การปรากฏตัวของทหารหนุ่ม

กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อต้มพะโล้เคี่ยวไฟอ่อนกับรากบัวและสมุนไพรจีนโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ของบ้านพักตระกูลหลู่ อวี้ซินใช้ทัพพีไม้คนซุปในหม้อดินเผาอย่างใจเย็น แววตาของหญิงสาวฉายแววพึงพอใจเมื่อมองหยดน้ำมันสีทองที่ลอยเด่นบนผิวน้ำซุป ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามสะอาดสะอ้านดูคล่องแคล่วและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ต่างจากอดีตสะใภ้ผู้ซูบผอมและเก็บเนื้อเก็บตัวคนเดิมอย่างสิ้นเชิง "ดูท่าทาง... เหยื่อรายแรกที่จะมาฉลองข่าวดีเรื่องการปฏิรูปเศรษฐกิจของเรา จะเดินมาส่งส่วยถึงที่แล้วล่ะค่ะท่านสามี" อวี้ซินพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มมุมปากเผยความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตักซุปใส่ชาม เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นดินแบบนั้น... มีเพียงนายทหารผู้ฝึกวินัยมาอย่างเข้มงวดเท่านั้นที่จะมีจังหวะก้าวแบบนี้ แอด... เสียงประตูไม้เก่าแก่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง อวี้ซินหันกลับไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงตะวันยามบ่าย ร่างกายของเขาสูงสง่า ไหล่กว้างหนั่นแน่นแฝงไปด้วยพลังกดดันตามแบบฉบับนายทหารสนาม ใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินผาดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามกวาดสายตามาปะทะกับร่างของเธอ หลู่จวินกลับมาแล้ว... และเขากลับมาก่อนกำหนดถึงสามวันเต็ม! บรรยากาศภายในห้องครัวพล R ในความเงียบงันชั่วขณะ หลู่จวินยืนนิ่งค้างอยู่ที่กรอบประตู ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ภาพจำของอวี้ซินในความทรงจำครั้งล่าสุดเมื่อครึ่งปีก่อน คือหญิงสาวผอมแห้งแรงน้อย ใบซีดเซียว หวาดกลัวและเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาผู้คน แต่วินาทีนี้... หญิงสาวตรงหน้ากลับมีผิวพรรณเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ดวงตากลมโตเป็นประกายเฉลียวฉลาด ท่าทีมั่นอกมั่นใจและเต็มไปด้วยเสน่ห์อันน่าหลงใหลจนเขาแทบจำไม่ได้ "คุณ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" อวี้ซินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความประหลาดใจระคนท้าทายเล็กน้อย หลู่จวินไม่ได้ตอบในทันที สัญชาตญาณความเป็นนายทหารทำให้เขาก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่กดดันพื้นที่จนอวี้ซินต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้เบาๆ สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นมั่นคงและเนื้อหนังที่อิ่ม3นขึ้น ไม่ใช่ผอมแห้งกระดูกติดหนังเหมือนก่อน "นี่เธอ..." หลู่จวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "กินดีอยู่ดีจนอ้วนพีขึ้นขนาดนี้เชียวหรือ? หรือว่า... มีใครมาดูแลเป็นพิเศษในตอนที่ฉันไม่อยู่?" คำพูดเจือความหึงหวงและระแวงระวังตามประสาชายชาติทหาร ทำให้มุมปากของอวี้ซินกระตุกยิ้มขึ้นทันที เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนหรือหวาดกลัว กลับกัน... หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์สามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าคลั่งรักภรรยาที่สุดในนิยายต้นฉบับ แม้ภายนอกจะดูดุดันและเยียบเย็น แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวเนื้อของเขา "ถ้าฉันบอกว่ามีหนุ่มหล่อมาคอยเอาอกเอาใจ เปย์ทั้งเงินทั้งของกินอร่อยๆ ให้ทุกวัน คุณจะทำยังไงคะ?" อวี้ซินแกล้งเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า แววตาระยิบระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคิ้วเข้มของสามีขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม