คู่แข่งการค้าที่น่ารำคาญ

"สารพิษชนิดนี้... ถูกเจือจางด้วยน้ำค้างยามเช้าและเคี่ยวด้วยไฟอ่อนจากเตาถ่านไร้ควันถึงสามชั่วยามใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของอวี้ซินราบเรียบ แต่เย็นเยียบจนสามารถแช่แข็งหยดน้ำให้กลายเป็นน้ำแข็งได้ในพริบตา ปลายเข็มเงินยาวในเรียวปากคีบมั่นถูกตวัดวาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ก่อนจะกดลงบนจุดชีพจรใต้ติ่งหูของเด็กน้อยในอ้อมแขนผู้มาเยือนอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ผู้เป็นมารดาของเด็กน้อยหน้าถอดสีทันที ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด นางถอยหลังกรูดไปจนชนเข้ากับวงกบประตูไม้เก่าคร่ำคร่าของห้องตรวจชั่วคราวในบ้านพักนายทหาร "ทะ... ท่านรู้ได้อย่างไร? เจ้าเป็นแค่นายแพทย์บ้านนอกในยุคกันดารเช่นนี้ เหตุใดจึงล่วงรู้ตำรับยาหลวงของตระกูลข้า!" อวี้ซินไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งฉายแววเย้ยหยันวับหนึ่ง นางค่อย ๆ ดึงเข็มเงินกลับมา ปลายเข็มปรากฏคราบสีดำสนิทส่งกลิ่นคาวจาง ๆ คล้ายดอกไม้ป่าที่เน่าเปื่อย นี่คือ 'พิษบัวหิมะทมิฬ' พิษหายากจากดินแดนทางเหนือสุดขั้ว ซึ่งถูกบันทึกไว้เพียงในตำราแพทย์โบราณของมิติพิเศษที่นางครอบครองอยู่เท่านั้น ไฉนเลยหญิงชาวบ้านธรรมดาในยุค 70 จะล่วงรู้ส่วนผสมและวิธีแก้พิษนี้ได้ หากเบื้องหลังไม่มีเงาของใครบางคนคอยชักใยอยู่ "ถ้าไม่อยากให้ลูกชายของท่านเสียชีวิตภายในหนึ่งกัป เข็มนี้คงช่วยยื้อชีวิตไว้ได้แค่ชั่วธูปดอกเดียว" อวี้ซินวางเข็มลงบนถาดกระเบื้องเสียงดัง *กริ๊ง* นางเงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาเยือนนิ่ง ๆ "แต่หากท่านยังคิดจะปิดบังว่าใครเป็นคนส่งยาสมุนไพรปลอมชุดนี้มาให้... เชิญออกไปรักษาที่โรงพยาบาลอำเภอได้เลยค่ะ เผื่อว่าหมอที่นั่นจะมีปาฏิหาริย์พอที่จะช่วยเก็บศพเด็กน้อยคนนี้ได้ทันเวลา" ท่าทีเด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานีของอวี้ซินทำให้แม่เด็กทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาร่วงเผาะด้วยความสิ้นหวัง ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน ธุรกิจ 'น้ำสมุนไพรบำรุงกำลังและสกินแคร์จากสมุนไพรป่า' ของอวี้ซินกำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดดในตลาดมืด ผลิตภัณฑ์ความงามสูตรเฉพาะที่ผสานภูมิปัญญาแพทย์แผนจีนเข้ากับสารสกัดบริสุทธิ์จากมิติลับ ทำยอดขายถล่มทลายจนพ่อค้าคนกลางในเมืองหลวงต้องแย่งกันมารับของหน้าบ้านพักทุกเช้าตรู่ ความสำเร็จนี้ไม่ได้สร้างความยินดีให้แก่ทุกคน โดยเฉพาะ 'ซ่งฮูหยิน' หรือแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ของนาง ที่แอบลอบสังเกตการณ์อยู่หลังกำแพงบ้านมาหลายวัน เมื่อเห็นว่าสะใภ้ที่นางเคยดูถูกเหยียดหยามกำลังกอบโกยเงินหยวนเข้ากระเป๋าจนนับไม่ถ้วน ความโลภและริษยาจึงแผดเผาจิตใจจนมอดไหม้ แม่สามีตัวแสบถึงกับแอบขโมยสูตรผสมคร่าว ๆ ที่นางจดบันทึกไว้บนกระดาษเศษ ไปให้กับ 'สะใภ้รองตระกูลเฉิน' คู่แข่งทางการค้าเจ้าประจำในตำบล เพื่อหวังจะลอกเลียนแบบสินค้าและตัดราคาสต็อกของอวี้ซินให้พังพินาศในคราวเดียว ทว่า... ของปลอมก็คือของปลอมวันยังค่ำ! สะใภ้รองตระกูลเฉินไร้ซึ่งความรู้ทางการแพทย์และไม่มีเคล็ดลับการปรับสมดุลธาตุในสมุนไพร นางใช้เพียงวิธีต้มยำทำแกงตามตัวหนังสือหยาบ ๆ ที่แม่สามีขโมยมา ผลลัพธ์ที่ได้จึงไม่ใช่ครีมบำรุงผิวพรรณผ่องใส แต่กลับกลายเป็นสารพิษฤทธิ์เย็นจัดที่ซึมซาบเข้าสู่ผิวหนังของเด็กน้อยในตระกูลตระกูลเฉินจนเกิดอาการกำเริบ เกือบเอาชีวิตไม่รอด และต้องแบกหน้ามาขอความช่วยเหลือจากอวี้ซินถึงที่นี่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของหลู่จวินจะก้าวเข้ามา นายทหารหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองสถานการณ์ภายในห้องแวบเดียวก็เข้าใจแจ่มแจ้ง เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปโอบไหล่ภรรยาอย่างปกป้อง ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวผู้สร้างเรื่องด้วยแววตาน่ากลัว "เกิดอะไรขึ้น? ใครกล้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่" "ไม่มีอะไรมากค่ะคุณสามี..." อวี้ซินหันไปยิ้มบาง ๆ ให้สามี แววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์ "แค่มีคนตาบอดอยากลองดี ขโมยสูตรยาไปทำเลียนแบบหวังจะตัดราคาเรา แต่ฝีมือดันห่วยแตกจนเกือบทำเด็กตายคาบ้าน ถึงกับต้องวิ่งแจ้นมาให้หมอฝึกหัดอย่างฉันช่วยเช็ดก้นให้อย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ" คำพูดเหน็บแนมอย่างสุภาพแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำเอาแม่เด็กสะอื้นฮักจนตัวโยน นางละล่ำละลักสารภาพออกมาจนหมดสิ้นเปลือก "มะ... ไม่ใช่ความผิดของข้าหนะ! เป็นซ่งฮูหยินแม่สามีของเจ้าต่างหาก นางบอกว่าสูตรยานี้ขายดี ได้กำไรมหาศาล นางจึงแอบเอาสมุดบันทึกของเจ้ามาให้ตระกูลเฉินทำตาม นางบอกว่าอยากจะทำลายธุรกิจของเจ้าให้ย่อยยับไปข้างหนึ่ง!" อวี้ซินหรี่ตามองเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากยิ่งลึกขึ้น นางรู้อยู่แล้วว่าแม่สามีตัวดีไม่มีทางอยู่นิ่งเฉย แต่นางไม่คาดคิดว่าความอิจฉาริษยาจะทำให้ยายแก่คนนั้นกล้าเอาชีวิตคนในหมู่บ้านมาเสี่ยงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว "หลู่จวินคะ..." อวี้ซินหันไปกระซิบเสียงหวานข้างหูสามี "ดูท่าทางว่าคุณแม่สามีสุดที่รักของเราคงจะว่างงานเกินไปจนสมองเริ่มเสื่อมแล้วกระมั้งคะ แบบนี้เราคงต้องหาอะไรให้ท่านทำแก้เบื่อเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ" หลู่จวินพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ นัยน์ตาคมปلاบฉายแววเย็นชาไร้ความปรานี "จัดการตามที่เธอต้องการเถอะที่รัก เรื่องตระกูลเฉินและคนหน้ามืดตามัวพวกนั้น เดี๋ยวผมจะให้สารวัตรทหารไปเยี่ยมเยียนถึงบ้านให้หายคิดถึงเอง" ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกโดยชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลสีเทาเนี๊ยบ ซึ่งเป็นสิ่งที่หาดูได้ยากยิ่งในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ ชายผู้นั้นกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาที่อวี้ซิน พร้อมกับโค้งตัวลงทำความเคารพอย่างนอบน้อม "เรียนคุณอวี้ซิน..." ชายแปลกหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส แต่นัยน์ตากลับซ่อนความลับบางอย่างไว้ "ผมได้รับมอบหมายจาก 'ท่านประธานหอการค้ามณฑล' ให้มาเชิญคุณไปร่วมงานประมูลสินค้าเกษตรและสมุนไพรหลวงในสัปดาห์หน้า... และดูเหมือนว่าสินค้าล็อตใหม่ของคุณ จะเป็นเป้าหมายสำคัญที่มหาเศรษฐีจากปักกิ่งกำลังตามหาอยู่พอดีครับ" อวี้ซินชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนริมฝีปากค่อย ๆ หุบลง นางเหลือบมองสมุดบันทึกบนโต๊ะสลับกับชายแปลกหน้าผู้นั้น ความลับในมิติลับและการค้าขายในตลาดมืดของนางกำลังจะถูกเปิดเผยสู่สายตาคนระดับสูงแล้วอย่างนั้นหรือ? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