กลยุทธ์การตลาดแบบยุค 80

"สัญญาลับฉบับนี้... คุณผู้หญิงอวี้คิดว่าหน่วยงานความมั่นคงจะสนใจมากแค่ไหน หากทราบว่าผลผลิตทางการเกษตรเกรดพรีเมียมเหล่านี้ไม่ได้งอกเงยมาจากผืนดินแห้งแล้งของมณฑลซี베่ยตามธรรมชาติ?" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ชายหนุ่มในชุดสูทสากลเรียบกริบ ร่างสูงโปร่งจนเกือบชนกรอบประตูห้องทำงานลับหลังร้านอาหารกึ่งรัฐวิสาหกิจ เขากำลังเคาะปลายนิ้วลงบนสมุดบันทึกเล่มหนาที่อวี้ซินเพิ่งวางลงเมื่อครู่ ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงสะท้อนแสงไฟนีออนวาววับ ราวกับคมมีดผ่าตัดที่จ่ออยู่ตรงเส้นเลือดใหญ่ อวี้ซินไม่แม้แต่จะกะพริบตา ศัลยแพทย์สาวผู้ผ่านความตายมานับร้อยเคสในห้องฉุกเฉิน ย่อมไม่สะท้านกับกลยุทธ์จิตวิทยาตื้นเขินเช่นนี้ นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปากอย่างใจเย็น ทว่าแววตากลับคมกริบราดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก "ถ้าหน่วยงานความมั่นคงสนใจเรื่องพืชผลโตไวของดิฉันจริง ท่านสารวัตรทหารหลี่... พวกเขาคงไม่ส่งสามีของดิฉันไปปฏิบัติภารกิจกวาดล้างชายแดนทางใต้เมื่อสัปดาห์ก่อนหรอกค่ะ หรือท่านคิดว่าข้อมูลลับในแฟ้มของกองทัพ จะรั่วไหลเร็วกว่าฝีมือการเย็บแผลห้ามเลือดของแพทย์สนามอย่างดิฉัน?" หลี่เฉิงหยู ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มพึงพอใจบนมุมปากของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองสตรีตรงหน้าที่ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาและผ้ากันเปื้อนสีเข้มไม่ได้ลดทอนรัศมีน่าเกรงขามของนางลงเลย สมแล้วที่เป็นภรรยาของหลู่จวิน เสือร้ายแห่งกองพลน้อยที่สาม... ดุดัน เลือดเย็น และซ่อนคมเล็บไว้ใต้อุ้งเท้าอย่างแนบเนียน "ฮ่าๆๆ สมคำร่ำลือจริงๆ ค่ะคุณนายหลู่ ดิฉันเพียงแค่มาทดสอบดูว่า... สินค้าล็อตใหม่ที่จะเปิดตัวในตลาดมืดคืนนี้ จะมีความแข็งแกร่งพอที่จะต้านทาน 'สายตา' ของพวกสารวัตรพาณิชย์หรือเปล่าต่างหาก" หลี่เฉิงหยูกระตุกยิ้ม ยอมถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรู้งาน พร้อมกับเลื่อนสมุดบันทึกคืนเจ้าของ "ว่าแต่... กลยุทธ์ 'แจกชิมฟรี' ที่คุณวางแผนไว้ จะทำให้ร้านค้าสหกรณ์รัฐถึงกับล้มละลายภายในวันเดียวจริงหรือคะ?" อวี้ซินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ นางเก็บสมุดบันทึกเข้าลิ้นชักล็อกกุญแจอย่างรวดเร็ว "ล้มละลายคงไม่ถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ... แต่ทำให้พวกที่ชอบผูกขาดราคาสينค้าจนชาวบ้านตาดำๆ ต้องอดอยากปากแห้ง ได้รู้ซึ้งถึงรสชาติของการ 'ขายไม่ออก' เสียบ้าง ก็คงจะสนุกไม่น้อย" ในยุค 80 ที่การค้าขายเสรีเพิ่งเริ่มขยับตัว