สินค้าขายดีจนแย่งกันซื้อ

เงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่หลังกำแพงดินดิบเมื่อครู่ มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับภาพลวงตา เหลือเพียงกลิ่นอายความชื้นของดินยามค่ำคืนและเสียงจิ้งหรีดที่กรีดร้องระงม อวี้ซินหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ บนขอบหน้าต่างไม้เก่าอย่างใช้ความคิด *หึ... หางโผล่เร็วกว่าที่คิดสินะคะ* หญิงสาวไม่ได้ตื่นตระหนก ร่างกายของศัลยแพทย์ผ่านเคสวิกฤตมานับไม่ถ้วน สอนให้เธอยืนหยัดอย่างมั่นคงในยามที่สถานการณ์รอบตัวเริ่มสั่นคลอน ในเมื่อบ้านตระกูลหลู่หลังนี้มีพวกปลิงดูดเลือดอย่างป้าสะใภ้คอยสร้างความรำคาญไม่เว้นแต่ละวัน การจะมี "ตัวหมาก" ลึกลับเพิ่มขึ้นอีกสักคน ก็แค่ทำให้กระดานนี้น่าสนุกขึ้นเท่านั้นเอง คืนนี้... ตลาดมืดรอเธออยู่ค่ะ อวี้ซินหมุนตัวกลับเข้าสู่ความเงียบสงบภายในห้องนอน มิติลับในห้วงความคิดถูกเรียกใช้งานเพียงเสี้ยววินาที กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีชั้นดีและกลิ่นหอมละมุนของเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะก็โชยแตะจมูก บนโต๊ะไม้เนื้อหยาบตอนนี้ถูกแทนที่ด้วย "ซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอม" ลูกอวบอ้วนผิวเนียนละเอียดนับร้อยลูก เรียงรายอยู่ในเข่งไม้ไผ่สานอย่างเป็นระเบียบ เนื้อหมูคัดพิเศษจากมิติซุปตาร์ฟาร์มเมอร์ถูกปรุงรสด้วยความพิถีพิถัน แป้งบางนุ่มฟูจนขึ้นเงา และที่สำคัญคือมันยังคงความร้อนกรุ่นราวกับเพิ่งยกออกจากเตาใหม่ๆ ไม่ใช่แค่ซาลาเปานะคะ... ยังมีขวดกระเบื้องเคลือบสีนวลบรรจุ "น้ำผึ้งป่าบริสุทธิ์" และ "แยมผลไม้รวมสูตรเข้มข้น" ที่เธอแอบแปรรูปจากผลไม้ในมิติ ใส่ไว้ในตะกร้าสะพายหลังใบเก่าที่เตรียมอำพรางตา ก๊อกๆ... เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ส-องครั้งตามนัดหมาย อวี้ซินเปิดประตูออกครึ่งหนึ่ง ร่างสูงใหญ่ของหลู่จวินในชุดเสื้อกันหนาวสีเขียวทหารยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมตามแบบฉบับชายชาติทหาร แต่ดวงตาคู่นั้นยามที่มองมายังภรรยา กลับพาสายตาอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด "ดึกมากแล้ว ข้างนอกลมแรง... ผมไปเป็นเพื่อนค่ะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นเสื้อคลุมกันหนาวหนาเตอะมาคลุมไหล่ให้เธออย่างเบามือ "ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นเสียหน่อยค่ะ พี่หลู่จวิน" อวี้ซินอมยิ้มบางๆ พลางกระชับเสื้อคลุมตัวโคร่งที่ยังมีไออุ่นจากร่างกายของสามีหลงเหลืออยู่ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่... ใครจะคิดว่านายทหารผู้เย็นชาคนนี้ จะกลายเป็นพ่อบ้านใจกล้าที่คอยสนับสนุนเธอลับๆ ทุกเรื่องแบบนี้ ถนนดินลูกรังยามค่ำคืนมืดมิดและเงียบสงัด ทั้งคู่ลัดเลาะผ่านพงหญ้าข้างทางจนมาถึงตรอกแคบหลังโกดังร้างริมชานเมือง ซึ่งเป็นจุดนัดพบขึ้นชื่อของ "ตลาดมืด" ยุค 70 ที่แม้รัฐบาลจะกวดขันเรื่องการค้าขายเสรี แต่มนุษย์เราย่อมต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด เสียงกระซิบกระซาบและการซื้อขายแลกเปลี่ยนใต้ร่มเงาผ้าใบสีเข้มดำเนินไปอย่างระมัดระวัง อวี้ซินดึงผ้าพันคอขึ้นอำพรางใบหน้าครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงดวงตากลมโตสุกใส เธอเดินเลี่ยงมายังมุมอับที่ค่อนข้างเงียบสงบ แต่เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ผู้คนเดินผ่านไปมามองเห็นได้ง่าย หลู่จวินยืนกอดอกพิงผนังอิฐคอยระวังหลังให้ภรรยาด้วยท่าทีน่าเกรงขาม จนพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนแถวนั้นไม่กล้าแม้แต่จะชายตามองเข้ามาใกล้ หญิงสาวเปิดผ้าคลุมตะกร้าออกช้าๆ... ฟุบ! กลิ่นหอมหวานเย้ายวนของแป้งซาลาเปานึ่งร้อนๆ และกลิ่นหอมละมุนของน้ำผึ้งโชยทะลุความอับชื้นของอากาศยามค่ำคืนออกไปทันที ราวกับมีแม่เหล็กดึงดูดผู้คนในรัศมีสิบเมตรให้หันขวับมามองเป็นตาเดียว! "นั่น... กลิ่นอะไรน่ะ? หอมชะมัด!" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังเดินถือตะกร้าผักหันขวับมาทันที นางสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นซาลาเปาลูกอวบขาวเนียนในเข่ง "แม่ค้า! ซาลาเปานี่ขายยังไงจ๊ะ? ลูกใหญ่เนื้อแน่นขนาดนี้ ข้าไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย!" อวี้ซินเงยหน้าขึ้นสบตา น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นเอ่ยตอบ "ลูกละสองเหมาค่ะ... แต่ถ้าซื้อยกเข่งสิบลูก เอาไปเลยหนึ่งหยวนกับอีกแปดเหมาค่ะ" "ราคานี้...!" หญิงวัยกลางคนสูดหายใจเข้าลึกๆ แม้จะดูแพงกว่าแป้งจี่ทั่วไปตามท้องตลาด แต่กลิ่นที่เตะจมูกชวนน้ำลายสอ บวกกับความประณีตของรูปลักษณ์ทำให้เธอลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที "เอา! เอาสิบลูกเลย! ข้าเอาทั้งหมดนี่แหละ!" ชั่วพริบตาเดียว ซาลาเปาล็อตแรกก็หมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ เสียงกระซิบฮือฮาเริ่มดังขึ้นรอบข้าง เมื่อลูกค้าคนแรกกัดซาลาเปาคำแรกเข้าไป สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นเคลิบเคลิ้ม แป้งนุ่มละมุนลิ้น ไส้หมูชุ่มฉ่ำรสชาติกลมกล่อมแทบละลายในปาก มันอร่อยเสียจนคนรอบข้างต้องรีบกรูเข้ามาแย่งกันซื้อสินค้าที่เหลือในตะกร้าของอวี้ซินทันที! "ฉันเอาขวดน้ำผึ้งป่าหนึ่งขวด!" "ทางนี้ขอแยมผลไม้สองกระปุก! เร็วเข้า เดี๋ยวด่านตรวจมา!" "เฮ้ย! อย่าแย่งกันสิฟะ ข้าต่อแถวมาก่อนนะ!" บรรยากาศตลาดมืดที่เคยเงียบเชียบและหวาดระแวง กลายเป็นความโกลาหลย่อมๆ ชั่วพริบตา สินค้าคุณภาพพรีเมียมจากมิติลับถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยงตะกร้าภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เงินหยวนและตั๋วแลกเปลี่ยนสินค้าถูกยัดใส่มืออวี้ซินจนแน่นขนัด มุมปากของหญิงสาวโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะเก็บตะกร้าเปล่าและเตรียมตัวเดินทางกลับพร้อมกับหลู่จวินนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนกำลังยืนแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่หลังเสาไฟฟ้าริมถนนใหญ่ เส้นผมหยักศกเล็กน้อยกับเสื้อคลุมตัวเก่าที่ปะชุนอย่างประณีต... นั่นมัน "เฉินเฟิง" ลูกพี่ลูกน้องจอมเจ้าเล่ห์ของหัวหน้าหมู่บ้าน ที่ไม่น่าจะมาเดินเตร็ดเตร่ในตลาดมืดแห่งนี้ได้ในยามวิกาล! หัวใจของอวี้ซินกระตุกวูบ เธอหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของอีกฝ่าย... *หมอนี่ไม่ได้มาบังคับซื้อของ แต่แอบจดจำ "ที่มา" ของสินค้าเธอต่างหากล่ะคะ!* ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างอวี้ซินค่ะ