เคมีที่เริ่มก่อตัว

“ถ้าจะมาเพื่อกินฟรีโดยไม่ได้รับเชิญ ก็รบกวนช่วยถอดหน้ากากผู้ดีจอมปลอมออกไป แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาจิ้มเศษผักในชามนั่นแทนเถอะค่ะแม่สามี เพราะนอกจากหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงชามนี้จะเป็นของที่ฉันหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานแล้ว มันยังสงวนสิทธิ์ไว้ให้เฉพาะคนที่ ‘มีมารยาท’ ในบ้านหลังนี้เท่านั้น” ฉันวางตะเกียบลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันของไม้ดังชัดเจนในความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องครัว หลู่จวิน สามีหนุ่มของฉันนั่งหลังตรงเป๊ะในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้เปลี่ยน เขามองแม่ของเขาที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่หน้าประตูด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แววตาของเขาเย็นเยียบจนฉันเองยังรู้สึกได้ “นังลูกสะใภ้! นี่แกกล้าไล่ฉันซึ่งเป็นแม่ผัวเหรอ!” นางกุ้ยหลานแผดเสียงแหลมสูง พลางถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะพุ่งเข้ามาหาฉัน “ไล่ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะแม่ไม่ใช่แขก แต่ถ้าแม่ยังไม่หยุดโวยวายให้ชาวบ้านนินทาเรื่องที่สะใภ้ต้องหาเลี้ยงแม่สามีที่ชอบทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดลูกชายตัวเองล่ะก็ ฉันอาจจะพิจารณา ‘ไล่’ จริงๆ ขึ้นมา” ฉันยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ก่อนจะหันไปหาหลู่จวิน “คุณคะ จะนั่งเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมคะ? หรือต้องให้ฉันเป็นคนลงมือจัดแจงแขกไม่ได้รับเชิญรายนี้แทนคุณ?” หลู่จวินลุกขึ้นยืนช้าๆ ส่วนสูงของเขาทำให้พื้นที่ในครัวดูเล็กลงถนัดตา เขาเดินอ้อมมาข้างหลังฉัน มือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกหนักวางลงบนไหล่ของฉันเบาๆ เป็นการบอกใบ้ให้ฉันใจเย็นลง แต่สิ่งที่เขาพูดถัดมากลับทำให้แม่สามีถึงกับชะงัก “แม่ครับ... ถ้าแม่มาเพื่อจะตักตวงหรือข่มเหงภรรยาผม ผมคงต้องขออนุญาตเชิญแม่กลับไปที่เรือนใหญ่ครับ เพราะตอนนี้บ้านหลังนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของผมกับอวี้ซิน และผมไม่ยินดีให้ใครหน้าไหนมาทำลายบรรยากาศมื้ออาหารของเรา” แม่สามีอ้าปากค้าง เธอคงไม่เคยคาดคิดว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่เคยว่านอนสอนง่าย จะกล้าปฏิเสธเธอเพื่อปกป้องหญิงสาวที่เขาเคยเฉยเมยใส่มาตลอด “แก... พวกแกมันก็แค่พวกเนรคุณ!” นางกุ้ยหลานกระทืบเท้าก่อนจะหันหลังกลับไปพร้อมคำสาปแช่งพึมพำ แต่ฉันไม่ได้ใส่ใจหรอกค่ะ เพราะในมิติฟาร์มของฉันมีสมุนไพรลดความดันชั้นดี ถ้าเธอจะโกรธจนเส้นเลือดในสมองแตกก็คงเป็นเพราะกรรมของเธอเอง ไม่ใช่เพราะฉัน ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นเครื่องเทศที่ฉันเคี่ยวเองกับมือ หลู่จวินยังคงยืนอยู่ข้างหลังฉัน กลิ่นอายความเป็นชายและกลิ่นไอแดดจากเครื่องแบบของเขาทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย “ขอบคุณครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นข้างหู “ขอบคุณเรื่องอะไรคะ?” ฉันถามพลางคีบหมูชิ้นนุ่มเข้าปาก “ขอบคุณที่... ยืนหยัดเพื่อเรา ทั้งที่ผมควรจะเป็นคนทำมันมาตั้งนานแล้ว” เขาขยับตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม สายตาของเขามองฉันด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของคนแปลกหน้าที่แต่งงานกันเพราะหน้าที่ แต่มันคือสายตาของสามีที่เริ่มมองเห็น ‘ตัวตน’ ของภรรยาคนนี้จริงๆ มื้อค่ำของเราดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ทว่ามีนัยสำคัญ เราเริ่มแลกเปลี่ยนบทสนทนาที่ไม่ใช่แค่เรื่องกินข้าว แต่มันคือเรื่องของอนาคต ฉันเล่าเรื่องแผนการขยายแปลงผักในพื้นที่หลังบ้าน หลู่จวินก็นิ่งฟังและเสนอวิธีจัดการระบบน้ำอย่างเป็นเหตุเป็นผล ราวกับว่าเราเป็นหุ้นส่วนชีวิตที่เข้าขากันได้อย่างน่าประหลาด แต่แล้ว... ความสงบก็มลายหายไปเมื่อเสียงเคาะประตูที่รุนแรงดังขึ้นอีกครั้งไม่ใช่เสียงของแม่สามี แต่เป็นเสียงทุบประตูไม้จนเกือบจะพังทลาย ฉันกับหลู่จวินสบตากันทันที เขาลุกขึ้นหยิบปืนพกคู่ใจที่วางไว้ข้างกายอย่างเป็นธรรมชาติ มือของฉันแอบกระชับมีดผ่าตัดอันเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้ออย่างระแวดระวัง “คุณภรรยา หลบไปข้างหลังผม” หลู่จวินสั่งเสียงเข้มก่อนจะเดินไปที่ประตู ทันทีที่เขาเปิดประตูออก ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็ทรุดฮวบลงแทบเท้าเขา กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปกับอากาศหนาวเย็นทำให้ฉันต้องรีบหยิบกระเป๋าพยาบาลฉุกเฉินออกมาทันที แต่ทว่า... เมื่อแสงไฟจากตะเกียงส่องกระทบใบหน้าของหญิงสาวที่สลบไสลอยู่ หลู่จวินกลับชะงักไปชั่วขณะ เขาหันมามองฉันด้วยสายตาที่สั่นไหวและเต็มไปด้วยความลำบากใจ “อวี้ซิน... เธอคือคนรักเก่าของผมที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน...” สิ้นคำพูดนั้น หัวใจฉันกระตุกวูบ แต่มันไม่ใช่ความหึงหวงไร้สาระ มันคือสัญญาณเตือนภัยบางอย่างที่กระซิบอยู่ข้างหูว่า เรื่องราวความรักที่ดูเหมือนจะราบรื่นกำลังจะถูกพายุลูกใหญ่ซัดสาดเข้าใส่เสียแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอวี้ซินนะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะยังคงให้กำลังใจกันต่อไปค่ะ!