หลู่จวินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นด้วยความไม่พอใจ รังสีความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากร่างของนายทหารหนุ่ม มือหนาที่กุมข้อมือเธออยู่กระชับแน่นขึ้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัว "กล้าดียังไง... เธอกล้ามีชู้ลับหลังฉันอย่างนั้นหรือ อวี้ซิน?" "อุ๊ย! เสียงดังไปหน่อยแล้วนะคะระวังแม่สามีสุดที่รักของคุณจะได้ยินเข้า" อวี้ซินหัวเราะคิกคักเบาๆ เธอไม่สะทกสะท้านกับแรงบีบที่ข้อมือเลยแม้แต่น้อย กลับใช้มืออีกข้างแตะเบาๆ ที่แผงอกกว้างภายใต้เครื่องแบบทหาร "ปล่อยก่อนค่ะ ซุปในหม้อจะไหม้อยู่แล้ว ถ้าไม่อยากกินข้าวไหม้ฝีมือ 'ชู้รัก' ของคุณ ก็ช่วยถอยไปห่างๆ สองก้าวค่ะ" หลู่จวินจ้องมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกตะลึง ขัดเคืองใจ และ... หัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปมากจริงๆ ความหวาดกลัวที่เคยมีในแววตาหายSลบไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความมั่นใจและวาจาเชือดเฉือนที่ทำให้เขาใจสั่นอย่างประหลาด "ฉันไม่ได้หมายถึงชู้รักแบบนั้น..." หลู่จวินจำต้องยอมจำนนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อยอย่างไม่เต็มใจนัก สายตาเหลือบมองหม้อซุปพะโล้ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ "แล้วนี่ทำอะไรกิน กลิ่นหอมไปถึงหน้าปากซอย" "ซุปรากบัวตุ๋นซี่โครงหมู สูตรลับเฉพาะตัวค่ะ" อวี้ซินสะบัดข้อมือหลุดจากการจับกุมอย่างง่ายดาย ก่อนจะหยิบชามกระเบื้องเคลือบใบสะอาดตักซุปส่งกลิ่นฉุยยั่วน้ำลายออกมาวางตรงหน้าเขา "ทานตอนร้อนๆ สิคะ เผื่อว่าจะช่วยดับความหงุดหงิดในใจของคุณลงได้บ้าง" หลู่จวินรับชามซุปมาถือไว้ สัมผัสอุ่นซ่านแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือเข้าสู่หัวใจ กลิ่นหอมกรุ่นเตะจมูกชวนให้ท้องร้องครวญคราง เขานั่งลงที่โต๊ะไม้เก่าๆ สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าเนียนใสของภรรยา ขณะที่อวี้ซินกำลังจะหันหลังกลับไปหยิบตะเกียบ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นรัวๆ ขัดจังหวะบรรยากาศระоหว่างสามีภรรยา ตามด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนแ로드เข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าบ้านอนุญาต "อวี้ซิน! นังตัวดี! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงแผดร้องของแม่สามีจอมร้ายกาจดังแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงผลักประตูดังโครมใหญ่! หลู่จวินขมวดคิ้วมับทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นขึ้นมาทันใดเมื่อได้ยินเสียงมารดาบังเกิดเกล้าของตนเอง ส่วนอวี้ซินกลับหยุดชะงัก รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับราวกับแมวป่าที่กำลังรอคอยเหยื่อเดินเข้ากรง แล้วประตูก็ถูกกระชากเปิดผางออกอย่างแรง ร่างท้วมของแม่สามีพุ่งเข้ามาพร้อมกับคำด่าทอที่เตรียมไว้เต็มท้อง ทว่าทันทีที่นางกวาดสายตามาเห็นร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะกับลูกสะใภ้ ร่างทั้งร่างของแม่สามีก็แข็งค้างอ้าปากค้างสนิท ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาถึงบ้านโดยไม่บอกกล่าว! "ละ... ลูกจวิน! เจ้า... เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!" อวี้ซินหันไปมองหน้าแม่สามีสลับกับสามีหนุ่ม เธอยกชาขึ้นจิบเบาๆ พลางกระซิบเสียงหวานข้างหูหลู่จวินที่กำลังนั่งนิ่งงัน "ดูเหมือนว่า... มื้อนี้เราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะเพิ่มอีกคนแล้วล่ะค่ะคุณสามี..." อวี้ซินหมอยายุค 70 ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสมอนะคะ