คำชมที่สามีไม่เคยบอก

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าของในห้องเก็บของนั่น สมควรเป็นของตระกูลหลู่ ไม่ใช่เอามาซุกซ่อนทำกำไรคนเดียวแบบนี้!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังทะลุประตูไม้เข้ามา ขัดจังหวะการทำงานของอวี้ซินที่กำลังง้างเข็มฉีดยาสมุนไพรในมิติลับเพื่อเตรียมตัวนำออกมาปรุงยาบำรุงให้ชาวบ้าน ศัลยแพทย์สาวยุค 70 ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นราวกับกำลังมองคนไข้เคสยากที่ไร้ทางเยียวยา เธอวางหลอดแก้วลงบนโต๊ะไม้ด้วยความนุ่มนวล แต่เสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที อวี้ซินค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับร่างท้วมที่ยืนเท้าสะเอวหน้าดำครึเครียด นางจ้องมองแม่สามีที่ถือวิสาสะพังผลักประตูเข้ามาโดยไม่เคาะ พร้อมกับถุงแป้งข้าวสาลีชั้นดีในมือที่แอบหยิบมาจากมุมห้อง "ของในบ้านหลังนี้ อันไหนที่ได้มาด้วยหยาดเหงื่อของฉันกับจวินเกอ และอันไหนที่ได้มาจากการขูดรีด ถ้าคุณแม่ยังแยกแยะไม่ออก วันนี้ฉันคงต้องขออนุญาตเชิญผู้ใหญ่บ้านมาช่วยทำบัญชีทรัพย์สินแยกครัวกันอย่างเป็นทางการเสียทีนะคะ" อวี้ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเฉียบคมชนิดที่ทำให้อีกฝ่ายสะอึกจนหน้าเขียวคล้ำ "นัง... นังสะใภ้เนรคุณ! แกกล้าขู่ฉันเหรอ!" แม่สามีหน้าสั่นด้วยความโกรธ ปรี่เข้ามาหมายจะคว้าแขนเรียวเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะแตะโดนชายเสื้อ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวพรวดเข้ามาคว้าข้อมือนั้นไว้เสียก่อน แรงบีบที่ไม่มากไม่น้อยแต่มั่นคงทำให้แม่สามีร้องโอ๊ยออกมาเสียงดัง "พอได้แล้วครับแม่" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของหลู่จวินดังขึ้น แต่กลับแผ่รังสีความกดดันออกมารอบทิศทางจนห้องทั้งห้องแทบหยุดหายใจ ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองมารดาด้วยแววตาตำหนิที่หาได้ยากยิ่ง "ที่นี่คือเรือนหอของผมกับอวี้ซิน ถ้าแม่ยังไม่รู้จักเคาะประตูก่อนเข้าห้องคนอื่น คราวหน้าผมคงต้องรบกวนให้พ่อจัดแบ่งเรือนพักให้ใหม่อย่างถาวรแล้วครับ" แม่สามีอ้าปากค้าง มองบุตรชายสุดที่รักที่กล้าหักหน้าตนเพื่อปกป้องภรรยา นางพ S พำบ่นด้วยความแค้นเคืองก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทកเท้าออกไปจากห้อง ปล่อยให้ความเงียบสงบกลับคืนสู่พื้นที่เล็กๆ อีกครั้ง อวี้ซินถอนหายใจเบาๆ เธอกลับมาสนใจเครื่องมือแพทย์ในมือต่อโดยไม่ได้เอ่ยคำขอบคุณ ทว่าแผ่นหลังบางนั้นกลับสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกว้างที่สวมกอดเข้ามาจากด้านหลัง กลิ่นอายแดดและเหงื่อจางๆ บนตัวชายหนุ่มผสมผสานกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจอย่างน่าประหลาด "เจ็บไหมครับ..." หลู่จวินกระซิบชิดริมฝีปากอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับอ่อนโยนลงจนแทบละลาย มือหนาสากระคายค่อยๆ แตะลงที่ข้อมือขาวของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าเธอจะเป็นแก้วเจียระไนที่แตกสลายได้ง่ายดาย "ฉันไม่ใช่เด็กๆ สักหน่อย ทำไมจะต้องเจ็บล่ะคะ" อวี้ซินตอบเสียงอุบอิบ พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อไว้ใต้แสงตะวันยามบ่ายที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง "ปล่อยได้แล้วค่ะ ฉันต้องไปเคี่ยวยาต่อ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาส่งให้สหกรณ์หมู่บ้าน" แต่หลู่จวินกลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ปลายคางได้รูปเกยอยู่บนลาดไหล่ของเธอ ดวงตาคมมองขวดโหลสมุนไพรในมิติลับที่ภรรยามักจะเสกขึ้นมาใช้อย่างน่าอัศจรรย์ แม้เขาจะไม่เคยซักถามถึงความลับนี้อย่างคาดคั้น แต่อภินิหารและความสามารถของเธอกลับทำให้หัวใจของนายทหารผู้เคร่งขรึมคนนี้สั่นไหวและหลงใหลมากขึ้นทุกวัน "อวี้ซิน..