เหตุการณ์ระทึกในเมือง

"ถอยไป! อย่าเข้ามานะ!" เสียงกรีดแหลมสูงของหญิงสาวคนหนึ่งดังแทรกผ่านความจอแจของตลาดประจำอำเภอ เรียกให้ฝูงชนที่กำลังเดินเลือกซื้อสินค้าหันขวับไปมองเป็นตาเดียวกัน อวี้ซินที่กำลังถือกระดาษรายการซื้อของอยู่ในมือชะงักฝีเท้า ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณแพทย์ที่ถูกปลุกเร้า กลิ่นอายความวุ่นวายแผ่ซ่านปะปนมากับฝุ่นดินและกลิ่นคาวปลาในตลาดสด บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความครึกครื้นกลายเป็นความตึงเครียดในชั่วพริบตา ร่างผอมเพรียวในชุดเสื้อผ้าเรียบร้อยสะอาดตากวาดสายตามองผ่านกลุ่มคนมุง นางเห็นชายฉกรรจ์สองคนท่าทางน่าสงสัย กำลังพยายามกระชากลากถูหญิงตั้งครรภ์คนหนึ่งเข้ามุมอับหลังร้านขายธัญพืช สีหน้าของหญิงท้องซีดเผือด น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ชาวบ้านแถวนั้นทำได้เพียงยืนมองด้วยความตื่นตระหนก ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวเพราะเกรงกลัวอิทธิพลของอันธพาลประจำถิ่น "ช่วยด้วย... ลูกฉัน..." เสียงสะอื้นขาดห้วงดังเล็ดลอดออกมา อวี้ซินขบกรามแน่น ความรู้สึกยุติธรรมที่ฝังรากลึกในจิตวิญญาณของศัลยแพทย์สาวไม่ยอมให้นางยืนดูคนเจ็บหรือผู้บริสุทธิ์ตกอยู่ในอันตราย ต่อให้ที่นี่จะเป็นยุคเจ็ดสิบที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนทางการเมืองและสังคม แต่มนุษยธรรมคือสิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลกไป "พวกคุณกำลังทำอะไรกันหน้ามืดตามัวแบบนี้ เจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ห่างไปแค่สองบล็อกเองนะ" น้ำเสียงหวานแต่ทรงพลังก้องกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ชายอันธพาลหัวโล้นหันขวับมามอง ต้นเหตุของเสียงขัดจังหวะ ดวงตาเรียวรีฉายแววดุดันและหิวกระหายความรุนแรง มันมองสำรวจอวี้ซินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มเหยียดยิ้มหยัน "แม่สาวน้อย หน้าตาก็สะสวยดีนี่ อยากลองดีสอดเรื่องชาวบ้านงั้นรึ? ระวังตัวไว้หน่อยเถอะ ปากพาจนจะหาว่าไม่เตือน" "ปากพาจนหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ พวกคุณกำลังพาตัวเองเข้าคุกแน่ๆ" อวี้ซินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสะพายเพื่อเตรียมพร้อมเรียกใช้เครื่องมือแพทย์ฉุกเฉินจากมิติลับหากจำเป็น หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความตื่นตัวแต่มือยังคงนิ่งสนิท ในมิติลับของนาง เข็มเงินหลากขนาด น้ำเกลือ และยาระงับประสาทถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ การเผชิญหน้ากับอันธพาลสองคนมือเปล่าอาจดูบุ่มบ่าม แต่สำหรับอวี้ซินที่มีทักษะการต่อสู้ป้องกันตัวติดตัวมาบ้างและการแพทย์แผนปัจจุบันผสมผสาน นางไม่เคยหวาดกลัวคนพาลสันดานหยาบ "อีบ้านนอกนี่! อยากลองดีนักใช่ไหม!" หนึ่งในชายฉกรรจ์พุ่งเข้าหาอวี้ซินด้วยความรวดเร็ว เงื้อมือหนาขึ้นหมายจะตบสั่งสอนให้หายซ่า รอบข้างส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ หญิงท้องคนเดิมกรีดร้องสุดเสียง แต่วินาทีที่ฝ่ามือหยาบกร้านนั้นกำลังจะเหวี่ยงกระทบใบหน้าของอวี้ซิน ร่างของนางก็เอี้ยวตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิวอย่างงดงาม พร้อมกับที่ข้อศอกเรียวเล็กกระแทกเข้าที่ซี่โครงของมันอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี! *อั๊ก!* เสียงลมหายใจถูกกระชากออกจากปอดของอันธพาลร่างยักษ์ มันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหน้าเขียวหน้าเหลือง จุกจนพูดไม่ออก ความเงียบกริบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชายฉกรรจ์อีกคนอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะมีหมัดเด็ดที่รุนแรงถึงเพียงนี้ "คิดว่าฉันเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาหรือไง?" อวี้ซินปัดมือเบาๆ ราวกับปัดฝุ่น สายตานิ่งสงบแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายไม่กล้าขยับตัว แต่ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังขึ้นจากตรอกด้านหลัง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้อวี้ซินต้องชะงัก "เกิดอะไรขึ้นตรงนี้! ใครกล้าก่อความวุ่นวายในเขตรับผิดชอบของกองกำลังรักษาความปลอดภัย!" ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวออกมาจากเงาตึก ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะมาหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ภรรยาตัวน้อยที่ยืนถือกระเป๋าผ้าอยู่กลางวงล้อม หลู่จวินขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าภรรยาของเขากำลังเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตรายในใจกลางเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยความโกลาหล อวี้ซินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายเพลิงแห่งความหึงหวงและความเป็นห่วงที่ระเบิดออกมาพร้อมๆ กัน นางหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ นึกรู้ทันทีว่าหลังจากนี้คงต้องเตรียมรับมือกับ "บทลงโทษ" จากสามีหนุ่มผู้รักความถูกต้องและหวงภรรยาจนขึ้นสมองคนนี้ยาวนานข้ามคืนแน่ๆ ทว่า ก่อนที่หลู่จวินจะทันได้เอמהปากเอ่ยดุอะไรออกมา เสียงกระซิบพร่าข้างหูของอวี้ซินจากใครบางคนที่ยืนหลบมุมมืดอยู่หลังกองลังไม้เก่าๆ กลับทำให้เลือดในกายของนางเย็นเฉียบลงทันที "ระวังตัวไว้เถอะหมออวี้... สามีทหารของเธอกำลังจะพลาดท่าในอีกสามวินาทีข้างหน้า" ด้วยรักและกลิ่นอายฟาร์มยุค 70 จากใจ... อวี้ซินหมอยายุค 70 ค่ะ