กฎระเบียบล้อมกรอบและโควตาปันส่วนคือโซ่ตรวนที่ล่ามขาชาวบ้านไว้ อวี้ซินรู้ดีว่าหากเปิดร้านขายแป้งทอดสอดไส้เนื้อสูตรลับมิติลับโต้งๆ นางย่อมตกเป็นเป้าหมายของการตรวจสอบจากคณะกรรมการปฏิวัติและพวกสหกรณ์หน้าเลือดที่จ้องจะรีดไถ ดังนั้น... วิธีที่ดีที่สุดในการเปิดตลาด ไม่ใช่การตั้งราคาขาย แต่เป็นการ "แจกให้ติดใจจนยอมคุกเข่าซื้อ" ต่างหาก! เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตลาดสดใจกลางเมืองหลวงมณฑล กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีหมักได้ที่ ผสมผสานกับกลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อหมูตุ๋นเครื่องเทศในมิติลับ พวยพุ่งตัดผ่านสายลมหนาวจัดของเดือนพฤศจิกายนทันทีที่เตาถ่านก้อนแรกถูกจุดขึ้น ควันสีขาวนวลพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ดึงดูดสายตาของบรรดาพ่อค้าแม่ค้าและชาวบ้านที่เดินขวักไขว่ อวี้ซินในชุดเสื้อกันหนาวไหมพรมถักสีครีมสะอาดตา ผมยาวถูกรวบเก็บอย่างทะมัดทะแมง ยืนอยู่หลังแผงไม้สนขัดเงาเรียบกริบ ข้างกายคือน้องสะใภ้และเด็กๆ ที่ช่วยกันเรียงถาดกระดาษรองซาลาเปาทอดกรอบนอกนุ่มในสีเหลืองทองอร่าม "คุณแม่ค้า! นี่ขายอะไรน่ะ? กลิ่นหอมตลบอบอวลไปสามบ้านแปดบ้านเชียว!" เสียงป้าหวัง แม่ค้าขายผักเจ้าประจำเอ่ยทักขึ้นด้วยความฉงน นางดมจมูกฟุดฟิด ดวงตาฝ้าฟางมองถาดอาหารที่ส่งไอความร้อนฉุย "สวัสดีค่ะป้าหวัง วันนี้ร้าน 'ซินซินฟาร์ม' ของเราไม่มีขายค่ะ..." อวี้ซินแย้มยิ้มด้วยไมตรีจิต น้ำเสียงกังวานใสสะիดสะออนดึงดูดให้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้า "ไม่มีขาย? แล้วตั้งเตาย่างส่งกลิ่นยั่วคนอื่นทำไมกัน เจ้าเด็กคนนี้นี่..." ป้าหวังทำหน้ามุ่ย นึกว่าอีกฝ่ายเล่นตลก "วันนี้... เรา 'แจกฟรี' ค่ะ!" คำพูดเดียวราวกับโยนก้อนหินลงในผิวน้ำที่สงบนิ่ง ฝูงชนที่กำลังเดินเบียดเสียดกันชะงักกึก ทุกสายตาหันขวับมามองที่แผงลอยของอวี้ซินทันที เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นราวกับฝูงผึ้งแตกรัง "แจกฟรี? บ้าไปแล้ว สมัยนี้มีของกินแจกฟรีด้วยหรือ?" "อย่าบอกนะว่าเป็นแป้งบูด หรือเศษเนื้อเหลือทิ้งจากโรงฆ่าสัตว์?" "แต่กลิ่นมันหอมมากเลยนะ... หอมกว่าเนื้อตุ๋นภัตตาคารซะอีก!" อวี้ซินไม่ปล่อยให้ความเคลือบแคลงใจลุกลาม นางใช้คีบไม้หนีบซาลาเปาทอดชิ้นโตที่กรอบนอกและมีน้ำซุปชุ่มฉ่ำด้านใน วางลงบนใบตองสะอาด ยื่นส่งให้ป้าหวังเป็นคนแรก "ลองชิมดูสิคะป้าหวัง ถ้าไม่อร่อย ไม่ต้องมามองหน้าดิฉันอีกเลยค่ะ!" ป้าหวังรับมาด้วยมือสั่นเทา กัดเข้าไปคำแรก... เสียงกรอบดัง 'กรุบ' ตามด้วยน้ำซุปเข้มข้นร้อนๆ ที่ทะลักออกมาเคลือบลิ้น รสชาติกลมกล่อม