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ "หืม?" "ผม... ไม่เคยพูดมันออกไป" หลู่จวินหยุดชะงักไปครู่ใหญ่ สันจมูกโด่งกดลงสูดดมความหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของภรรยา "แต่... ขอบคุณนะ ที่เข้ามาในชีวิตผม ขอบคุณที่ทำให้บ้านหลังนี้มีเสียงหัวเราะ และ... ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผมในวันที่ผมไม่มีอะไรเลย" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มผู้ไม่เคยเก่งเรื่องการหวานเลี่ยน ทำให้อวี้ซินชะงักงัน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าคนทื่อมะลื่ออย่างหลู่จวินจะเอާމคำพูดที่ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ออกมาได้ เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคมที่ฉายแววความจริงจังและรักใคร่อย่างไม่ปิดบัง นิ้วเรียวยื่นออกไปสัมผัสแก้วสากของสามีเบาๆ ก่อนจะแย้มยิ้มออกมาด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู "พูดอะไรไม่เข้าเรื่องนะคะเนี่ย หรือว่าไปกินอะไรผิดสำแดงมาถึงได้ปากหวานแปลกๆ" หลู่จวินจับมือเรียวที่วางบนแก้มของเขาขึ้นมาจูบเบาๆ ที่หลังมือ "ไม่ได้กินอะไรผิดสำแดงหรอกครับ แค่พูดความจริง... ภรรยาของผมเก่งที่สุด และผมก็... รักคุณมากที่สุดด้วย" บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยความหวานละมุนที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง ความระแวงสงสัยและความเหนื่อยล้าจากเรื่องในครอบครัวเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงจังหวะหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความยากลำบากนี้ ทว่า ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังแผ่ซ่านถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน—ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ไม่ใช่เสียงแม่สามี แต่เป็นเสียงเคาะที่หนักแน่นและรีบร้อนของสหายสนิทจากหน่วยลาดตระเวนที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับกระดาษโทรเลขฉุกเฉินในมือ "ผู้กองหลู่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ทางการส่งข่าวลับด่วนที่สุด แจ้งว่ามีกลุ่มคนแปลกปลอมพร้อมอาวุธครบมือหลบหนีเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในแนวชายแดนเขตป่าหลังหมู่บ้านของเรา และ... และดูเหมือนพวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางฟาร์มของเราครับ!" หลู่จวินผละออกจากอวี้ซินทันที รังสีอำมหิตและไอร้อนของความเป็นนายทหารกลับคืนสู่ร่างในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองโทรเลขในมือด้วยความเคร่งเครียด ก่อนจะหันกลับมามองภรรยาที่ตอนนี้ใบหน้าเผือดสีลงเล็กน้อยแต่ยังคงความนิ่งสงบเอาไว้ได้ "ล็อคประตูทุกบาน อย่าออกจากมิติลับจนกว่าผมจะกลับมา..." หลู่จวินสั่งเสียงเข้ม คว้าปืนยาวประจำกายขึ้นมาขึ้นลำกล้องด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าพ้นธรณีประตู เสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับสิบคู่ก็ดังล้อมรอบเรือนพักของพวกเขาไว้เสียแล้ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอกหน้าต่าง! "ฮ่าๆๆ... ได้ข่าวว่าที่นี่มีของดีซ่อนอยู่ แถมยังมีภรรยาคนสวยของนายทหารตระกูลหลู่ด้วยสินะ ออกมาต้อนรับพวกเราหน่อยสิ สหาย!" ด้วยรักและกลิ่นอายฟาร์มยุค 70 จากใจ... อวี้ซินหมอยายุค 70 ค่ะ