วิกฤตสุขภาพในหมู่บ้าน

"หากเสี่ยวเป่าเป็นอะไรไป... ฉันจะขอเอาเลือดหัวพวกเธอออกมารักษาลูกชายฉันให้ดู!" เสียงแผดแหลมดังลั่นด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวของป้าซ่งดังทะลุผนังดินเหนียวเก่าคร่ำคร่าเข้ามาในห้องครัว อวี้ซินที่กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามคัดแยกสมุนไพรจีนตากแห้งในมิติลับชะงักมือลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่ร่างระหงจะก้าวออกมาพร้อมกับถุงผ้าดิบสีตุ่นในมือ ท่ามกลางลานดินหน้าบ้านของตระกูลซ่งในยามบ่ายที่อบอ้าว ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายตามแรงย่ำเท้าของผู้คนที่พากันมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ป้าซ่งกำลังกอดร่างเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่นอนตัวเกร็ง น้ำลายฟูมปาก ดวงตาเหลือกค้าง ร่างกายกระตุกเป็นระยะอย่างน่าเวทนา "หลบหน่อยค่ะ" น้ำเสียงใสกังวานแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นท่ามกลางความโกลาหล อวี้ซินก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตากลับเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวจนผู้คนที่ขวางทางอยู่ต้องรีบถอยร่นให้อัตโนมัติ "สะใภ้รองหลู่ เธอมาทำไม! ลูกฉันกำลังจะตาย อย่ามาแช่งนะ!" ป้าซ่งแผดเสียงใส่ด้วยความเกรี้ยวกราด ทั้งที่น้ำตานองหน้าด้วยความจนปัญญา อวี้ซินไม่ต่อความยาวสาวความยืด ปลายนิ้วเรียวพุ่งเข้ากดจุดชีพจรที่ข้อมือเล็กๆ ของเด็กชายทันทีสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของอัตราการเต้นของหัวใจและอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงปรี๊ด *ไข้สูงจนชัก อาการเริ่มต้นของโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบเฉียบพลัน หรืออาจจะเป็นพิษจากอาหารปนเปื้อนขั้นรุนแรง* ดวงตาคู่คมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ในยุคเจ็ดสิบนี้ หากส่งตัวเด็กไปโรงพยาบาลอำเภอด้วยเกวียนเทียมวัว ใช้เวลาเดินทางร่วมสามชั่วโมง เกรงว่าเด็กน้อยคงสมองพิการหรือเสียชีวิตกลางทางไปเสียก่อนแล้ว "ถ้าไม่อยากให้ลูกชายคุณกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปตลอดชีวิต ก็หุบปากแล้วถอยไปห่างๆ สามก้าวค่ะ" อวี้ซินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้ป้าซ่งถึงกับสะอื้นฮักและถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมาด้วยความเคลือบแคลงสงสัยและสมเพชเวทนา อวี้ซินไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทาว่าร้ายของชาวบ้านที่ว่านางเป็นแค่ภรรยานายทหารบ้านนอก ไร้การศึกษา และกำลังจะสร้างเรื่องอัปยศ มือเรียวหยิบเข็มเงินสะกิดจุดฝังเข็มสามจุดบนศีรษะและปลายนิ้วของเสี่ยวเป่าอย่างรวดเร็วและแม่นยำราวกับติดสปีด นี่คือทักษะศัลยแพทย์มือหนึ่งที่ติดตัวข้ามมิติมา การลงเข็มแต่ละครั้งแม่นยำราวจับวาง ไม่มีคำว่าลังเล "อึ๥..." เด็กน้อยส่งเสียงครางแผ่วเบา ร่างกายที่เคยกระตุกเกร็งค่อยๆ ผ่อนคลายลง ลมหายใจที่ติดขัดเริ่มกลับมาสม่ำเสมอขึ้นทีละน้อย ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ป้าซ่งอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผี อวี้ซินไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า นางหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดออกจากมิติ ด้านในบรรจุยาน้ำสมุนไพรลดไข้สูตรเข้มข้นที่สกัดด้วยเทคโนโลยีล้ำยุคจากมิติลับ นางงัดปากเด็กน้อยเบาๆ แล้วหยอดลงไปสามหยด "พักผ่อนให้เต็มที่ เดี๋ยวอาการก็จะดีขึ้นเองค่ะ" อวี้ซินลุกขึ้นยืนปัดเศษฝุ่นตามชายเสื้ออย่างใจเย็น หันไปเผชิญหน้ากับสายตาทุกคู่ที่มองมาด้วยความทึ่งแก J เกรงกลัว ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากชื่นชมหรือซักถาม เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากท้ายซอย "อวี้ซิน!" หลู่จวินในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ร่างกายสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมตึงเครียด ก้าวฉับๆ เข้ามาแหวกฝูงชนด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความร้อนรนระคนหึงหวงระคนเป็นห่วง เพราะได้ยินคนวิ่งไปรายงานที่กองร้อยว่าภรรยาของตนกำลังมีเรื่องตบตีกับชาวบ้านเรื่องรักษาคนไข้ อวี้ซินเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี มุมปากยกยิ้มบางเบาอย่างเย้ายวน ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ที่แอบย่องถือตะกร้าผักเน่าๆ เดินเข้ามาทางด้านหลังของหลู่จวิน พร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความริษยา เตรียมจะสาดน้ำโคลนใส่หลังลูกชายตัวเองเพื่อใส่ร้ายป้ายสีสะใภ้! บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงทันตา อวี้ซินหรี่ตาลงอย่างอันตราย นางจะปล่อยให้แม่แก่คนนี้เล่นละครตบตาอีกไม่ได้แล้ว นิ้วมือเรียวยาวแกล้งเอื้อมไปดึงชายเสื้อของหลู่จวินให้เข้ามาใกล้ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมแต่ก้องกังวาน "สามีคะ... ระวังข้างหลังนะคะ ดูเหมือนว่าจะมีสุนัขลอบกัดกำลังจะกระโดดใส่คุณแล้วล่ะค่ะ" อวี้ซินยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามีหนุ่ม ขณะที่สายตาคมกริบราวใบมีดหวาดเฉียบสะบัดตรงไปยังแม่สามีที่ชะงักค้างกลางอากาศ มือที่ถือขันน้ำโคลนสั่นเทาด้วยความตกใจกลัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนอวี้ซินมาโดยตลอดนะคะ