ดักทางโจรขโมยผัก

กลิ่นหอมกรุ่นของพริกไทยเสฉวนและน้ำมันหมูคั่วพริกที่ลอยอบอวลมาจากห้องครัวเล็กๆ ท้ายบ้าน ช่างตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านอยู่ภายนอกหน้าต่างบานเก่า อวี้ซินไม่ได้หันกลับไปมองเงาร่างบิดเบี้ยวที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบนั้นทันที นางเพียงแค่ขยับข้อมือเรียวบางที่ถือตะหลิวไม้ไผ่ คนหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงในหม้อดินให้อยู่ในจังหวะสม่ำเสมอ รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ในมิติลับของนางตอนนี้ เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและมะเขือเทศเทศที่เร่งโตด้วยน้ำทิพย์สวรรค์กำลังเปล่งประกายเรืองรอง ผลผลิตล็อตแรกที่มีขนาดใหญ่โตกว่าปกติถึงสองเท่าและอุดมไปด้วยสารอาหารเข้มข้น ถูกเก็บเกี่ยวและวางเรียงรายอยู่ในห้องใต้ดินเรียบร้อยแล้ว และนั่นคือ "เหยื่อล่อ" ชั้นดีที่พวกเหลือบไรในหมู่บ้านกำลังน้ำลายสอ "กลิ่นหอมเช่นนี้ เกรงว่าสุนัขข้างบ้านคงจะน้ำลายสอจนวิ่งชนรั้วแล้วกระมังคะ" หลู่จวินก้าวเข้ามาเงียบๆ จากทางประตูหลัง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อยเผยให้เห็นลำคอแข็งแกร่ง เขาโน้มตัวลงสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมสันซุกซอกคอสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนของภรรยาเพื่อคลายความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารกองหนุนตลอดทั้งวัน "ปล่อยก่อนค่ะ คนกำลังง่วนอยู่กับการเคี่ยวพะโล้ เดี๋ยวเนื้อจะเละเสียหมด" อวี้ซินเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มอย่างอ่อนโยน นางหยิบเกี๊ยวทอดกรอบชิ้นเล็กที่เพิ่งสะเด็ดน้ำมันป้อนใส่ปากสามีหนุ่มผู้เก่งกาจแต่ขี้อ้อนเป็นที่สุดคนนี้ หลู่จวินเคี้ยวอย่างเงียบๆ ดวงตาสีเข้มฉายแววพึงพอใจ แต่พริบตาเดียวประกายตานั้นก็เปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุจใบมีดเมื่อเขากวาดตามองออกไปนอกหน้าต่าง "สายตาของป้าสะใภ้รองเมื่อครู่... ดูเหมือนนางจะวางแผนอะไรสกปรกอีกแล้วกระมังคะที่รัก? ข้าเห็นนางชะביมองแปลงผักหลังบ้านของเราตั้งแต่วันก่อนแล้ว" "นางไม่ได้แค่มองค่ะ นางกำลังคิดจะยกเค้าสวนผักของเราเพื่อเอาไปขายแลกเงินสดในตลาดมืดต่างหาก" อวี้ซินวางตะหลิวลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามี แววตาดำขลับฉายแววเจ้าเล่ห์ที่หาดูได้ยาก "แต่คนที่คิดจะขโมยของจากหมออย่างข้า จะต้องจ่ายค่าครูที่แพงเสียยิ่งกว่าทองคำแท่งเสียอีก" แผนการถูกวางเอาไว้โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดมากความ หลู่จวินเป็นทหารผู้เชี่ยวชาญด้านการลาดตระเวนและการดักซุ่มโจมตี ส่วนอวี้ซินคือศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเรื่องสารเคมีและสมุนไพรฤทธิ์แรง ทั้งสองประสานสายตากันเพียงเสี้ยววินาทีก็เข้าใจตรงกันอย่างสมบูรณ์แบบ คืนนั้น เดือนมืดสนิท เมฆฝนหนาปกคลุมท้องฟ้ายามดึกจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงดาว ร่างเงาสามร่างย่องเข้ามาทางกำแพงหลังบ้านของตระกูลหลู่ด้วยความเงียบเชียบที่สุด เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่กลับสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นและความโลภที่ปิดไม่มิด นำมาโดย "สะใภ้รองโจว" ผู้มีศักดิ์เป็นป้าสะใภ้จอมเจ้าเล่ห์ พร้อมด้วยลูกชายหัวแก้วหัวแหวนและหลานชายอีกคนที่ถูกเกณฑ์มาช่วยแบกกระสอบ "ระวังหน่อยสิฟั่นเหอ! เบาเสียงเข้าไว้ ถ้าพวกมันตื่นขึ้นมาเราจะซวยกันหมด" สะใภ้รองโจวเอ็ดกระซิบเสียงลอดไรฟัน มือเหี่ยวย่นแหวกพุ่มไม้เข้ามาในเขตสวนหลังบ้านของอวี้ซิน ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตะลึงงันเมื่อแสงไฟฉายสลัวๆ ส่องกระทบเข้ากับแปลงผัก พระเจ้าช่วย! ผักกาดขาวต้นอวบออ่นสีเขียวมรกต มะเขือเทศลูกโตแดงก่ำราวกับทับทิม และแตงกวาผิวเนียนละเอียด ทุกอย่างเติบโตงอกงามราวกับไม่ใช่พืชพันธุ์บนโลกมนุษย์ กลิ่นหอมจางๆ ของพืชผลลอยเตะจมูกจนกระเพาะของพวกมันส่งเสียงร้องโครกคราก "แม่จ๋า... ผักพวกนี้มันช่าง... ช่างงดงามเหลือเกิน! เอาไปขายในเมืองต้องได้เงินหลายหยวนแน่ๆ!" ลูกชายของนางกลืนน้ำลายเอื้อมมือสั่นเทาออกไปหมายจะคว้าต้นผักกาดขาวต้นใหญ่ที่สุด "ช้าก่อน..." สะใภ้รองโจวตาเป็นประกายโลภ "เอาแปลงนี้ไปให้หมด แล้วอย่าลืมขโมยกระปุกใส่เกลือกับน้ำตาลในครัวมันด้วย หมอสารเลวนั่นร่ำรวยผิดปกติช่วงนี้ ต้องมีเงินซ่อนอยู่แน่ๆ" พวกมันก้มหน้าก้มตาลงมือถอนผักด้วยความโลภบังตา โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า... บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบสงัดผิดปกติ เสียงจิ้งหรีดเรไรรอบบ้านเงียบหายไปในพริบตา ราวกับมีม่านพลังงานบางอย่างถูกกางกั้นเอาไว้ อวี้ซินยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างห้องนอนชั้นสอง มองดูพวกมันขุดคุ้ยแปลงผักด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย นางคีบเข็มฉีดยาบรรจุผงสมุนไพรฤทธิ์ระคายเคืองผิวหนังขั้นรุนแรงที่สกัดจากหนามตำลึงป่าผสมกับสารกระตุ้นอาการคันคะเยอขึ้นรูปพิเศษในมิติลับ เตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว แต่คนที่ออกโรงจัดการก่อนไม่ใช่นาง... *พรึบ!* จู่ๆ ไฟฉายแรงสูงสว่างวาบขึ้นส่องตรงมาที่ใบหน้าของสะใภ้รองโจวและพวกพ้องจนพวกมันตาพร่ามัว ร่างสูงใหญ่ในชุดลายพรางของหลู่จวินก้าวออกมาจากเงาดำราวกับภูตผี พร้อมด้วยเสียงคำรามต่ำในลำคอที่ทรงพลังจนสะใภ้รองโจวเข่าอ่อนล้มลงไปกองกับพื้น "พวกเจ้า... กำลังทำอะไรในบ้านของผู้อื่นยามวิกาลเช่นนี้?" น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานีของหลู่จวินดังขึ้น พร้อมกับเสียงขึ้นลำกล้องปืนพกที่ดังก้องกังวานในความมืด! สะใภ้รองโจวหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นางอ้าปากพะงาบๆ จะแก้ตัวแต่พูดไม่ออก ลูกชายของนางทิ้งกระสอบผักในมือแล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปชนเข้ากับรั้วไม้ไผ่ล้มระเนระนาด ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังชุลมุนและสะใภ้รองโจวคิดว่านางคงหนีไม่พ้นความผิดฐานบุกรุกยามวิกาลและลักทรัพย์นั้นเอง... จู่ๆ มือหยาบกร้านคู่หนึ่งก็เอื้อมออกมาจากพุ่มไม้มืดทึบอีกด้านหนึ่ง ซึ่งเป็นจุดอับสายตาที่แม้แต่อวี้ซินก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นตั้งแต่แรก! มันคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของสะใภ้รองโจวอย่างแรง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าลึกลับที่ดังขึ้นข้างหูของนางว่า... *"อย่าส่งเสียง... ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่อง 'เงินทองของตระกูลใหญ่' ที่เจ้าซ่อนไว้ใต้ถุนบ้าน ถูกขุดคุ้ยออกมาตอนนี้!"* อวี้ซินที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกระจกหน้าต่างหรี่ตาลงทันที หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด— *นอกจากพวกป้าสะใภ้ตัวแสบแล้ว ยังมี 'ตัวหมาก' อีกคนซ่อนอยู่ในเงาของบ้านหลังนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!* ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเติบโตของฟาร์มมิ่งซุปตาร์สาวของเรานะคะ!