ของดีที่ต้องแอบกิน

เคร้ง! ช้อนไม้ในมือร่วงกระทบขอบหม้อดินเผาเสียงดังสะท้อนก้องห้องครัวแคบๆ กลิ่นอายความอึมครึมจากคำพูดของแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย อวี้ซินก็พลันชะงัก ประกายแสงวาวโรจน์ฉายวาบขึ้นในดวงตากลมโต นางหันไปสบตากับหลู่จวินที่ยืนค้ำเสาประตูอยู่ นายทหารหนุ่มผู้มีใบหน้าคมเข้มพยักหน้ารับอย่างรู้ใจทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมาสักแอม "อยากได้วัตถุดิบชั้นดีมาประచานความสามารถของฉันนักใช่ไหมคะ..." อวี้ซินพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มเย็นเยียบอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ในยุคเจ็ดศูนย์ที่ความอดอยากเป็นเรื่องปกติและความแห้งแล้งคือภาพจำของทุกครัวเรือน บ้านตระกูลหลู่กลับยิ่งทวีความยากลำบากขึ้นไปอีกเพราะการบริหารจัดการอันเห็นแก่ตัวของแม่สามี อาหารแต่ละมื้อแทบจะมีแต่ผักต้มไร้น้ำมันและแป้งธัญพืชหยาบกระด้าง แต่นั่นคือปัญหาสำหรับคนอื่น... ไม่ใช่สำหรับศัลยแพทย์สาวผู้ครอบครอง "มิติลับฉบับซุปตาร์ฟาร์มเมอร์" ที่อัดแน่นไปด้วยเนื้อสัตว์เกรดพรีเมียมและไข่ไก่สดจากฟาร์มออร์แกนิกอัจฉริยะ! หลู่จวินก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่บดบังแสงสว่างจากหน้าต่างเล็กๆ เสียจนมิด เขาเอื้อมมือไปปิดประตูห้องครัวลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจและความเอ็นดูระคนห่วงใย "ระวังตัวด้วยนะคะซินซิน ข้างนอกนั่น... แม่คงไม่ยอมรามือเร็วง่ายๆ แน่" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือน พร้อมกับยื่นมือหนามาช่วยจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของภรรยาอย่างเบามือ "ฉันจัดการได้ค่ะ ท่านแม่คาดหวังจะใช้มื้อเย็นนี้หักหน้าฉันด้วยการให้ทำอาหารเลี้ยงแขกคนสำคัญของหมู่บ้านด้วยแป้งสากๆ กับผักเหี่ยวๆ แต่ฝันไปเถอะค่ะ..." อวี้ซินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์น่ารัก "ในเมื่อนางอยากได้หน้า ฉันก็จะจัดให้... แต่เป็นความอร่อยที่จะทำให้ทุกคนในบ้านนี้จำไปจนวันตายต่างหากล่ะคะ" พูดจบ อวี้ซินก็ส่งจิตเข้าสู่มิติลับทันที เพียงชั่วพริบตาเดียว แสงสีทองเรืองรองจางๆ ก็ปรากฏขึ้นในพริบตาบนโต๊ะไม้เก่าๆ ไข่ไก่สายพันธุ์พิเศษจากมิติฟาร์มสวรรค์จำนวนหฟองปรากฏขึ้น ไข่ไก่เปลือกสีนวลเนียน ลูกใหญ่ได้รูป ไร้รอยขีดข่วน และที่สำคัญคือมันสดใหม่จนราวกับเพิ่งออกจากก้นแม่ไก่หมาดๆ หลู่จวินมองวัตถุดิบที่โผล่อออกมาจากความว่างเปล่าด้วยความทึ่ง แม้เขาจะเคยเห็นความมหัศจรรย์นี้มาบ้างแล้ว แต่ทุกครั้งที่ภรรยาแสดงอภินิหาร หัวใจของนายทหารผู้เคร่งขรึมก็ยังคงเต้นระรัวด้วยความตื่นตะลึง "ไข่ไก่พวกนี้... กลิ่นหอมต่างจากของชาวบ้านลิบลับเลยนะคะ" หลู่จวินโน้มใบหน้าลงสูดดมกลิ่นอายความสดชื่นที่แผ่ออกมาจากไข่ใบโต "นี่แหละค่ะคือ 'ของดีที่ต้องแอบกิน' และแอบทำให้อร่อยจนพวกเขากินแล้วต้องกลืนน้ำลายตัวเอง" อวี้ซินยิ้มกริ่ม มือเรียวบางหยิบชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ขั้นตอนการทำไข่ตุ๋นสไตล์ศัลยแพทย์มือหนึ่งนั้นเน้นความแม่นยำและประณีตราวกับการผ่าตัด อวี้ซินตอกไข่ไก่ทั้งห้าฟองลงในชาม เนื้อไข่แดงสีส้มสดใสและไข่ขาวข้นใสบ่งบอกถึงคุณภาพอันยอดเยี่ยม นางใช้ตะเกียบคนส่วนผสมทั้งหมดให้เข้ากันอย่างเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดฟองอากาศมากเกินไป จากนั้น กรองเนื้อไข่ผ่านผ้าขาวบางเนื้อละเอียดถึงสองรอบ เพื่อให้มั่นใจว่าเนื้อสัมผัสจะเนียนกริบดุจแพรไหม ไร้ซึ่งริ้วรอยหรือฟองอากาศใดๆ มาบดบังความสมบูรณ์แบบ นางเติมน้ำซุปกระดูกไก่เข้มข้นที่แอบเคี่ยวไว้ในมิติลงในสัดส่วนที่พอเหมาะ เหยเกลือป่นลงไปเพียงนิดเพื่อดึงรสชาติธรรมชาติ และหยดน้ำมันงาบริสุทธิ์ลงไปอีกสองหยดเพื่อเพิ่มความหอมละมุน หลู่จวินยืนมองภรรยาทำอาหารด้วยความหลงใหล ท่าทางที่จริงจัง ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายความมุ่งมั่น และรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ... ทุกอิริยาบถของอวี้ซินช่างมีเสน่ห์จนเขาละสายตาไปไม่ได้เลย "มองอะไรคะ หน้าฉันมีเขม่าควันติดอยู่หรือไง?" อวี้ซินเงยหน้าขึ้นมาสบตากับสามีโดยบังเอิญ เมื่อเห็นสายตาหวานเชื่อมที่อีกฝ่ายส่งมา หัวใจดวงน้อยก็เผลอเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "เปล่าค่ะ... แค่คิดว่าภรรยาของผมนอกจากจะเก่งกาจเรื่องรักษาคนแล้ว ยังงดงามและเก่งกาจเรื่องในครัวจนน่าตกใจ" หลู่จวินตอบเสียงนุ่ม แววตาคมกริบทอดมองนางอย่างลึกซึ้ง "ปากหวานเสียจริงนะคะ ระวังเถอะค่ะ... เดี๋ยวฉันจะทำให้คุณติดใจฝีมือจนไม่อยากออกไปกินข้าวที่โรงอาหารค่ายทหารอีกเลย" นางเอ่ยเย้าแหย่กลับด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะหันไปจัดการขั้นตอนนี้ต่อ อวี้ซินนำชามไข่ตุ๋นเข้าสู่หม้อซึ้งนึ่งที่ตั้งน้ำเดือดพล่านไว้แล้ว นางหรี่ไฟลงให้อยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางอ่อน พร้อมทั้งนำจานกระเบื้องอีกใบมาปิดครอบชามไข่ตุ๋นไว้อีกชั้น เพื่อป้องกันไม่ให้น้ำหยดลงไปทำลายผิวสัมผัสอันเนียนกริบ ผ่านไปสิบห้านาทีเต็ม กลิ่นหอมละมุนล้ำลึกของไข่ตุ๋นเนื้อเนียนก็เริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวแคบๆ กลิ่นหอมอบอวลของไข่สดผสานกับความกลมกล่อมของน้ำซุปกระดูกไก่และกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันงา มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นความฟุ่มเฟือยและความอร่อยระดับภัตตาคารหรูที่คนยุคเจ็ดศูนย์ไม่มีทางได้สัมผัสจากที่ไหน