หอมละมุนของเครื่องเทศและเนื้อวัวชั้นดีระเบิดขึ้นในโพรงปาก ดวงตาของป้าหวังเบิกโพง อ้าปากค้าง เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างลืมตัว รสชาตินี้... มันคือรสชาติที่นางไม่เคยสัมผัสแม้แต่ในความฝัน! "อร่อย! อร่อยเหาะ! นี่มันเนื้ออะไรกันทำไมถึงละลายในปากแบบนี้!" ป้าหวังตะโกนลั่นตลาด จนผู้คนนับร้อยที่ยืนล้อมวงอยู่กลืนน้ำลายเอื้อมคอตาม "อร่อยจริงหรือป้า? ขอฉันชิมบ้าง!" "ทางนี้ๆ แจกจริงหรือเปล่าเนี่ย!" เพียงพริบตาเดียว ฝูงชนก็กรูเข้ามาเบียดเสียดกันหน้าแผงลอยจนแทบจะเหยียบกันตาย เสียงตะโกนขอชิมดังเซ็งแซ่ มือร้อยแปดมือยื่นเข้ามาแย่งถาดอาหาร จนแผงไม้แทบพังทลาย หลี่เฉิงหยูที่ยืนกอดอกพิงเสาไฟอยู่ไม่ไกล ยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก เมื่อเห็นสภาพ 'ร้านแตก' ที่อวี้ซินสร้างขึ้นด้วยมือเพียงข้างเดียว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชุลมุนและยอดแจกฟรีหมดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเรียกร้องต้องการซื้อในราคาเท่าไหร่ก็ยอมจ่าย... เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยศนาย 01 ที่เพิ่งก้าวลงจากรถจี๊ปคันเก่งด้วยท่าทางเร่งรีบ ก็แหวกฝูงชนเข้ามาหยุดยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าแผงลอย ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาเนื้อตัวมอมแมมเล็กน้อยจากความชุลมุน ก่อนจะกวาดสายตาดุดันไปยังชายหนุ่มแปลกหน้าที่ยืนยันตัวอยู่ใกล้ภรรยาของตนมากที่สุด อวี้ซินชะงักมือที่กำลังถือคีบไม้ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีที่ควรจะอยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร หลู่จวินไม่ได้เอמהคำหวานสักคำ แต่ใบหน้าบึ้งตึงและสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่น บ่งบอกชัดเจนว่า... นายทหารหนุ่มกำลังหึงจนเลือดขึ้นหน้า และพร้อมจะประกาศสงครามกับทุกคนที่กล้าเข้าใกล้ภรรยาของเขา! ความลับในมิติลับ การค้าขายในตลาดมืด และสายตาจับจ้องจากผู้มีอิทธิพล ทั้งหมดถูกหยุดนิ่งไว้ด้วยการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของสามีผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ ท่ามกลางความเงียบงันที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง... "อวี้ซิน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยลอดไรฟัน "อธิบายมาซิว่า ผู้ชายคนนี้เป็นใคร... และทำไมเธอถึงกล้าเปิดร้าน 'แจกฟรี' จนผู้ชายครึ่งตลาดมารุมล้อมเมียของฉันแบบนี้?!" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- *ด้วยรักและกลิ่นอายฟาร์มยุค 70 จากใจ... อวี้ซินหมอยายุค 70 ค่ะ*