แผนการขยายกิจการ

"ถ้าพวกคุณยังกล้าส่งเสียงโวยวายหน้าร้านของฉันอีกแค่ครึ่งคำ ฉันจะปักเข็มระงับประสาทฝังลงจุดกระตุ้นความเจ็บปวดให้พวกคุณนอนน้ำลายยืดไร้เรี่ยวแรงไปสามวันสามคืน... อยากลองทดสอบฝีมือหมอทหารอย่างฉันดูหน่อยไหมล่ะคะ?" ปลายนิ้วเรียวสวยราวกับลำหยกตวัดเข็มเงินเล่มบางเฉียบสะท้อนแสงไฟตะเกียงวับวับวาววาว บรรยากาศรอบตัวอวี้ซินแผ่รังสีเย็นเยียบกดดันจนคู่สามีภรรยาตระกูลเฉินที่ตั้งใจมาป่วนหน้าร้านถึงกับกลืนน้ำลายฝืดคอ ถอยกรูดจนหลังแทบติดวงกบประตูไม้เก่าคร่ำคร่า นี่คือทำทำเลทองแห่งใหม่ใจกลางตรอกการค้าชุมชนสหกรณ์ยุค 70 ร้านค้าขนาดกะทัดรัดกว้างสามเมตรลึกสี่เมตรที่อวี้ซินทุ่มเทแรงกายแรงใจร่วมมือกับสามีเนรมิตขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมอง ภายใต้ความช่วยเหลืออย่างเงียบเชียบแต่หนักแน่นของหลู่จวิน นายทหารหนุ่มผู้ใช้สองมือเปล่าขัดพื้นไม้ ทาสีผนัง และต่อชั้นวางสินค้าด้วยไม้สนเนื้อดีทุกตารางนิ้วด้วยความรัก กลิ่นอายความอบอุ่นของครอบครัวคละเคล้าไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีหมักยี้และเครื่องเทศตุ๋นยาจีนที่ลอยมาจากหลังร้าน หลู่จวินเดินออกจากห้องครัวเล็กๆ ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยกล้ามเนื้อแผ่นอกแน่นหนาและหยาดเหงื่อพราวพราย เขาไม่ได้เอ่ยปากขู่ตะคอกสักคำ ทว่าสายตาดุดันคมกริบดั่งพญาอินทรีที่กวาดมองผู้บุกรุกกลับทรงพลังเสียยิ่งกว่าปืนไรเฟิลในมือ "ภรรยาผมบอกชัดเจนแล้ว เชิญกลับไปเสียเถอะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนคนหาเรื่องต้องรีบสาวเท้าหนีหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว อวี้ซินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอวางเข็มเงินลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะหันมาสบตากับสามีที่ก้าวเข้ามาโอบเอวเธอไว้หลวมๆ ฝ่ามือหนากร้านจากการฝึกฝนและทำงานหนักลูบหลังเธอเบาๆ อย่างปลอบประโยค "เหนื่อยไหมคะคนดี?" หลู่จวินกระซิบถามข้างใบหู น้ำเสียงที่เคยแข็งกระด้างยามอยู่ในค่ายทหารกลับอ่อนโยนลงจนแทบละลายเมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยาคนสวย "ไม่เหนื่อยค่ะ แต่ตื่นเต้นมากกว่า ร้าน 'ซินจวินโภคภัณฑ์' ของเราเปิดวันแรก ผลตอบรับดีเกินคาดจริงๆ นะคะคุณ" รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มพริเพรา แววตาเป็นประกายระยิบระยับยามกวาดสายตามองชั้นวางสินค้าที่แน่นขนัดไปด้วยสินค้าเกรดพรีเมียมจากมิติลับ ทั้งน้ำตาลทรายแดงเนื้อละเอียด แป้งสาลีขาวสะอาดตา สบู่หอมนำเข้า และกระป๋องเนื้อตุ๋นชั้นดีที่ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ตามสหกรณ์รัฐทั่วไป แม้ภายนอกร้านจะดูเป็นร้านขายของชำชาวบ้านธรรมดา แต่เบื้องหลังสินค้าทุกชิ้นคือผลผลิตจากระบบมิติลับฉบับซุปตาร์ฟาร์มเมอร์ที่อวี้ซินเพาะปลูกและแปรรูปด้วยเทคโนโลยีล้ำยุคผสมผสานกับภูมิปัญญาแพทย์แผนจีน กำไรมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาทำให้ฐานะของพวกเขายกระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นเป้าหมายความอิจฉาริษยาของคนในตระกูลเดิมและเพื่อนบ้านบางคนที่คอยจ้องจะหาเรื่องสูบเลือดสูบเนื้อ "พรุ่งนี้เราต้องสต็อกสินค้าเพิ่มอีกเท่าตัวนะคะ สินค้าล็อตแรกที่วางขายในตลาดมืดเมื่อคืนก่อนหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ลูกค้าประจำเริ่มสั่งจองล่วงหน้ากันยาวเหยียดแล้วค่ะ" อวี้ซินพูดคุยเรื่องแผนการขยายกิจการด้วยแววตานักธุรกิจหญิงผู้เฉียบคม เธอวางแผนจะขยายสาขาไป0ยังตำบลข้างเคียงโดยใช้เครือข่ายเพื่อนร่วมกองทัพของหลู่จวินเป็นผู้ช่วยกระจายสินค้า "ตามใจคุณทุกอย่างครับ อยากทำอะไรผมสนับสนุนหมด เงินในบัญชีทั้งหมดผมโอนให้คุณถือครองไว้แล้ว" หลู่จวินกล่าวด้วยความเต็มใจ ดวงตาคมกริบทอประกายคลั่งรัก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาหมายจะกดจุมพิตลงบนแก้มนุ่มนิ่มฟอดใหญ่เพื่อเป็นรางวัลให้ภรรยาคนเก่ง ทว่า... เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านยามวิกาลก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อกๆๆ! อวี้ซินขมวดคิ้วมุ่น หลู่จวินชักสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที เขารemind ตัวเองว่าดึกป่านนี้แล้ว ไม่มีทางที่เป็นลูกค้าทั่วไปอย่างแน่นอน เมื่อร่างสูงเดินไปเปิดประตู ร่างบอบบางในชุดโค้ทกันหนาวตัวหนาเปียกปอนไปด้วยละอองฝนก็เซถลาเข้ามาด้านใน ใบซีดเซียวตื่นตระหนกจนตัวสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นมองมาที่อวี้ซินด้วยความสิ้นหวัง พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำเอาบรรยากาศอบอุ่นในร้านพังทลายลงในพริบตา "คุณหมออวี้... ช่วยลูกสาวฉันด้วยค่ะ ยัยหนูถูกพิษประหลาดจากป่าหลังเขา อาการกำเริบหนักจนหายใจไม่ออกแล้ว... เธอกำลังจะตาย!" อวี้ซินหน้าถอดสีทันทีเมื่อเหลือบไปเห็นรอยเขียวช้ำดำคล้ำลามขึ้นตามลำคอของเด็กน้อยในอ้อมแขนผู้มาเยือน ซึ่งเป็นลักษณะอาการของ 'พิษบัวหิมะทมิฬ' ที่ไม่ควรจะมีใครในยุค 70 นี้รู้จักเด็ดขาด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