อวี้ซินปิดเตา นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรับกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ ก่อนจะค่อยๆ เปิดฝาซึ้งออก ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเผยให้เห็น "ไข่ตุ๋นเนื้อเนียนกริบ" ที่สั่นดุ๊กดิ๊กราวกับเนื้อพุดดิ้งชั้นดี ผิวหน้าเรียบตึงไร้ฟองอากาศ สะท้อนแสงไฟสีสวลนออย่างงดงามราวกับงานศิลปะชิ้นเอก "เสร็จเรียบร้อยค่ะ... ไข่ตุ๋นเนื้อเนียนกริบสูตรพิเศษ" อวี้ซินแย้มยิ้มอย่างภาคภูมิใจ นางหยิบช้อนสะอาดขึ้นมาตักเนื้อไข่ตุ๋นคำเล็กๆ ขึ้นเป่าเบาๆ แล้วยื่นไปจ่อริมปากของนายทหารหนุ่ม "อ้าปากสิคะ... ชิมดูก่อนว่าฝีมือภรรยาของคุณสอบผ่านไหม" หลู่จวินมองช้อนที่มีเนื้อไข่ตุ๋นสั่นระริกตรงหน้า ดวงตาคมเข้มฉายแววไหวระริก เขาโน้มตัวลงอ้าปากรับไข่ตุ๋นคำนั้นเข้าปากทันที วินาทีที่เนื้อไข่ตุ๋นสัมผัสกับลิ้น ความนุ่มละมุนราวน้ำละลายก็กระจายซ่านไปทั่วโพรงปาก รสชาติกลมกล่อม หอมมัน และเข้มข้นของน้ำซุปกระดูกไก่ผสานเข้ากันอย่างลงตัวโดยไม่ต้องเคี้ยวด้วยซ้ำ มันคือรสชาติที่อร่อยที่สุดเท่าที่นายทหารหนุ่มเคยลิ้มลองมาในชีวิต! "อร่อย..." หลู่จวินครางต่ำในลำคอ นัยน์ตาคมกริบมองภรรยาด้วยความทึ่งสุดขีด "มันละลายในปากเลยค่ะซินซิน ฝีมือคุณ... เกินคำว่ายอดเยี่ยมไปไกลมาก" "แน่นอนอยู่แล้วค่ะ" อวี้ซินเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏบนใบหน้าสะสวย "ทีนี้... เมื่อแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ของเราได้กลิ่นหอมนี้ลอยไปถึงห้องโถงใหญ่ นางจะต้อง..." ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะบทสนทนาอันแสนหวานในทันที ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงโวยวายของแม่สามีที่ดังทะลุประตูเข้ามา "อวี้ซิน! นังสะใภ้ตัวดี! แกซุกหัวทำอะไรอยู่ในครัวทำไมถึงมีกลิ่นหอมประหลาดแบบนี้ออกมา! หรือว่าแกแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินคนเดียว ฮึ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้เดียวนี้นะ!" อวี้ซินและหลู่จวินสบตากันทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของทั้งคู่พร้อมกัน นางจัดการยกชามไข่ตุ๋นซ่อนไว้ในมิติลับอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงชามไข่ตุ๋นอีกชามที่นางจงใจทำเตรียมไว้เผชิญหน้ากับตัวปัญหาโดยเฉพาะ ก่อนจะเดินไปปลดกลอนประตูด้วยท่าทางนิ่งสงบ แอ๊ด... ประตูไม้เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและโลภโมโทสันของแม่สามีที่อ้าปากเตรียมจะด่าทอต่อ แต่ทว่า... ทันทีที่นางสูดกลิ่นหอมฟุ้งที่หลงเหลืออยู่ในห้องครัวเข้าเต็มปอด ดวงตาฝ้าฟางของหญิงแก่ก็เบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินนะคะ!