรือ? น่าเสียดายที่มุกตื้นๆ แบบนี้ใช้กับหมอยุคใหม่อย่างฉันไม่ได้ผลหรอกค่ะ ฉันก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างอ้วนท้วมที่กำลังนอนดิ้นพล่านอยู่บนพื้น ช้าๆ นิ่มนวล แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายชะงักเสียงโวยวายไปชั่วขณะ "คุณแม่คะ..." ฉันเอ่ยเสียงหวานหยด แต่แฝงความเฉียบคมไว้ทุกพยางค์ "ถ้าคุณแม่บอกว่าสามีฉันอกตัญญู เพราะเขาซื้อของให้ภรรยาตัวเองกิน แล้วเงินหกสิบหยวนที่คุณแม่เคยบังคับให้เขาคายออกมาทุกเดือนเพื่อส่งเสียให้หลานชายฝั่งโน้นเรียนหนังสือล่ะคะ? แบบนั้นเขาเรียกว่าอะไร? ลูกชายกตัญญูกับพี่น้องปลิงดูดเลือด หรือทาสรับใช้ที่พวกคุณจงใจสูบเลือดจนหมดตัวกันแน่?" สิ้นคำพูดนั้น บริเวณหน้าบ้านก็ตกอยู่ในความเงียบงัดชั่วขีดขณิศ! ใบหน้าของแม่สามีเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวทันที นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัวเมื่อความลับสีเทาของตระกูลถูกเปิดเผยกลางที่สาธารณะ เสียงซุบซิบของชาวบ้านที่มุงดูเปลี่ยนทิศทางทันที ทุกสายตากลับกลายเป็นมองมาที่แม่สามีด้วยความเคลือบแคลงและรังเกียจ หลู่จวินหันมามองฉัน แววตาคมกริบของเขาฉายประกายความลึกซึ้งและทึ่งปนเปกัน เขาก้าวเข้ามาโอบไหล่ฉันไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาอยู่ข้างภรรยาคนนี้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ชัยชนะงดงามตกเป็นของเราอย่างง่ายดาย แต่ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงัดและสายตาของผู้คนนับสิบที่กำลังจ้องมองเข้ามา มีเงาร่างหนึ่งก้าวฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมเก่าๆ ที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ปรบมือช้าๆ สองครั้งพร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "พูดได้ดีนี่... คุณหมออวี้ ช่างเฉียบคมสมคำร่ำลือจริงๆ แต่ว่านะ... ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ สามีเธอเอาเงินมาจากไหนถึงซื้อได้หมดนี่ล่ะ? ในเมื่อบัญชีเงินเดือนของหน่วยทหารเดือนนี้... เพิ่งถูกอายัดไปเมื่อวานนี้เองไม่ใช่หรือ?" ร่างของหลู่จวินกระตุกเกร็งขึ้นทันทีที่ได้ยินประโยคนี้! ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินและสามีสายเปย์ในตอนนี้นะคะ