วางแผนเปลี่ยนชีวิต

"นังตัวดี! แกแอบซ่อนเนื้อหมูสามชั้นไว้กินคนเดียวใช่ไหม ถึงได้กลิ่นหอมตลบอบอวลไปสามบ้านแปดบ้านขนาดนี้!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตระกูลหลู่แผดลั่นจนฝุ่นผงบนขื่อบ้านร่วงกราว นางพุ่งตัวเข้ามาในห้องครัวราวกับหมูป่าตกมัน สองมือเหยียดตรงหมายจะคว้าจับคอเสื้อของอวี้ซินให้หลุดลุ่ยเพื่อระบายความอิจฉาริษยาที่สุมอก แต่ทว่า... ปลายเรียวลิ้นของความตระหนกยังไม่ทันได้กลืนลงคอ ร่างผอมแห้งของแม่สามีจอมร้ายกาจก็ชะงักงัน ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างจนแทบถลอกจากเบ้า เมื่อกวาดสายตาผ่านหม้อดินเผาใบเก่าที่ไอร้อนยังคงพวยพุ่ง ไม่มีเศษเนื้อสักชิ้น... มีเพียงน้ำซุปสีอำพันใสและกลิ่นหอมล้ำลึกที่อัดแน่นด้วยสมุนไพรบำรุงกำลังจากมิติลับ ซึ่งอวี้ซินจงใจเคี่ยวทิ้งไว้เพื่อล่อเสือออกจากถ้ำ! อวี้ซินวางทัพพีไม้ลงบนโต๊ะไม้ไผ่ด้วยจังหวะที่นุ่มนวล ทว่าหนักแน่นจนเกิดเสียงกระทบเบาๆ แต่มันกลับดังก้องในความเงียบงัน นางเงยหน้าขึ้นสบตาแม่สามีที่กำลังอ้าปากค้างด้วยแววตานิ่งสงบ เยียบเย็น และฉายประกายอำนาจที่กดดันให้อีกฝ่ายต้องถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว "ถ้าแม่ใหญ่ใช้สายตาดูให้ละเอียดสักนิด แทนที่จะใช้ความโลภนำทาง คงจะเห็นนะคะว่าในหม้อใบนี้มีแต่น้ำซุปกระดูกปลาซิวตากแห้งกับรากบัวป่าที่ฉันขุดได้ริมลำธาร ไม่ใช่หมูสามชั้นที่ท่านฝันกลางวันอยากจะแย่งชิงไปส่งให้ลูกชายคนโปรดของท่านกินจนพุงกาง" น้ำเสียงของอวี้ซินราบเรียบ แต่ทุกถ้อยคำเชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำ "ปากดีนักนะนังสะใภ้รอง! แกกล้าประชดฉันรึ?" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดที่ถูกจับไต๋ได้ ยิ่งได้กลิ่นหอมที่ยังคงอบอวลชวนน้ำลายสอ ยิ่งทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉานใหญ่ "ต่อให้ไม่ใช่เนื้อหมู แต่กลิ่นหอมเย้ายวนขนาดนี้ แกเอาวัตถุชั้นดีมาจากไหน? ของในบ้านนี้ทุกอย่างเป็นของกองกลาง แกไม่มีสิทธิ์แอบไปหาอะไรมาบำรุงปากบำรุงท้องคนเดียว ส่งมานี่! เอาชามซุปนั่นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" นางพุ่งมือเหี่ยวย่นเข้าหมายจะแย่งชิงชามซุปสมุนไพรที่ตั้งอยู่ตรงหน้า แต่อวี้ซินไว</em>กว่า นางก้าวเท้าหลบอย่างงดงามราวกับสายน้ำไหล พร้อมกับใช้ด้ามทัพพีเคาะลงบนหลังมือของแม่สามีเสียงดัง *'เพียะ'!* "โอ๊ย! นังสารเลว! แกกล้าตีมือฉันเรอะ!" แม่สามีร้องโอดครวญกระโดดเหงงๆ เอามีกุมหลังมือที่ขึ้นรอยแดงเถือก ถลึงตาใส่สะใภ้รองด้วยความอาฆาตมาดร้าย "ฉันจะฟ้อง... จะฟ้องสามีแก ให้มันกลับมาจากค่ายทหารแล้วหย่าขาดกับผู้หญิงอกตัญญูอย่างแกเสีย!" "เชิญค่ะ" อวี้ซินยิ้มละไม แววตาดำขลับคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ถ้าพี่จวินกลับมาแล้วรู้ว่า แม่และพี่ใหญ่ร่วมมือกันวางแผนฮุบส่วนแบ่งเงินเดือนทหารของเขาที่ส่งมาให้ฉันรักษาตัว รวมถึงบังคับให้ฉันทำงานหนักจนแทบกระอักเลือดในขณะที่ฉันป่วยปางตาย... ไม่รู้ว่าคนที่ต้องเดือดร้อนจนต้องคุกเข่าขอขมา จะเป็นฉัน... หรือครอบครัวท่านกันแน่นะคะ?" คำพูดประโยคเดียว ทำเอาแม่สามีที่กำลังจะอ้าปากด่าทอต่อถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ใบหน้าที่เหี่ยวย่นซีดเผือดลงทันที ความลับเรื่องการยักยอกเงินเดือนทหารของหลู่จวินที่ส่งมาตลอดสามปีถูกยกขึ้นมาขู่ตรงจุดตาย นางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ลนลานจนเกือบสะดุดเตาไฟ แต่ยังไม่วายส่งเสียงขู่ฟ่อลอดไรฟัน "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี! อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยแกไว้แน่!" ร่างแก่ชราสะบัดก้นเดินหนีออกไปจากครัวด้วยความคับแค้นใจ ทิ้งให้อวี้ซินยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบอีกครั้ง หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเบาๆ นางรู้ดีว่าการปะทะคารมเมื่อครู่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น สงครามประสาทในบ้านหลักตระกูลหลู่แห่งนี้ไม่มีทางสงบลงง่ายๆ หากนางยังคงใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกันกับคนกลุ่มนี้ วันเวลาอันมีค่าในการใช้มิติลับสร้างฐานะและรอคอยการกลับมาของสามีหนุ่มจะต้องถูกสูบ1เปล่าไปกับการทะเลาะเบาะแว้งไร้สาระอย่างแน่นอน "แผนการ 'แยกบ้าน' ต้องเร่งมือให้เร็